Hoe pijn en groei samen kunnen gaan

Een paar weken geleden schreef ik over een nogal heftige confrontatie tijdens groepstherapie.
Het was een situatie die ervoor zorgde dat er veel oude pijn omhoog kwam, wat ervoor zorgde dat ik mijzelf terug wilde trekken en waardoor ik de neiging kreeg al het verdere contact te vermijden, zowel letterlijk als figuurlijk. Achteraf gezien is het ook een situatie die, ondanks de pijn, mij veel heeft geleerd over mezelf en heeft gezorgd voor groei.

De situatie heeft dus meerdere kanten gekregen. Ik heb anders gehandeld dan mijn neigingen vanuit mijn schema’s en ben toch naar de groep blijven gaan. Hoe moeilijk en lastig ik dat ook vond, want een stukje mij was steeds bezig met smoesjes verzinnen waarom het oké was om te vermijden. Een ander stukje mij realiseerde zich dat vermijding niet de oplossing is en geen actie vanuit de gezonde volwassene in het nu. De eerste stap was dus wel naar de groep gaan ondanks mijn angst.

De tweede stap bestond uit hulp vragen aan de groepstherapeuten omdat ik merkte dat het verleden en het hier en nu in de groep behoorlijk door elkaar bleven lopen. Afgelopen week heb ik een aantal dingen gedeeld over waar ik tegenaan liep in de groep. Aan de reactie van de mensen in de groep was duidelijk te merken dat ze mij vooral willen helpen. Dat het oké is en dat ik daar nog aan wennen mag.

Een belangrijk inzicht daarbij is dat ik mij onveilig voel, omdat ik het niet gewend ben om veilig te zijn in een groep en dat mensen mij waarderen om wie Lotusbloempje is. Ik mag leren dat ik niet meer gepest zal worden. Ik mag leren dat ik na een confrontatie niet gelijk afgestraft word. Ik mag leren dat ik erbij hoor en dat ik niet meer buitengesloten zal worden. Ik mag leren dat ik mezelf mag zijn, zelfs als dat betekent dat ik soms sociaal onhandig reageer. Ik mag leren dat ik veilig ben, zelfs al voel ik mij niet zo na een confrontatie.

Individueel heb ik hierin al stappen kunnen zetten, ook al heb ik daar ook nog een weg te gaan. Maar in de groep mag ik dat dus ook nog leren. Het is een proces met vallen en opstaan en vaak zal het pijn doen, maar naast die pijn zorgt het wel voor groei. Het is zoals Veldhuis en Kemper zingen in het liedje ‘Ravijn’:

Het is geen rechte lijn
En de grens naar iets verleggen gaat maar zelden zonder pijn.
Want de allermooiste bloemen, groeien vlak langs het ravijn.
En om die te kunnen plukken moet je durven bang te zijn
Moet je durven
Moet je durven
Moet je durven
Moet je durven bang te zijn.

Lees ook:

  • Gevoel en verstand

    Soms zit ik in een vreemde, parallelle wereld tijdens schematherapie. Ik volg groepstherapie met zeven andere vrouwen, begeleid door twee psychotherapeuten. Als de ene therapeut zich op de inhoud van de sessie concentreert, bewaakt de ander de tijd en de…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer