twee meisjes

Hoe voelt het voor jou?

Ruim drie jaar geleden startten we dsmmeisjes om een podium te creëren voor anderen om te vertellen hoe psychische klachten voelen, maar ‘stiekem’ was het voor mezelf ook een fijn podium. Ik ging zelf namelijk ook door hele zware tijden en het schrijvend op een rijtje zetten van wat ik meemaakte en vervolgens ervaren dat mensen dat ook nog echt begrepen, hoe eenzaam en ongrijpbaar mijn ‘strijd’ ook voelde, heeft me enorm veel gebracht. In die schrijvende jaren op dsmmeisjes heb ik enorm veel over mezelf geleerd.

Toen ik in rustiger vaarwater kwam en psychische klachten niet meer mijn hele leven beheersten, schreef ik zelf minder, maar leerde ik nog steeds ontzettend veel van de verhalen van anderen. Na het lezen van ruim 1200 intense, kwetsbare, open en vaak heftige verhalen, kan ik oprecht zeggen dat het me enorm verrijkt heeft om zo intiem mee te mogen kijken in de gedachten en gevoelens van anderen. Ik voel me oprecht een rijker mens in mijn hoofd, om mensen en het leven te mogen leren kennen in zoveel facetten. Het leven kan zo’n grillige loop kennen, zo heftig en vaak ook zo oneerlijk. Dingen gebeuren en mensen proberen daar zo goed en zo kwaad als het gaat mee te dealen. Gedachten en gevoelens passeren de revue en misschien denken we allemaal wel eens dat we gek zijn of weten we zeker dat níemand begrijpt wat we voelen.

We delen ervaringen, maar beschrijven het anders

Na zoveel jaren verhalen lezen, weet ik dat de meeste dingen die ik denk en voel ook al eens door een ander gedacht en gevoeld zijn. Ik ben niet alleen in wat ik ervaar. Dat vind ik dus een enorm troostende gedachte. Toch blijft hoe mensen deze ervaringen beschrijven uniek. We delen ervaringen, maar geen persoonlijkheden of karakters. De uniciteit van wie we zijn als mens maken óók die gedeelde ervaringen, gedachten of gevoelens tóch nog eigen, waardoor ik werkelijk waar nooit een blog lees en denk: maar dit verhaal heb ik toch al eens gehoord? Dit punt is toch al eens gemaakt? Deze gedachte is toch al eens de revue gepasseerd? Deze stoornis is toch al tot in den treure verklaard en uitgelegd? Nee, ik denk dat nooit. Ik denk dat ik nog tien jaar elke dag een blog zou kunnen lezen en nooit het gevoel zou hebben dat ik herhalingen lees. Ik zal altijd benieuwd zijn hoe deze persoon dat gevoel of die ervaring zal uitleggen, in volstrekt eigen bewoordingen, met die volstrekt eigen schrijfstijl of manier van vertellen die niemand anders heeft. Niemand zal het ooit zo goed kunnen uitleggen als de persoon zelf.

De lijn tussen ‘psychisch ziek’ en ‘gezond’ is flinterdun

Zelf schrijf ik ook nog, maar meer voor mezelf in mijn dagboekjes, of alleen kortere stukjes. Het ‘normale’ leven heeft het weer een beetje overgenomen van het leven waarin ik 24/7 druk bezig was met het managen van mijn eigen psyche. Nog steeds is het opletten geblazen en soms loop ik nog keihard tegen een rondslingerend oud stukje psychische malaise aan, maar het speelt allemaal minder op de voorgrond, waardoor ik het ook minder laat zien. Ik merk wel dat mij (bijna) niks menselijks meer vreemd is; ik geloof oprecht dat ik het randje van de waanzin wel heb aangetikt en dat doet wat met je, als mens. Dat merk ik ook met de mensen die ik via dsmmeisjes heb leren kennen; als de spanwijdte van je eigen menselijke ervaring op het gebied van gedachten en gevoelens zo hysterisch ver is opgerekt, vind je nog maar zelden iets écht gek of schokkend. Wat maakt dat ik me juist bij deze mensen nog heel vrij kan voelen, omdat er letterlijk ruimte is. Wij hebben het ‘allergekste’ al wel meegemaakt. Ik merk dat ik nog steeds veel aan deze mensen heb, ook nu het beter gaat.

Wat ik ook heb gemerkt, sinds ik weer meer in de ‘normale’ wereld kom, is dat ieder mens zijn of haar portie ‘psychische oprekking’ wel heeft gehad in het leven. Waar je je als psychiatrisch patiënt zo ontzettend ver verwijderd kan voelen van de ‘normale’ wereld met de ‘normale’ mensen, kom ik er sinds het beter gaat steeds meer achter hoe flinterdun de lijn is tussen ‘psychisch ziek’ en ‘normaal’. Niet iedereen belandt in de psychiatrie, maar ik heb gemerkt dat de meeste mensen ergens veel beter die zwartheid, diepte, rouw, pijn, verdriet, angst snappen dan ik dacht. Niet iedereen is in staat die gevoelens ook echt te ervaren en uit het dan in allerhande gedrag dat je in de spreekkamer van je hulpverlener duur zou komen te staan, maar in heel veel sociale situaties gewoon is geaccepteerd. Zet op iedere willekeurige werkvloer, in iedere huiskamer, in iedere supermarkt, op iedere straathoek een therapeut neer en hij zal op basis van het gedrag ongetwijfeld van een aantal zich van allerlei onwetende mensen patiënten kunnen maken. Waar de meeste mensen pas ‘patiënt’ worden als zij (of hun omgeving) niet meer langer kunnen, denk ik dat er heel veel onbehandelde patiënten rondlopen in de wereld.

