slak

Hoe ik van een slak veranderde in een naaktslak

Je hersens kraken misschien wel bij het lezen van de titel: Waar gaat dit over? Een slak? Een naaktslak? Naaktslakken vind ik helemaal geen leuke dieren en toch was dit mijn conclusie toen ik afscheid nam van mijn driedaagse therapie. Ik was veranderd in een naaktslak en daar was ik nog blij mee ook!

Bij de start van mijn traject moest ik een verhaal schrijven over mezelf als dier. Het verhaal dat ik schreef ging over een slak. Een slak die zoveel onveiligheid voelde dat ze wegkroop in haar eenzame slakkenhuis en zelfs in dat slakkenhuisje voelde de slak zich niet veilig.

Wat was het ingewikkeld om in de eerste weken therapie elke dag moed te verzamelen om te gaan. Daar waren mensen die de slak uit het slakkenhuis probeerde te lokken. Mensen die niet alleen de buitenkant van het huisje wilde zien, maar die wilde kennismaken met de slak die daar zat opgeborgen. Die slak wilde diep vanbinnen dolgraag gezien worden maar de angst was groter. Ze bleef zitten, alleen, in het eenzame slakkenhuis.

Er was zoveel angst en zo’n groot gevoel van onveiligheid dat de slak niet kon geloven dat ze op een dag dat slakkenhuis uit zou komen. Thuis als de slak alleen was, met niemand in de buurt dan kwamen de tranen. Zo gingen er een aantal weken voorbij. Weken waarin ik de therapiesessies volgde vanuit mijn slakkenhuis. Weken waarin er vanbinnen van alles gebeurde wat aan mijn slakkenhuis niet was af te lezen.

Na drie maanden maakte ik samen met het team de beslissing om mijn therapietraject nog intensiever te maken. Naast de drie dagen therapie zou ik vier maanden in de kliniek verblijven. Aan het einde van de dag kon ik zo niet meer wegvluchten naar mijn eigen huis. De emoties die eerst loskwamen als ik thuis was werden nu zichtbaar in de kliniek. Ik probeerde uit alle macht om mijn emoties alsnog te verstoppen maar dat lukte niet meer.

Langzaam maar zeker werd de slak zichtbaar. Alle emoties die normaal verdwenen in dat slakkenhuis kwamen eruit. Het zorgde voor veel paniek maar het zorgde voor veel meer. De slak was niet meer eenzaam in het slakkenhuis, de slak had contact en verbinding.

Wat was het bijzonder om te ervaren hoe de wereld buiten dat slakkenhuis eruit zag. Ik leerde die wereld niet kennen van de een op de andere dag. De slak was zo gewend aan het leven in het slakkenhuis dat dat tijd nodig had.

Het contact en de verbinding die buiten het slakkenhuis voelbaar was zorgde zeker voor aanmoediging. Na een lange en eenzame strijd in het slakkenhuis was het een verademing dat de slak het niet meer alleen hoefde te doen. Langzaam zette ik stappen naar een leven als naaktslak.

Een naaktslak die met momenten wel beschutting zoekt of ergens schuilt. Maar geen slak meer die het slakkenhuis altijd dicht in de buurt nodig heeft om op ieder moment van de dag te kunnen verdwijnen. Een naaktslak die emoties mag hebben, een naaktslak die zichzelf mag laten zien. Een naaktslak is gewoon een slak die zich zoveel veiliger is gaan voelen. Best leuk toch, zo’n naaktslak?

Lees ook:

  • standbeeld engel

    Het gevoel van al maanden in de wachtstand te zitten. Op dit moment zit ik in een lang intaketraject om nog kans te maken een laatste intensieve psychotherapie te volgen voor mijn combinatie aan persoonlijkheidsproblemen…

  • Lieve therapie,

    Lieve Therapie, Ik wil dit helemaal niet zien. Ik wil dit helemaal niet weten. Laat me met rust. Ik heb het niet voor niets nooit geweten. Graag zou ik een beknopte en duidelijke blog schrijven.…

  • crazy geschreven met potlood

    Eind 2016. Ik werd gebeld: iemand van de kliniek. Ze vertelde me dat ik kon worden opgenomen. Ze legde me uit hoe de komende negen maanden zouden gaan verlopen. Dat ik het eerste halfjaar in…

3 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.