Hoe ging dat vroeger thuis?

Al een tijd nu ben ik in therapie bij een psychotherapeut, we praten over veel verschillende onderwerpen. Situaties die ik moeilijk vind, gedachtes die constant in mijn hoofd rondspoken en herinneringen aan vroeger. Een onderwerp dat steeds terugkomt is thuis. Hoe ging dat vroeger thuis? Ik had lang helemaal geen antwoord op deze vraag en kon (of durfde) moeilijk bij deze herinneringen en gevoelens komen. Ik merk dat dit nu verandert, dit zorgt voor de nodige strijd in mijn hoofd.

Als ik terugdenk aan thuis dan denk ik aan mijn ouders, mijn broertje, de avonden samen, vakanties, de verhuizing, ons nieuwe huis, de kopjes thee na school en vele andere dingen. Wat ik lang heb geprobeerd zoveel mogelijk weg te duwen is het gevoel wat hier vaak mee gepaard ging. Angst. Bang om alleen gelaten te worden, bang om teveel lawaai te maken, bang om iemand boos te maken, bang om het verkeerde te zeggen of te doen maar bovenal bang voor wat ik niet kon controleren, voorspellen of zien aankomen.

De meest ogenschijnlijk gezellige activiteiten en dagelijkse dingen werden met bedekt met een dikke laag angst. Hierop terugkijkend waren er twee manieren hoe ik om probeerde te gaan met dit gevoel. Zoveel mogelijk vermijden door zo lang mogelijk op school te blijven, na schooltijd met vriendinnen af te spreken en ’s avonds te sporten (en als het kon twee trainingen achter elkaar te volgen). Of de andere manier, bevriezen (de woorden van mijn therapeut). Dit gebeurde wanneer ik thuis niet kon ontvluchten, met name de avonden of wanneer we op vakantie waren. Ik kan me nog goed avonden herinneren waarin ik al in bed lag en niet in slaap kon vallen of durfde te vallen omdat ik bang was, bang voor wat er misschien kon gebeuren. Ik herinner me het gevoel weg te willen maar tegelijkertijd niet te durven, dus dan bleef ik maar waar ik was.

Het heeft me tijd gekost om me bewust te worden van wat deze constante angst voor invloed heeft gehad. En nog steeds vind ik het moeilijk om te accepteren dat het zo is. Want: we deden als gezin toch ook leuke dingen? Mijn ouders deden toch hun best? Er waren toch ook leuke momenten? Ik denk vaak dat ik overdrijf, mij aanstel, dat het allemaal wel mee viel en dat ik niet zo mag denken over thuis. Mijn therapeut probeert me op deze momenten in te laten zien dat deze overtuigingen niet kloppend zijn. Dit helpt soms, soms voor even, soms helemaal niet. Dit blijft moeilijk en mijn eigen gedachtes hierover maken mij in de war.

Het idee dat deze angst toen veel invloed op mij had durf ik nu soms toe te laten. Echter, het idee dat deze angst nu ook nog invloed op mij heeft en voor een belangrijk deel een rol speelt in de dingen waar ik nu tegenaan loop, vind ik moeilijk. Met mijn hoofd kan ik dit allemaal wel begrijpen maar mijn gevoel wil (en mag van mijzelf) nog even niet mee.

7 Comments

  1. Angstaanjagend herkenbaar! Zo belangrijk de dingen te zien zoals ze waren, voelden.. Maar zo lastig dit gewoon te laten zijn… En al st allemaal wel meeviel, waarom er naar terugkijken? Of er anders naar kijken…. Dank voor je blog. Het sterkt te weten.

  2. Oja, je titel is ook zo pijnlijk herkenbaar.. M’n therapeut dievroeg ‘hoe ging dat danbij jullie thuis vroeger, bij het slapen gaan.’ bijvoorbeeld… Ik weet niet beter dan Dat het ging ZOALS het gingen dat daar iets mee mis was… En tochkan ik zulkevragenniet meer loslaten..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.