Hoe het allemaal begon…

Ik zit voor de eerste keer bij mijn psychologe. Ze vroeg mij de primaire herinnering naar boven te halen. Het moment waarop het voor mij voelde dat het begon. Of eigenlijk mis ging.

Ik vertelde het verhaal. Al huilend. Want dat was wat ik wilde, lekker alles eruit huilen. Alles vertellen wat mij dwarszat. En dan kon zij mij vertellen hoe we dit probleem op gingen lossen.

En dan hoefde ik het er daarna nooit meer over te hebben. Dan kon ik zonder schaamte door met mijn leven. Dan kon ik eindelijk normaal zijn. Na 17 jaar was ik uitgeput van alle stress om mijn probleem zoveel mogelijk verborgen te houden, klaar met de angst voor afwijzing als ik er niet onderuit kon om iemand te vertellen over mijn probleem. Ondertussen was ik 28 dus dat mocht of moest ook wel een keer.

Hoewel ik al vier jaar niet meer naar die psycholoog ga, wilde ik toch mijn verhaal vertellen. De schaamte voorbij. Hopelijk het laatste stukje verwerking voor mij en misschien wel een sprankje hoop voor jou:

Kamp groep 8. Ik weet niet hoe oud jij bent, die dit stuk leest, maar in mijn tijd was je toen je in groep 8 zat stoer, de oudste zijn van de school gaf je een soort aanzien. En het stoerste van allemaal, je ging op kamp. Wel 3 hele dagen. Zonder ouders. Hoewel de afstand altijd fietsbaar was, leek het super ver. Hoe gaaf, cool enzo.

In die tijd waren er nog geen mobiele telefoons en spelen deden we gewoon buiten. Logischerwijs zaten we in een blokhut midden in de natuur en dichtbij een bos. En omdat je in groep 8 zat en stoer was stond er ’s avonds of ’s nachts, (want een benul van tijd had ik nog niet echt) een bosspel op de planning. Voordat we naar het bos gingen, werd ons aangeraden nog even naar het toilet te gaan en dat deed ik. We liepen diep het bos in. Spannend vond ik het en dat merkte ik aan mijn blaas.

We waren een 20 minuten op weg en zaten in een kring naar een spannend verhaal te luisteren. Ik merkte dat ik heel nodig moest plassen. Echt heel nodig. Echt heel heel niet meer op te houden nodig. Ik wilde dat niet. Maar mijn blaas leek hier niet naar te luisteren. Ik kon het gewoon echt niet meer houden. Ik plaste in mijn broek. En niet zo’n klein plasje. Nee een echte grote plas. Ik vertelde het een leraar en die schoof het af op het enge verhaal/spel. In mijn hoofd kwam dit alleen niet aan.

Mijn angst was geboren. Of misschien wel mijn geloof. Ik kan mijn blaas niet vertrouwen en ik kan mijn plas niet ophouden….

5 Comments

  1. Anoniem

    Ik dacht dat ik de enige was met zo’n verhaal!! Wat fijn om hier herkenning te vinden, en ik weet hoe erg je blaas je leven kan beïnvloeden (helaas)… Ik werk hier ook nog aan! Heel veel sterkte xxx

    1. Dat dacht ik ook altijd!!! Maar je bent zeker niet de enige!! Gelukkig heb ik goede hulp gehad!! Succes met het werken eraan en wees niet te streng voor jezelf!!! Ik weet niet hoever je bent in het proces… Mijn leven wordt tegenwoordig bijna niet meer beïnvloed door mijn blaas. Dus er is echt hoop!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.