Hoe kon het zo fout gaan?

Hoe kon het zo snel zo fout gaan?

Inmiddels, enkele dagen later heb ik daar antwoord op. Dit jaar word ik 29 jaar oud. Niemand, inclusief mijzelf, had verwacht dat ik dat ging halen. Het is nog steeds spannend, want ga ik dat wel halen?

Ik was twaalf jaar oud toen ik voor het eerst in aanraking kwam met de ggz. Eerst op school bij een maatschappelijk werker. Daarna kwam ik vrij snel bij een psychiater terecht. Waar ik geboren en getogen ben zijn psychische kwetsbaarheden een taboe. Toen, maar helaas nog steeds.

Ik kreeg al heel snel door dat wat ik heb en hoe ik ben anders is dan leeftijdsgenoten. Om niet op te vallen ging ik de ‘gezonde’ mensen observeren. Soms tot in details om het te begrijpen, zodat ik me ook zo kon gaan gedragen en nadoen. Hoe lopen ze? Hoe praten ze? Welke woorden gebruiken ze? Wat voor kwaliteiten hebben ze en hoe gaan ze met het leven om? Uren, dagen, weken oefende ik thuis in mijn kamer. Alle trekjes die zouden kunnen suggereren dat ik ziek ben, onderdrukte ik. Het mocht niet opvallen dat ik psychisch ziek was. Ik moest van mezelf zo ‘normaal’ mogelijk doen.

Voor de buitenwereld werd mijn leven een groot toneelstuk. Mijn ouders, familie en vrienden hadden soms wel door dat er iets was, maar konden hun vinger er niet op leggen. Ik ben een gesloten meisje en vertel vrij weinig over mijn binnenwereld. Dit doe ik dus al jaren. Meer dan de helft van mijn leven. Ik speel de rol van een gezond iemand met grote ambities en hoge doelen. De zieke kant van mezelf mag alleen thuis ruimte krijgen. Gelukkig woon ik al een tijdje op mezelf.

Toen begon het toneelstuk steeds meer af te brokkelen. Ik kon de productie niet draaiende houden. De zieke kant die ik dwangmatig probeerde te verbergen, werd steeds meer zichtbaar. Tot het moment dat ik het niet meer kon verbergen.

Ik was al jaren in therapie en heb verschillende behandelmethodes gevolgd. Niemand in mijn omgeving begreep het helemaal, want ik was toch niet ziek? Ondanks de vele therapieën, therapeuten, psychiaters, medicatie en opnames, bleef ik mezelf en de buitenwereld overtuigen dat ik niet ziek was.

Tot ik van ellende in elkaar stortte. Ik kon niet meer doen alsof. De diagnoselijst was inmiddels zo lang dat het mij wanhopig maakte. Hoe ging ik ooit hier uit komen? Pas drie jaar geleden werd officieel de diagnose dissociatieve identiteitsstoornis vastgesteld. Waarom toen pas? Omdat ik alle eerdere onderzoeken naar DIS bewust beïnvloed had zodat er niks uit zou komen. Waarom? Omdat ik doodsbang was voor die diagnose. Alle verhalen die ik online las over DIS waren heftig. Ik dacht dat mijn leven voorbij zou zijn als ik die diagnose zou krijgen. Dus pakte ik het toneelstuk weer op en deed alsof ik verder gezond was. Ja, ik had af en toe last van een depressie en af en toe paniekaanvallen, maar dat heeft iedereen wel eens, toch?

Fast forward, drie jaar later. Vandaag.

Ik ben weer thuis van een tijdje in de kliniek. Ze hadden mij gedwongen laten opnemen omdat ik ver heen was. Alles kwam op me af. Het besef dat ik echt ziek ben en niet beter ga worden als ik dit niet accepteer, was loodzwaar. Hoe kan ik een leven accepteren dat ik niet wil? Het leven dat ik nu heb is precies het tegenovergestelde van wat ik in mijn dromen en ambities heb. In plaats van arts, ben ik nu al jaren de cliënt/patiënt. Het lukt mij maar niet om een opleiding te volgen of een baan te vinden. Puur omdat ik zo bezig ben met niet ziek willen zijn en gezond spelen. Toen ik enkele weken geleden de zoveelste keer een opleiding moest annuleren brak ik echt.

Ik kan wel blijven doen alsof, maar dan kom ik niet verder. Dit is voor nu hoe mijn leven eruitziet. Ik ben niet dat gezonde, ambitieuze meisje. Ik ben een psychiatrisch patiënt met ernstige aandoeningen. Er zijn in het verleden heftige dingen met mij gebeurd en daar moet ik van herstellen. Ik kan wel blijven vechten en doen alsof, maar dat brengt mij niet naar herstel en een kwalitatief beter leven. Ik zal moeten accepteren dat dit het voor nu is.

Makkelijker gezegd dan gedaan. Het betekent voor mij dat ik alle doelen die ik had, moet loslaten. Het plaatje in mijn hoofd over hoe mijn leven er nu uit had moeten zien, moet ik ook loslaten. Ik moet vertrouwen hebben in mezelf en mijn huidige behandelaren en dat met de juiste hulp het leven draaglijker wordt.

De afgelopen weken waren intens. Ik onderdruk al zoveel jaren wie ik echt ben en acteer wie ik wil zijn dat ik nu niet meer weet hoe ik me moet gedragen. Verwarrend! Ook voor mijn naasten. Dus om antwoord te geven op de vraag aan het begin van dit verhaal, wil ik een metafoor gebruiken. In tekenfilms rennen ze soms de lucht in aan het eind van een dak of stuk rots. Zolang ze blijven rennen en niet naar beneden kijken, gaat het redelijk goed. Zodra ze dan beseffen wat er gebeurt en naar beneden kijken, vallen ze loodrecht de afgrond in.

Dat is precies wat er bij mij gebeurde. Ik bleef rennen ondanks dat er geen grond meer onder mijn voeten was. Op het moment dat ik besefte dat ik niet verder kon rennen, viel ik loodrecht de afgrond in. In dit geval een soul crushing depressie met verdriet, angst, dissociaties en andere traumaklachten.

De donkere gedachten nemen mijn denken over, maar ik probeer met man en macht het licht te blijven zien. Ook al is het een stip op de horizon. Ik hou je graag op de hoogte over hoe dit acceptatieproces verloopt.

Lees ook:

  • Duizend stukjes

    Ik ben bang. Bang voor iedereen, bang voor alles. Ik zet een masker op als ik mijn deur uitstap. Niemand ziet mijn tranen, niemand voelt mijn pijn. Ik lach, en ik doe alsof. Ik voel me verscheurd. Uit elkaar gevallen.…

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer