persoon op berg

Hoe hoger de berg, hoe harder de wind waait

Tegenslagen, ze zijn er, groot en klein, en we gaan er allemaal verschillend mee om. Ik zou willen dat ik er beter mee om kon gaan dan dit ik nu doe. Al maak ik al wel kleine stapjes, maar nog steeds is het niet de manier zoals ik het zou willen. Al vraag ik me weleens af; bestaat er überhaupt een gezonde of goede manier om met tegenslagen om te gaan?

De afgelopen week was ik dag in en dag uit aan het ‘vechten’ tegen mezelf en de drang naar verdoving. Ik was bijna obsessief bezig met school. Werkte aan samenvattingen, maakte het huiswerk wat gemaakt moest worden. Ik had een planning voor één week lang, maar was bijna bezig om die in één dag te voltooien. Niet wetende of dat gezond is, maar het voelde beter dan stilzitten en die drang voelen naar verdoving. Ik besefte pas later dat dit ook een vorm van verdoven is, want ook dit keer deed ik er alles aan om maar niet te hoeven denken.

Prestatiedruk

Maar het voelde beter, want ik was bezig met school, iets wat ik normaal gesproken niet zo snel zal gaan doen als ik me ellendig voel. Ik maakte de toetsen met meer zenuwen dan normaal, want nu voelde ik toch wel een grote prestatiedruk op me rusten. Die dag had ik een belangrijke toets en ik was voor mijn gevoel goed voorbereid en de toets ging ook erg goed voor mijn gevoel. Nooit ben ik echt optimistisch als het gaat om resultaten, maar deze keer was ik dat wel.

Na een hele leuke middag met een vriendin was ik onderweg naar huis toen het resultaat binnenkwam via een heel stom appje. Ik had een onvoldoende en nee, niet net een onvoldoende, maar een zware onvoldoende. Twee seconden nadat ik dacht ‘ik mag best trots op mezelf zijn, want ik ben deze week goed doorgekomen zonder alcohol’. Ik voelde me twee seconden daarvoor nog onoverwinnelijk en had voor het eerst het gevoel dat ik misschien toch kon winnen van mezelf en mijn slechte gewoontes, maar door dat appje raakte ik al mijn trots en optimisme kwijt.

Is het ooit genoeg?

Het gaat me ook niet zo zeer om het punt, want ik herkans deze toets wel. Maar het doet pijn om iedereen om je heen een voldoende te zien halen terwijl jij net als zij, of misschien zelfs meer dan zij, hebt geleerd voor deze toets. Het doet pijn om het gevoel te krijgen dat wat je ook doet, hoe hard je ook vecht tegen jezelf of tegen iets, het nooit goed genoeg zal zijn. Ik heb sinds tijden weer gehuild, hard gehuild en geschreeuwd. Ik ben boos op mezelf, maar vooral heel teleurgesteld, want wat ik ook doe, hoe hard ik ook leer, hoe lang ik ook vecht, het lijkt wel nooit genoeg, het is nooit genoeg en ik vraag me af of het ooit genoeg wordt? Of ik ooit genoeg zal worden voor mezelf en de maatschappij?

Lees ook:

  • flower blossom bloom blue 70353

    Want ik wil vergeten. Ik wil vergeten dat ik niets waard was, sociaal gehandicapt, en scheldwoorden die ik niet wil herhalen. Ik wil de herhaling in mijn hoofd vergeten. Ik wil de walging die ik…

  • Bucketlist

    Verschillende betekenissen gekoppeld aan een woord. In eerste instantie denk je bij bucketlist aan dingen die je gedaan moet hebben voor je dood gaat. Daar kan een oneindig lange lijst uit ontstaan. Ik vind het…

  • Mailen is mijn therapie

    Met psychische problemen is het vaak zo dat je moet praten. Nu is praten vaak makkelijker gezegd dan gedaan. Het is de zoveelste afspraak bij de zoveelste behandelaar. Elke keer worden er zoveel vragen gesteld,…

2 reacties

  1. Geweldig dat jij zo je best hebt gedaan
    De studie druk is zo hoog om te presteren dat
    het niet gelukt is. Dit herken ik ook hoor.
    Vooral proberen om niet te vergelijken met de anderen
    want ieder heeft eigen kwaliteiten die echt nog wel zichtbaar gaan worden. Ik vecht niet meer tegen mezelf, ik leer aanvaarden
    wie en wat ik ben. Het mooiste wat je kan worden is Jezelf.
    Warme omhelzing van mij…

  2. Of je ooit goed genoeg bent voor jezelf en de maatschappij? De maatschappij, dat ben jij, was ooit een soort slogan. Dus als jij jezelf goed genoeg vindt, ben je dat voor de maatschappij ook. Ja, klinkt makkelijker dan het is, maar toch…Dat ben je wel waard.

    En respect voor alle uren die je studeerde. Extra balen van je onvoldoende, dat snap ik! Maar hou vol!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: De wachtkamer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.