meisje en moeder

Hoe kalmeer je een kind in een volwassen lichaam?

Meestal ben ik een ‘gewone’ volwassene: ik studeer, ga naar de bioscoop met vrienden en doe braaf mijn was, kook eten en antwoord de eindeloze stroom aan post van instanties. Over het algemeen gaat dat goed, maar af en toe word ik ingehaald door mijn verleden.

Afgelopen week kwam ik na een week me heel vreemd, angstig en verloren gevoeld te hebben bij de wekelijkse afspraak met mijn therapeut. Ik vertelde hem over het zware gevoel in mijn buik en dat ik maar niet wist wat ik er mee moest. Meestal kon ik het namelijk zelf thuis wel oplossen, dit keer lukte dat steeds niet. We praatten wat over van alles en nog wat en midden in de sessie voel ik ineens heel veel emotie naar boven komen. Toen ik begon te huilen vroeg mijn therapeut mij te kijken naar wat ik allemaal ervoer. Tot mijn verbazing voelde ik me eenzaam en onveilig, een gevoel wat ik vroeger veel had. Na een tijdje voelen leek het net alsof ik door de ruimte geven aan de emotie ook ruimte gaf aan het gebroken, getraumatiseerde kind in mij. Ik vertelde hem dat ik dacht dat het een gevoel van vroeger was en meteen toen ik dat zei, wist ik dat ik gelijk had.

Ik voelde wat ik zo vaak heb gevoeld toen ik zo jong was, een jaar of 6/7. Ik voelde me onveilig, bang voor de wereld en vooral heel erg alleen. Toen mijn therapeut mij vroeg wat ik op dat moment nodig had was het antwoord: veiligheid en geborgenheid. Ik merkte bij mezelf het kinderlijke verlangen door iemand vastgehouden te worden en geaaid over mijn hoofd, een gevoel wat ik lang niet heb gehad. Heb ik dan nu toch een deurtje geopend naar een deel van mij wat ik had weggestopt?

Het voelt goed om mijn gebroken kind de ruimte te geven om te voelen wat ze voelt, maar het doet ook heel veel pijn. Het gebroken kind in mij snapt niet dat ze nu veilig is, dat ze zich in een volwassen lichaam bevindt en dat ze niet bang hoeft te zijn voor de wereld. Ik, als volwassene, ben de enige die haar kan leren dat ze nu niet bang meer hoeft te zijn. Maar hoe kalmeer je een kind in een volwassen lichaam? In keukenkastjes kruipen gaat niet meer en tekenfilms vind ik inmiddels niet meer interessant… Ik zal een tussenweg moeten vinden tussen wat zij nodig heeft en wat ik wil.

Voor nu is dat nog een zoektocht, maar tot ik het antwoord heb gevonden, probeer ik de tijd te nemen om te voelen en ruimte te geven aan het kind in mij, aan mezelf. Want het is oké nu, ik ben veilig.

Lees ook:

  • In mijn werk hoor ik vaak ouders praten over hun 'lastige kind'. Hun kind dat niet op school komt verschijnen, de hele dag jointjes rookt of mondiger is dan normaal.  Vaak begint bij mij dan ergens iets te prikkelen, omdat…

5 reacties

  1. Inderdaad een hele zoektocht. Mij helpt het om mijn knuffel van vroeger mee te nemen naar therapie en die op zo’n moment heel stevig te knuffelen. Het is niet dé oplossing, maar voor mij draagt het iets bij.

  2. Dankjewel voor het delen hiervan.
    Heel herkenbaar dit.
    Voor mij blijft het na al die jaren lastig om het kleine meisje te troosten en die compassie te kunnen voelen voor haar. Maar toch stapje voor stapje leer ik het steeds meer.
    Een van de dingen die me daarbij helpt is een knuffel in mijn handen nemen en even bewust stilstaan bij mijn innerlijke kind. Haar in gedachten nemen en knuffelen. Heel veel sterkte!

  3. Dank je wel voor het delen en je openheid . Zo herkenbaar wat mijn helpt is mijn lieveling pop in mijn armen te nemen en dan is gedachten zijn en vooral haar veel knuffelen .

    Heel veel kracht en sterkte gewenst voor jou

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.