appeltje

Hoe een appel eten een exposure-oefening werd

Ik had besloten iets gezonds te doen en nam een appel mee naar dagbesteding om daar op te eten. Ik voelde me daar best goed over tot ik me onderweg bedacht dat de appel ook gesneden en geschild moest worden. Ik had een schilmes meegenomen, maar de werkelijkheid ervan was nog niet tot me doorgedrongen.

Ik heb namelijk onder andere een dwangstoornis (OCD/obsessieve compulsieve stoornis) en bij deze gaat het specifiek om de intrusies die bij me binnendringen, nare gedachten waar ik niet zo goed mee om kan gaan, ik heb namelijk de angst deze te gaan uitvoeren.  De hoeveelheid last die ik ervaar ligt aan meerdere factoren, waaronder stress. De laatste tijd is stress volop aanwezig, dus ook de angst en gedachten. 

Maar terug naar mijn appel. De moeilijkheid was dat ik een scherp mes moest gaan hanteren met mensen naast me en mijn dwang vertelt me dan wel even wat er allemaal mis kan gaan, in de vorm van beelden die door mijn hoofd schieten. Ik zou boos kunnen worden op de vrouw de altijd met haar stoel schuift in plaats van deze op te tillen en haar in een vlaag van woede kunnen neersteken. Ik zou onnadenkend met het mes kunnen staan te zwaaien terwijl ik praat en iemand die terug aan het werk wil gaan met het mes kunnen raken. Ik zou in een vlaag van paniek en verstandsverbijstering in mezelf kunnen gaan snijden onder het veroordelende oog van iedereen daar en zo de andere deelnemers traumatiseren. Dat zijn de dingen die mijn dwang me laat zien wanneer ik daar simpelweg onschuldig een appeltje zit te snijden. 

Ik besloot dapper te zijn die dag en toch ‘gewoon’ mijn appel te eten tussen al die mensen en inderdaad, de gedachten kwamen. Mijn angst begon te stijgen maar niemand merkte ook maar iets van mijn innerlijke strijd en ik kon en wou ze het ook niet vertellen, uit angst en schaamte. 
Na die tijd kwam een andere angst de hoek omkijken, namelijk de angst om iets moreel verkeerd te doen. Voor mijn gevoel had ik gegokt met de levens van de anderen in die ruimte om mijn angst aan te gaan, welk recht had ik dat te doen?

Het risico dat ik iemand zou verwonden voelde gigantisch, het voelde als puur geluk dat er niks was gebeurd. In werkelijkheid was er geen risico, mensen met een dwangstoornis voeren hun intrusies namelijk nooit uit, echt nooit. Het nare is dat het niet veilig voelt, ondanks dat het veilig is, waardoor ik moeite heb hetgeen wat ik wéét ook echt te geloven. 

Omdat ik zo onzeker was over of ik die appel wel had moeten eten, besloot ik een expert in te schakelen voor een oordeel. En nadat was bevestigd wat ik al wist, besloot ik door te gaan. Een manier om van de angst af te komen is namelijk je eraan blootstellen en ervaren dat er niks ergs gebeurt. Dat is moeilijk en heel eng, het is niet dat je het doet en meteen merkt: ‘Oh, dit is oké.’ Nee, de angst wordt eerst erger en daarna zakt hij pas.

Ik moet het meer dan eens doen om het minder eng te laten worden en het liefst heb ik dat er een punt komt waarop ik er helemaal geen moeite meer mee heb, maar er zijn geen garanties. Voor nu zet ik door en doe het keer op keer weer, een onzichtbaar gevecht met mezelf voeren om een appeltje te eten.

Lees ook:

  • Leven tussen extremen

    Toen ik jong was had ik een paar aardig obsessieve trekken. Iets met stoeptegels tellen, dingen in een hoek van 90 graden op mijn bureau, dwangmatig opruimen en getallen vermijden. De inrichting van huizen moest…

  • Het stoplichtprobleem

    Eén van mijn vreemde dingetjes is dat ik een probleem heb met stoplichten. Voornamelijk omdat ze mij vaak dwingen te stoppen terwijl ik dwangmatig moet doorlopen of -fietsen. In tegenstelling tot wat mensen vaak denken bij…

  • Welkom in het hoofdkwartier – dwang

    Hallo, mijn naam is Lotte. Mensen van Instagram kennen mij misschien wel als @grotetijger. Ik ben nieuw hier op deze site, maar ik wil jullie graag wat vertellen over een thema dat op het moment…

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.