meisje

Hoe overleef ik autisme?

Sinds ik weet dat ik een autismespectrumstoornis (ASS) heb, is eigenlijk alles anders. De manier waarop ik naar mezelf kijk en dat mijn verleden gekleurd is met meer pijn, doordat ik weet dat ik zo lang ben behandeld zonder dat mijn autisme is gezien. Ik analyseer grote situaties in mijn hoofd of het mislopen van studies, het mislukken van behandelingen en vriendschappen. Het leek of het mijn schuld was of dat er ergens een stukje onvermogen zat.

Geregeld hoor ik mijn 16-jarige ik in mijn hoofd zeggen: “Het komt nooit meer goed met mij.” Nu voel ik de vreemde opluchting dat ik gelijk had. Ergens in mijn hoofd had ik altijd gelijk wat betreft mijn ziekteverloop. Ik voelde me niet serieus genomen en borderline paste niet bij me. Nu ik autisme blijk te hebben, voel ik de ommekeer bij mijn behandelaren en hoeveel serieuzer mijn pijn wordt genomen.

Het enige wat niet veranderd is, is de manier waarop ik de pijn bestrijd. Ik veracht wat ik doe, hoe het voelt, wie het mij maakt en wat het betekent. Ik ben goed in staat te herkennen en te erkennen wat ik doe, maar het lukt niet om te stoppen. Een fles drank geeft de rust die ik nodig heb, stopt het vele en drammerige denken. Ik ben zelfverzekerder en roep al jaren dat ik een leuker persoon ben met een glaasje op. Ik hou mezelf aan de regels, verzonnen door mijzelf, want dan heb ik geen probleem. Niet overdag, niet te veel als je de volgende dag moet werken. Maar hoe overleef ik dat? Het volle, het altijd overvol zijn van oneindige nutteloze dwangmatige en duidelijk autistische gedachtes?

Het is alsof destructiviteit nog altijd een doel heeft en een gewoonte is geworden, om van verdrinken naar weer even een hapje lucht te gaan. Alsof drinken, mezelf beschadigen of medicatie de high is die mij naar de volgende dag sleept. Ik heb de zekerheid in een onvoorspelbaar leven dat ik altijd zelf de touwtjes nog in handen heb en daardoor durf ik het voor nu nog aan. 

Ik vertelde mijn psychiater altijd dat ik zo moe was, terwijl ik in mijn depressies toch dagen sliep. Ik hoefde mijn behandelaren op de poli autisme niet veel te vertellen, zij begrepen het verhaal van het eindeloze denken. De gedachte dat het nooit weggaat en dat ik het verdoven nodig zal blijven hebben, is moeilijk. Voor nu probeer ik medicatie, om wat ik zo gewend ben en waar ik zo’n last van heb eens minder te maken.

Lees ook:

  • Pijn van het verleden

    Er is verdriet. Pijn van het verleden. Van dat pubermeisje, gebroken en vol zelfhaat. Zij voelde zich duister en mentaal gebroken van alle pijn en verdriet waar ze doorheen moest. En soms is het alsof ik haar weer even word.…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.