Vechtscheiding

Mijn ouders zaten in een vechtscheiding. Ik was nog een klein meisje van 3, 4 jaar oud. Doordat mijn ouders in een flinke conflict raakte, heb ik al vanaf kleins af aan psychische klachten opgelopen. Door de scheiding wilde ik toen ik klein was al niet gaan praten en wilde ik ook niet gaan lopen. Er werd gedacht door de huisarts dat ik autistisch zou zijn. Na onderzoek bleek dat ik op de situatie thuis reageerde. Ik kwam toen terecht op een medisch kleuterdagverblijf.
Als ik naar mijn jongere jaren terug kijk, was ik als klein meisje al depressief. Het was toen nog niet vastgesteld, maar op vele foto’s van toen ik klein was had ik een sombere blik in mijn ogen.

De scheiding

Door de scheiding van mijn ouders zijn de psychische klachten ontstaan. Het is echt belangrijk dat kinderen opgroeien met beide ouders. Ook al ga je of zit je in een scheiding.
De scheiding veranderde in een vechtscheiding. Mijn moeder wilde de zorg alleen en wilde mijn vader niet betrekken bij onze zorg.

In het begin had mijn vader wel een bezoekregeling. Helaas zorgde mijn moeder ervoor dat we weg waren als mijn vader voor de deur stond. Ondertussen kregen we verhalen te horen van mijn moeder hoe slecht mijn vader wel niet was. Ik werd bang voor hem. Wilde mijn vader ook niet meer zien. Ook als we wel thuis waren en mijn vader voor de deur stond, verstopte ik me achter de bank, zodat hij me niet meer kon zien.

Bang

De angst voor mijn vader was behoorlijk groot. Hij wachtte ons met het busje op als we uit school kwamen. In de winkelstraat kwamen we hem ook vaak tegen. We renden dan we snel weg. Niet wetende dat onze vader ons alleen maar wilde zien. De vele angsten voor hem als kind zitten nog vers in mijn geheugen. We moesten mijn vader ook een kus geven als we hem tegen kwamen. Thuisgekomen maakte ik me gelijk schoon, want ik voelde me daarna zo vies. Door deze ellende en trauma’s heb ik PTSS opgelopen. Dit werd begin 2009 pas vastgesteld.

Dood

Rond mijn achtste levensjaar kreeg ik te horen dat mijn vader dood was. Het deed me op dat moment niks. Ik was jarenlang bang voor mijn vader en dat hij was overleden was een soort rust voor mij. Geen angst meer op straat dat ik hem tegen zou kunnen komen. Ik had gehoord dat hij ons wilde vermoorden. Ik wist dat hij agressief was tegen mijn moeder. Zo heb ik hem een keer gezien dat hij over het hek sprong van de tuin, toen mijn moeder de was van de lijn aan het halen was. Mijn vader sloeg mijn moeder bont en blauw. Ik zat voor het raam en keek ernaar. Mijn stiefvader zat er ook. Die bleef zitten en liet het gebeuren.
Ik wist toen niet dat mijn vader er alles aan deed om ons te kunnen zien, en dat hij werd tegengehouden door mijn moeder.

Jaren erna

De thuissituatie was niet fijn. Zo was ik voor mijn moeder niet goed genoeg. Ik kon in mijn moeders ogen niets goed doen. Was niet de perfecte dochter voor haar. Als ik iets vertelde tegen haar dat keek ze me aan alsof ik niet helemaal goed was. Mijn broertje en zus waren perfect. Ik niet. Jarenlang heb ik mij afgevraagd waarom. Nu weet ik waarom ze mij zo naar heeft moeten behandelen in mijn jeugd. Ik lijk heel erg op mijn vader, innerlijk en ook uiterlijk. Ik denk dat als mijn moeder mij ziet, ze hem ziet.

School

Op de basisschool ging het steeds slechter, ik haalde slechte cijfers en deed gewoon mijn best niet meer. Ik werd vanaf groep 6 gepest. Op de middelbare school gingen de treiterijen gewoon door. In de zomervakantie dat ik naar de middelbare school ging, kwam mijn moeder weer in een scheiding terecht, van mijn stiefvader. Van deze scheiding weet ik niet veel. Ik kan me niet herinneren hoe het was toen mijn stiefvader echt in het gezin was. Mijn schoolprestaties werden alsmaar slechter en slechter. Ik begon ook veel te spijbelen.

Uit huis gegooid

Drie weken voordat ik 17 werd, werd ik door mijn moeder uit huis gezet. Ik ben een heel rustige vrouw, toen meisje. Ik doe niemand kwaad. Maar ik was altijd de schuldige volgens mijn moeder. Ik begon volgens haar de ruzies in huis.

Gedumpt

Ik zie die dag nog goed voor me. De dag nadat ik mijn spullen moest inpakken. Mijn moeder bracht mij en mijn zus naar Den Haag. Samen met mijn hamster zat ik op de achterbank. Weg uit het ouderlijke huis naar een vreemde omgeving. Ze bracht me naar een vader die dood zou zijn, en die ik jarenlang niet meer had gezien.

