meisje dat zich verstopt

Hoe angst mijn leven overnam

28 dagen geleden raakte ik in conversie en werd ik onheus behandeld door ambulancebroeders. Dit heeft er zo in gehakt dat ik al 28 dagen de deur niet alleen uit durf. 28 dagen waarin ik veel angst heb gevoeld iedere keer dat ik probeerde naar buiten te gaan. 28 eenzame dagen, 28 dagen waarin ik heel veel heb kunnen nadenken.

Het is me nu twee keer gelukt om onder begeleiding van een vertrouwd persoon naar buiten te gaan. Waarbij ik bij één van die keren alsnog in conversie ben geraakt, maar waar geen ambulance aan te pas is gekomen. Waarom ik zo angstig ben is simpel, maar tegelijkertijd ook ingewikkeld.

Het begon ermee dat ik angstig was om weer in conversie te raken en weer zo behandeld te worden door ambulancepersoneel. Vrij simpel dus, al was het niet te doen om met die angst naar buiten te gaan. Ingewikkeld is dat het is gaan groeien. Inmiddels ben ik angstig voor mensen, voor onbekenden. De angst om in conversie te raken is nog aanwezig, maar veel kleiner dan de angst om onbekende mensen tegen te komen en onder ogen te moeten komen. De gedachte dat ik één van mijn buren tegen kan komen als ik de was ga doen is al zo drukkend dat ik midden in de nacht mijn was draai.

Als gevolg van het vele binnen zitten ben ik me heel alleen gaan voelen. Waar ik eerder dagelijks op pad ging, naar school en bijvoorbeeld de winkel, zit ik nu hele dagen in mijn kamer series te kijken. Af en toe komt er een uurtje hulpverlening langs, maar verder dan het advies om het gewoon te doen, gewoon naar buiten te gaan, komen zij ook niet.

Daarnaast was de angst voor mij zo groot dat ik ook niet naar school durfde om tentamens te maken. Hoeveel passie en motivatie ik ook voel om deze opleiding te volgen, het lukt me gewoonweg niet om naar school te gaan. Door deze angst kan ik aankomende week ook niet beginnen met stage. Het is nu zelfs zo ver gegaan dat ik overweeg om tijdelijk te stoppen met de opleiding. Hoe graag ik ook wil, het lukt me niet om naar buiten te gaan en op deze manier valt er geen opleiding te volgen.

Ik zal dus eerst flink met mezelf aan de slag moeten voor ik weer verder kan. Ik moet hier nu wat mee. Niet over twee jaar, als ik klaar ben met mijn opleiding, zoals ik de afgelopen anderhalf jaar dacht. Door wat er nu gebeurt voel ik me een enorme faalhaas. Ik ben 24 en durf de deur niet uit. Hoe zielig is dat wel niet? Waar ik eens een sterke, onafhankelijke vrouw was ben ik nu een klein meisje, wat het liefst de hele dag in bed schuilt. Bang voor die grote wereld daarbuiten.

Maar ik ben hier klaar mee. Dit gaat zo niet langer en zo wil ik me niet langer voelen. Ik ga hiermee aan de slag en ik ga hier sterker dan ooit uit komen. Ik kan dit. Ik moet dit kunnen. Vanavond draai ik nog voor ik naar bed ga de was.

Lees ook:

  • Water gras

    Hoeveel vakken psychologie ik ook heb gevolgd, toen ik de term ‘sociale angst’ hoorde rinkelde er geen belletje. Ik vond deze les te oninteressant om op te slaan, of ik heb dit stukje van het…

  • Opnieuw leren leven

    Soms weet ik niet meer of ik al zo was, of dat ik zo geworden ben. Zo verlegen, zo gevoelig voor prikkels, zo angstig, zo mensenschuw. Zat het altijd al in me en was het…

  • Angst voor de angst

    Ik zit thuis, en denk aan het feit dat ik morgen weer therapie heb, om mijn trauma's een plekje te geven. Ik heb een hele goede psychologe die mij deze therapie geeft. Maar als ik…

9 reacties

  1. De was is altijd een goede eerste stap 😉 . En nu is een even goed moment als elk ander om ermee aan de slag te gaan.

    Ik vind hier trouwens niets zieligs of faalhazerigs aan.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Koppensnellen

  2. Wat een heftig verhaal! Heel veel sterkte & kracht voor de komende tijd. Met goede professionele hulp en steun van vrienden en familie ga je hier zeker uit te komen! En zoals je zelf zegt, de belangrijkste stap is het besluit dat het zo niet verder gaat. Heel dapper!

  3. Hi Emmy-Lou
    Jij bent die sterke onafhankelijke vrouw al, alleen is zij nu even verstopt achter de angst die overheerst. Maar jij zult haar terug vinden en in de armen sluiten. kleine stapjes zijn ook stapjes.

    1. Hoi Ilina, mocht je je willen aanmelden, dan kun je priveberichten sturen naar de schrijvers. Hoeft niet hoor, maar misschien fijner dan je emailadres openbaar op de site,

      groetjes,

      Anne
      Lees een van mijn persoonlijke blogs: Ongelooflijk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.