weegschaal

Hoe medicatie mijn leven zwaarder maakt

Gewicht en vrouwen, dat is nogal een ding. En zo is dat bij mij ook. Ik ben altijd druk met mijn gewicht bezig geweest, maar ben er nooit in doorgeslagen. Ik snoepte als ik dat wilde en ik sportte als ik dat wilde. Ook at ik best gezond, maar ik deed er niet paniekerig over als dat een paar dagen niet zo was. Ik ben nooit echt slank geweest, maar had niet echt de behoefte om dat te worden. Ik zat altijd wel redelijk tot goed in mijn vel.

Aangekomen door mijn zwangerschap

Door mijn zwangerschap en alle kwalen die ik had, kon en mocht ik weinig bewegen. Hierdoor ben ik in die zwangerschap ook aardig wat kilo’s aangekomen. Ik denk een kilo of twintig. Toen dacht ik nog dat ik die met goed sporten en eten wel weer weg zou werken. Maar helaas. Ik kwam in de psychiatrie terecht en ik werd in plaats van steeds lichter steeds zwaarder. 

Medicatie en ziekenhuisvoedsel

Voor mijn gevoel is het allemaal begonnen nadat ik steeds somberder werd. Ik had weinig trek en als ik iets at was dat meestal snoep. Het was ook de tijd dat ik aan de eerste antidepressiva begon. Ik was op dat moment nog thuis en alles was onder controle bij mijn ggz-instelling, waarvan er dagelijks een verpleegkundige over de vloer kwam. De medicatie heeft nooit helemaal kunnen inwerken, want ik werd erg suïcidaal. Daarom ben ik 2,5 maand na de bevalling opgenomen, samen met mijn zoontje. Ik at daar ook slecht. Ziekenhuisvoer is veelal smaakloos of te zout. Doorgekookt en geen afwisselend menu. Die 15 weken daar heb ik veel gesnoept om toch wat te eten en de broodmaaltijd was de enige maaltijd die ik at. En dan at ik vaak zoet beleg, dus ook niet echt gezond. 

Nieuwe medicatie

Doordat de eerste antidepressiva niet aansloegen, kreeg ik tijdens de opname nieuwe medicatie. Helaas heb ik daar tot op de dag van vandaag nog maar weinig baat bij. Ook kreeg ik een ander middel om te slapen. Dit is volgens diverse fora ook een echte ‘dikmaker’. Ik merkte toen nog niet dat ik steeds een beetje dikker werd. Ik merkte niet dat mijn kleding strakker werd en in de spiegel kijken deed ik niet. 

Weer thuis

Na een totale opname van twintig weken was ik eindelijk weer thuis. Daar is het allemaal verergerd. Ik durfde het huis niet meer uit, dus had ik nauwelijks beweging. Ik at op zich alle drie de maaltijden goed, maar tussendoor snoepte ik ook nog.

Ik kreeg er nog meer medicatie bij. De bijwerkingen hiervan zijn in mijn ogen erger dan de voordelen. Natuurlijk is goed slapen en wat rust in je kop heel belangrijk. Dat heeft me ook weer mens gemaakt, want weinig slapen maakt je echt kapot. Maar om een lichaam te krijgen dat valt onder obesitas is voor mijn geest en lichaam misschien nog wel vele malen slechter.

Beetje bij beetje vervreemdde ik van de wereld en werd ik een kluizenaar die alleen maar kon eten en zich verbergen voor haar gezin. Mijn kleding werd strakker en strakker en niets zat meer lekker. Daarom begon ik joggingbroeken te dragen en grote hoodies. Zelfs de hoodies van het najaar van 2018 pas ik nu in de zomer van 2019 niet meer. Ik bleef groeien en groeien. Mijn zelfbeeld is helemaal aan diggelen. Ik haat mezelf echt. Ik walg van mezelf en ik wil niets met mezelf te maken hebben.

De dag van vandaag

Tot op de dag van vandaag blijf ik aankomen. Mijn man zegt steeds dat het voornamelijk door de medicatie komt, maar ik zelf vind ook dat het mijn eigen schuld is. Ik verafschuw mezelf en dan vooral mijn dikke lichaam. Wanneer ik online kleding bestel moet ik echt twee tot drie maten groter bestellen dan dat ik gewend was. Het lijkt niet te stoppen.

Helaas is afbouwen van mijn medicatie nog niet mogelijk. Daar moet je stabiel voor zijn en dat ben ik nog niet. Ik zal het dus moeten hebben van beter eten en meer bewegen. Ik ga wel proberen om op de dagen dat ik groepstherapie heb om op de fiets te gaan. Dan heb toch iets van beweging. Ook komt mijn broertje nog wekelijks om samen te wandelen. 

Acceptatie

Verder vind ik het nog erg moeilijk om dit nieuwe lichaam te accepteren en ik denk ook niet dat dat ooit gaat gebeuren. Ik hoop dat ik door het fietsen in ieder geval niet teveel meer aankom en dat ik de beweging er in kan houden. De hoop dat ik er gewicht door verlies heb ik niet, maar niet meer aankomen is wel echt nodig. Daar ga ik dan ook voor: de komende tijd niet meer verder aankomen en in beweging te blijven.

Lees ook:

  • Mirtazapine werkt voor mij

    Onderstaande blog gaat in op een persoonlijke ervaring met antidepressiva. Op zoek naar objectieve informatie over antidepressiva? Kijk op antidepressiva.nl Het stond zwart op wit in mijn psychologieboeken. Antidepressiva; we weten niet wanneer het werkt…

  • Vier maanden gestopt met antidepressiva: hoe gaat het nu?

    Onderstaande blog gaat in op een persoonlijke ervaring met antidepressiva. Op zoek naar objectieve informatie over antidepressiva? Kijk op antidepressiva.nl Als je me volgt op Twitter weet je misschien dat ik in juni gestopt ben met mijn…

  • Felgekleurde pillen

    Daar waar ik vorige week de slaap niet kon vatten, half hallucinerend, roze olifanten tellend door de wereld zwalkte, kost het me nu moeite om mijn ogen open te houden en op te staan in…

1 reactie

  1. Als er íets is wat mij ten tijde van depressie en andere sh*t helpt, is het wandelen of fietsen. Sowieso is beweging (tenzij teveel) zo ongeveer goed voor álles, dus ik zou het inderdaad doen. Mocht je er van afvallen dan zou dat misschien een leuke bijkomstigheid zijn, maar het is hoe dan ook gezond (en fijn, vind ik, maar daar zullen de meningen over verschillen ;)).

    Trouwens… Alles wat jij noemt: het moeten slikken van medicatie, het ongezond eten, het weinig bewegen etc. zijn dingen die heel vaak voorkomen bij depressie (en andere psychische problemen), dus ‘jouw schuld’… Dat vind ik best hard naar jezelf! Je bent door een ontzettende rottijd gegaan en dan is dit óók nog jouw schuld…?! Poeh! Ik vind het niet meer dan logisch, eerlijk gezegd, dat je leefstijl even niet optimaal was en medicatie kunnen inderdaad ook meespelen hierin! Je bent zeker niet de eerste van wie ik dat hoor.

    Hoop dat je je weer wat beter gaat voelen, mét of zonder extra kilo’s… In the end hangt ‘geluk’ of ‘tevredenheid’ daar toch meestal niet mee samen, geloof ik… xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.