Hoe voelt leven met een angststoornis?

Mijn dagelijks leven wordt beheerst door een hele reeks verschillende, hevige angsten: verlatingsangst, faalangst, sociale angst en willekeurige onverklaarbare angst. Het beperkt me in bijna alles wat ik doe. Dit is al jaren zo en ik weet niet meer hoe het is om er zonder te leven.

Leven met angst is, zeker in combinatie met andere psychische worstelingen, een voltijdbaan waar je bar weinig voor betaalt krijgt. Ik leef voortdurend op het topje van mijn kunnen, maar het levert minimale resultaten op. In vergelijking met anderen, moet ik overal veel meer energie in steken en bereik ik veel minder in dezelfde hoeveelheid tijd.

En waar anderen naast hun studie of werk ruimte overhouden voor allerlei andere activiteiten, een bruisend sociaal leven, huishouden en een gezin, heb ik die ruimte nodig om bij te komen. Een angststoornis is loodzwaar en doodvermoeiend. Ik kan me niet eens meer voorstellen hoe het voelt om niet moe in het hoofd te zijn.

Omgaan met de angst

Een deel van mijn angsten ga ik aan en een deel vermijd ik. Vermijden vind ik niet per definitie verkeerd en ik doe dit dan ook niet alleen maar omdat het de makkelijkste weg is. Ik doe dit vooral omdat er een grens zit aan hoeveel uitdaging ik op een dag aankan. Wat voor de meeste mensen normaal of slechts een beetje spannend is, is voor mij angstaanjagend.

Als bijna elk klein dingetje in het leven een enorme uitdaging is, dan lukt het gewoonweg niet om alles aan te gaan. Niemand houdt het vol om elke dag van ’s morgens vroeg tot ‘s avonds laat onder grote druk te staan en continu met zware taken bezig te zijn. Iedereen zou daaraan onderdoor gaan. Vermijden vind ik eigenlijk een heel nuttige strategie, zolang ik er maar niet in doorsla.

Het is soms best lastig om een goede balans te vinden tussen uitdagingen aangaan en vermijden. Soms loop ik te snel weg en soms ga ik door tot de spanningen zó hoog oplopen dat ik volledig door het lint ga.

Haat-liefde

Leven met een angststoornis valt niet mee. Toch is het voor mij niet alleen maar negatief. Angst voelt op een bepaalde manier veilig. Het is vertrouwd. Ik ken het goed en weet hoe het mijn leven beïnvloedt. Hoe een leven zonder angststoornis eruit kan zien is voor mij onbekend en onzeker.

Ik ben bang voor een leven zonder angst. Bang voor een leven waarin ik de wereld met vertrouwen tegemoet treed. Bang om zonder al te veel problemen te kunnen doen wat ik moet en wil doen. Want als ik geen angst meer heb, wat heb ik dan nog wel? Wat blijft er dan nog over van het leven? Als angstgevoelens verdwijnen, voel ik dan überhaupt nog wel iets? En waar kan ik mijn gedachten dan op richten? Of is mijn hoofd dan stil, leeg en kil? Wie ben ik zonder angst? Ben ik dan nog wel iemand?

Ik ben bang voor dat onbekende. Wat levert mij dat op? Stel dat ik zonder die angsten makkelijker mijn studie zou kunnen afronden, een goede baan zou kunnen vinden, een grote vriendenkring om me heen zou kunnen bouwen en allerlei activiteiten zou kunnen ondernemen, zou het leven dan echt de moeite waard zijn? Ik denk dat zo’n ‘normaal’ leven erg saai is.

Mijn angststoornis is de vijand die mijn energie opslokt en mij mijn mogelijkheden afpakt. Het is ook de vriend die mij niet in de steek laat. Het is degene die mijn leven kapotmaakt, maar mij laat geloven dat ik het nodig heb omdat ik anders nóg slechter af ben. De vijand bij wie ik wil schuilen en de vriend die ik wel kan schieten. Ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Ik wil het van me af duwen, maar wil me er ook aan blijven vasthouden.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!