Aankomst Den Haag

Rond een uur of 12 in de middag kwamen we aan in Den Haag. Moeder bleef in de auto zitten en hielp niet mee. Mijn zus hielp wel met de spullen verhuizen. Toen mijn spullen in huis waren, waren ze weg. De dag zelf moest mijn vader werken. Hij had een fulltime baan als kok in een restaurant. Hij had een vrouw uit IJsland. De Nederlandse taal wilde zij niet leren. Alles moest in het Engels. Helaas was mijn Engels niet echt heel goed.Het contact met haar was niet makkelijk. Met mijn vader ook niet, ik was nog altijd bang.

Ik voelde me niet op mijn gemak in de situatie waar ik in terecht ben gekomen. Ik was bang voor mijn vader. Ik had hem jarenlang niet gezien. Ik dacht dat hij dood was. Ook hij had het moeilijk, na al de keren dat hij niet bij ons mocht komen, na een nieuw leven, werd er ineens een kind bij hem gedumpt.

Op straat

Helaas verliep het niet goed en belandde ik weer op straat. Uiteindelijk kwam ik terecht bij Jeugdzorg, maar eerst bij het Leger des Heils, waar ik elke keer drie nachten kon verblijven. Hierna kwam ik terecht bij de crisisopvang waar ik drie maanden terecht kon. Daarna moest je plek maken voor een ander kind dat een crisis had. Er bleek nog geen plek te zijn in een kindertehuis, dus zochten ze een andere crisisopvang waar ik terecht kon. Er was plek in Gouda. Zeven weken heb ik daar gezeten, toen kon ik naar een kindertehuis in Scheveningen.

In deze periode kreeg ik onderzoek bij de GGZ. Ik kreeg de diagnose ‘zwaar depressief’. Verder kreeg ik geen hulp. Ik liet de mensen niets merken en was altijd vrolijk bij andere mensen. Ik had na een maand in Den Haag een baan gevonden waar ik het heel erg naar mijn zin had. Ik verborg mijn verdriet. Een masker. Ook mezelf hield ik voor de gek.

Loyaliteit naar ouders

Als klein kind heb ik teveel moeten zien. Je hoopt als kind dat je de beste ouders krijgt en een goede jeugd hebt. Ouders die je de liefde geven. Ik moest kiezen voor één ouder. De andere ouder moest ik haten. Vanwege de vechtscheiding heb ik een loyaliteitsprobleem ontwikkeld. Als kind heb je loyaliteit naar beide ouders, kinderen moet je niet laten kiezen.

Problemen

Ik heb al jaren last van een laag zelfbeeld. Denk dat ik niks waard ben, door het altijd de schuld krijgen thuis. Je machteloos voelen. Niks durven terug te zeggen. Nooit waardering krijgen van mijn moeder. Ik ben niet tevreden over mijn uiterlijk. Over de kleding die ik draag. De meest alledaagse dingen storen me. De pigmentvlek die ik in mijn nek heb zitten stoort mij al vele jaren. Hierdoor dachten vele kinderen dat ik mij zelf niet waste. Jarenlang gepest moeten worden en niks terug durven te zeggen.

2014

Januari 2014. Jaren voorbij. Via internet had mijn vader mij weer gevonden. Hij zocht contact. Ik heb het een tijdje genegeerd. Tot er een bericht op een YouTube filmpje kwam met zijn telefoonnummer. Ik stuurde hem een sms met de tekst dat het niet zo slim was om je telefoonnummer op internet te zetten.

Binnen één minuut ging mijn telefoon af en sprak ik mijn vader na vele jaren weer. We hebben lang aan de telefoon gezeten en iedere dag begon hij te bellen. Ik had het er wel moeilijk mee en gaf per mail aan dat ik geen contact wilde.

Leven op zijn kop

Het was een paar dagen stil. Toen kwam er een mail terug. Een mail die mijn leven op zijn kop zette. De verhalen van mijn moeder waren gelogen. In de mail stond dat we jarenlang gehersenspoeld waren.  De volgende dag ben ik naar mijn vader toe gegaan om goed verhaal hierover te halen.

Mijn vader heeft bewijs bewaard van instanties die zich ermee bemoeid hadden. In de papieren kon je lezen dat mijn moeder niet de waarheid sprak. Ze heeft onze vader ontnomen  omdat zij dit wilde. Waarom? Ze heeft ons jarenlang bang gemaakt voor onze vader, omdat zij van hem af moest.

Contact kinderen

Mijn vader wilde er alles aan doen om contact met ons te krijgen. Helaas deed mijn moeder er alles aan om dat tegen te gaan. Als je biologische kinderen je worden ontnomen dan ga je als ouder kapot. Hij verloor zijn kalmte op een dag en sloeg haar.

De psychische schade

Ik heb vele psychische klachten ontwikkeld. Vele depressies al overwonnen, maar ze komen vaak weer terug. Somberheid, huilbuien en PTSS, door de trauma’s die ik heb opgelopen. Woedeuitbarstingen. Zelf geen relaties aan kunnen gaan. De angst dat ik het zelfde meemaak als mijn vader.

Ik kom niet verder in mijn leven.

5 Comments

  1. Hoi Didi,

    Je bent niet alleen, welkom bij de club zou ik zeggen, hier mag je jezelf zijn en je verhaal vertellen. Angst bestaat in vele vormen maar ook jij kunt uit je as herrijzen en je gelukkige innerlijke zelf terug vinden omdat die nog steeds in je zit. Ook jij kunt vrij worden en los komen van je verleden al was het nog zo ellendig, geloof me, ik gun het je alvast!

    Liefs Ton

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.