En is dat erg? Nee, ik denk van niet. Als je ziet wat het leven ons allemaal voor de voeten kan werpen, dan is het logisch dat we allemaal op onze eigen manier daarmee dealen en of je dan in de behandelkamer eindigt of gewoon elke dag van 9 tot 5 achter je bureau op kantoor, is ergens ook totale willekeur. Afhankelijk van omstandigheden, coping, genetica of stom toeval. Patiënt of een ‘normaal mens’, wat is het verschil? Soms minder dan je denkt. Ikzelf schommel in ieder geval verschrikkelijk heen en weer tussen me een doodnormaal doorsnee mens voelen en iemand die af en toe toch nog heel hard de hulp van een psych nodig heeft om niet ongelooflijk op haar lazer te gaan. Het zit blijkbaar allebei in me en dat is prima. Ik voel me in ieder geval in beide ‘kampen’ niet helemaal thuis en zie de ‘kloof’ tussen patiënt en ‘normaal’ mens dus ook steeds minder. ‘Normale’ mensen worstelen zich regelmatig ook een ongeluk en gaan echt niet fluitend en zonder moeite iedere dag naar het werk. ‘Patiënten’ zijn echt niet altijd de hele dag lamgeslagen en wilsonbekwaam en totaal ongezond en niet aanspreekbaar op alle vlakken. Terwijl de ‘normale mens’ misschien wel denkt: ach, ik word nooit patiënt en de patiënt regelmatig vreest nooit meer ‘normaal’ te worden. En ik wankel daar ergens in het midden en denk: lieve schatten, ik zie hoe langer hoe minder het verschil tussen jullie.

Dealen met wat er op je pad komt

Zo ben ik dsmmeisjes ook langzaam anders gaan beschouwen. Steeds minder als een plek waar ‘zieke’ mensen komen om over hun ‘ziekte’ te praten, maar steeds meer als een plek waar mensen delen hoe zij dealen met wat er op hun pad komt, of lang geleden al kwam en waarvan zij nu de gevolgen nog ervaren. En ja, van wat er op je pad komt kun je soms letterlijk ziek worden, dat is zeker waar. Op mijn allerslechtst voelde ik me 100% ziek. Maar toen werd ik langzaam beter… en dan denk je dat het eindigt in ‘genezen’, maar dat doet het dus niet echt. Het eindigt niet in ‘bevrijd van’, in ‘symptoomvrij’, in ‘nooit meer last’, het eindigt in ‘nog steeds mens’, en in nét zo intens diep blijven ervaren en meemaken en denken en voelen, maar dan zónder er letterlijk ziek van te voelen. Dat is een groot verschil, en tegelijkertijd ook weer helemaal niet.

Ik was het, al die tijd. Ik heb dingen meegemaakt en die ben ik niet ineens kwijt of vergeten. Beseffen dat iedereen door het leven heen allerlei intense ervaringen opdoet, daarbij wel of niet eindigend bij de ggz, heeft mij in de afgelopen jaren enorm getroost. We maken allemaal van alles mee en ervaren een heleboel en delen stiekem meer dan we vaak denken, terwijl ik tegelijkertijd altijd van jou zal willen horen hoe het voor jou voelde, zelfs als we een ervaring delen. Dat is namelijk nooit precies hetzelfde en dat maakt dat ik nog jaren al die verhalen op dsmmeisjes hoop te blijven lezen, omdat ik altijd nieuwsgierig zal blijven naar het antwoord op de vraag: hoe voelt het voor jou?

Hoe voelt het voor jou om psychische klachten te hebben? Op dsmmeisjes is iedereen welkom om daarover mee te schrijven. Stuur hier jouw blog in!

Lees ook:

  • meisje met bril

    ‘Heb je er ooit aan gedacht jezelf wat aan te doen?’ Eén van de standaard vragen bij een intakegesprek. ’Het is belangrijk dat we erop kunnen vertrouwen dat je jezelf niets aandoet’. Braaf knik ik ja. Een antwoord naar waarheid,…

lees meer

2 reacties

  1. Wauw, wat een mooie blog! En ja, het is inderdaad maar een heel dun lijntje waar ‘we’ op lopen. Niemand heeft de garantie dat ie nooit in de hulpverlening zal belanden.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Gebed om rust

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.

Cookie-voorkeur wijzigen

Hier kun je kiezen welke soort cookies je toestaat op deze site. Klik op 'opslaan' Om je keuze te maken.

FunctionalOur website uses functional cookies. These cookies are necessary to let our website work.

AnalyticalOur website uses analytical cookies to make it possible to analyze our website and optimize for the purpose of a.o. the usability.

Social mediaOur website places social media cookies to show you 3rd party content like YouTube and FaceBook. These cookies may track your personal data.

AdvertisingOur website places advertising cookies to show you 3rd party advertisements based on your interests. These cookies may track your personal data.

OtherOur website places 3rd party cookies from other 3rd party services which aren't Analytical, Social media or Advertising.

Vergeet niet je pagina opnieuw te laden en je cookies uit je browser te verwijderen als je je voorkeur hebt veranderd.