dsmmeisjes
Hijg, puf, zweet

Hijg, puf, zweet

Ik sta weer eens zwetend en hijgend op de loopband bij de sportschool. Na uren uitstellen, was ik door al mijn smoezen heen om niet te gaan, of nou ja: de smoezen die er nog over waren, waren stommere klusjes dan het uurtje sporten. Denk aan de vriezer ontdooien of zes maanden achterstallig strijkwerk wegwerken. Dan maar sporten.

Dat uurtje sporten is voor mij bijna van levensbelang. Of nou ja, ja, eigenlijk wel. In dat uurtje sporten sta ik een goed half uur op een loopband, zorg dan dat mijn hartslag lekker omhoog gaat. Tegelijkertijd merkt mijn lichaam stress op en maakt daarom endorfine aan, een hormoon waar je je fijner van gaat voelen.

Endorfientje is je vriendje!

Het mooie van endorfine is dat et ook prima werkt tegen depressie. Je gaat je immers fijner voelen, dus somberheid wordt minder. Verder: ik moet ervoor mijn bed uit, moet enigszins gezond eten, zit twee keer een kwartiertje op de fiets in de buitenlucht en naderhand sta ik onder een warme douche.

Dat zijn allemaal dingen waar ik, als ik depressief ben, totaal geen zin in heb. Ik blijf het liefste in mijn bed liggen en een zak chips vind ik als avondeten tellen. Eens een keertje is dat geen ramp, maar het grote risico is dat ik alleen maar verder weg zak en de weg omhoog daarna weer langer duurt en een stuk zwaarder wordt. Ik kies geloof ik liever voor voorkomen dan genezen.

Een week of twee geleden voelde ik mezelf weer wegzakken in de somberheid. Ik vond mezelf alleen maar een loser, wilde niets, eten was onzin en mijn bed was een prima plek om de hele dag te vertoeven. Jups, de zoveelste depressie lag weer eens op de loer.

Geen. Zin. In.

Na een week me rot voelen, kreeg ik het voor elkaar om mezelf in ‘depressiemodus’ te krijgen. Stap 1: zorgen dat ik erken dat ik me rot voel, maar dat dat niet is wie ik ben. Stap 2: al het niet strikt noodzakelijke uit mijn agenda schrappen. 3: zorgen dat een paar goede vrienden weten wat er aan de hand is, zodat ik makkelijker hulp kan vragen. 4: mezelf met zo ongeveer het laatste wat ik heb uit mijn bed schoppen en naar de sportschool. Endorfine aanmaken.

Is het makkelijk? Nee, absoluut niet. Het is vreselijk, het is stom, het is kut, het is een enorme pain in the ass, maar het is voor mij wel een manier om ervoor te zorgen dat ik soort van regie kan houden over mijn stemming. Het geeft me een gevoel van controle over mijn eigen leven en dat voelt heel erg prettig.

Maar het blijft een taak

Geloof me, ik kan echt honderd andere dingen bedenken in plaats van om de dag in die stomme sportschool staan om daar mezelf in het zweet te werken. Ik probeer het zo leuk mogelijk te maken. Ik kies een krachtapparaat uit en daag mezelf uit door te kijken of ik mezelf tot het maximale gewicht kan trainen. Erg grappig om te zien hoe snel ik sterker word, het voelt alsof ik in ieder geval nog iets bereik.

Het alternatief is namelijk wat mij betreft geen optie. Dat is weer depressief worden, keer op keer. Om dat te voorkomen zou ik meer medicijnen kunnen slikken, maar dan word ik steeds meer een zombie. Ook niet heel erg fijn, zeg maar.

Even een disclaimer:

Een depressie is een ziekte waar je van moet genezen. Wat ik doe qua sporten, is voor mij een manier om verdere somberheid te voorkomen en enigszins eigen regie te houden. Het is niet het enige, daarbij slik ik ook braaf mijn medicijnen en ben ik onder behandeling bij een psycholoog en onder controle bij de huisarts.

Als jij ook depressief bent en hulp nodig hebt, is de allereerste stap naar de huisarts gaan. Deze kan je het beste helpen om de juiste behandeling te krijgen. Probeer nooit en te nimmer zelfstandig met een beetje sporten uit een zware depressie te komen, maar doe dat altijd met de juiste begeleiding.

4 reacties

  1. Hallo Laura,

    Via Facebook kom ik bij je blog. Jeetje.. Wat een eerlijk en inspirerend verhaal. Na die veel te lange zomer begon ik ook weer weg te zakken in een depressie. Het voelt als een soort glijbaan naar beneden, waarvan je met alle macht niet wil glijden. Ik herken je smoezen, maar ook de stappen die je neemt als je wegglijdt. Fijn om te weten dat er nog iemand is in Nederland die voelt en leeft zoals ik dit dagelijks moet doen.

    Ik ben al maand aan het uitstellen om naar de sportschool te gaan. In eerste instantie vanwege de kilo’s (ik weeg 93 kilo) en ik ben erg ontevreden over m’n lijf, zo af en toe. Nu ik jouw verhaal heb gelezen heb ik dus twee redenen om te gaan! Ik haal echt kracht uit jouw blog. Vandaag loop ik nog de sportschool in en ga ik een abonnement nemen.

    Dankjewel Xxx

    1. Wat lief van je! En een tip: probeer eerst een paar plekken uit en kies diegene waar je heb echt fijn en thuis voelt. Anders ga je namelijk niet. Verder: probeer dingen te doen waar je lol in hebt. Ik doe een paar keer in de week een yogales, maar dan ook maar alleen bij die ene docent en heb een paar dagen geleden voor het eerst een andere les uitgeprobeerd, waar ik niets van kon, maar het nu wel wil leren. En de belangrijkste tip: doelen niet in afvallen oid zoeken, maar kleinere haalbare dingen. Ik wil bv eind januari 100 kg op de legpress kunnen wegduwen. Je kunt het! (En geloof me, ik zie er lang niet zo uit als op de foto bij de blog…)
      Lees een van mijn persoonlijke blogs: Hijg, puf, zweet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Privacy Voorkeuren