meisje met hoop

Hoop doet leven

‘Hoop doet leven’ is een bekende uitspraak. Maar wat is hoop eigenlijk? Het is een ongrijpbaar iets. Of is het zoals in een gedichtje benoemd wordt inderdaad een lichtje in je hart wat moed en kracht geeft?

Je hoopt op verbetering, op een verandering in de situatie. Maar wat als de duisternis, angst en eenzaamheid overheersen? Hoe houd je dan de hoop levend? Of is het zo dat hoop mij/ons in leven houdt?

Zomaar wat gedachten over het woord ‘hoop’.

Volgens mijn behandelaren mogen we de hoop niet opgeven. Er is immers sprake van integratie en verwerking. En de WLZ-indicatie die per 1 januari 2021 wordt afgegeven, biedt ook perspectief op een nieuwe woonomgeving. Nu wonen we nog in een omgeving met veel triggers. Hoofdtrigger is dat de afstand tussen onze woning en de begraafplaats waar de dader van ons misbruik ligt circa 250 meter is. We moeten er langs op weg naar de bus en naar de winkel.  En ja, een grafsteen betekent dat hij dood is, maar het voelt vanuit jonge delen echt heel anders.

Ik weet dat er dingen veranderen, maar de rouwpijn is soms wel erg rauw. Het hele coronagebeuren helpt ook niet echt mee om stabiel te blijven. Daar waar we van de zomer nog vanuit overleving in de bus een mondkapje konden verdragen is het dragen ervan nu nog meer een trigger dan eerst. In de winkel en de bibliotheek en zelfs bij de kapper wordt het straks een verplichting.  De angst voor mannen word groter omdat we hun gezicht maar deels zien en niet goed kunnen inschatten 

Hoop doet leven. Ja, met kerst vieren we de geboorte van de levende hoop Jezus Christus als zoon van God. Een lichtpuntje in een tijd die ook extra eenzaam maakt. Maar zonder ons geloof in God zouden we niet al jaren tegen suïcidedrang kunnen vechten. 

Vlak voor kerst is er nog  onze eigen geboortedag wat ook al jaren een stressvolle dag is.  Ook oud en nieuw zorgt, ondanks het vuurwerkverbod, voor spanning.

We verlangen dus nu al naar 1 januari 2021, dan is alle decemberstress weer voorbij. Het mondkapje verdwijnt hopelijk in het nieuwe jaar ook weer uit het straatbeeld. En het zou helpend zijn wanneer er een fijne begeleid wonen-plek wordt gevonden, waar we verder kunnen groeien en herstellen.

Hoop doet leven.  Hopen jullie met ons mee?