hey het is oké

Hey, het is oké

In een opwelling heb ik verzonnen dat ik op de dag van de lancering van de ‘Hey, het is oké’ najaarscampagne (om depressie, angst- en paniekstoornissen bespreekbaar te maken) een blog wilde publiceren. Dus zo gezegd, zo gedaan. Althans, dat was de bedoeling.

Inmiddels is het zo’n 24 uur voor publicatie en zit ik nog steeds naar een prachtig wit vel in mijn tekstverwerker te kijken, met de knipperende cursor als veroordelend oog over het niet vorderen van deze blog.

Ik ben al tien keer begonnen, maar iedere keer was het niet goed genoeg. Werd het te belerend, te veel een preek om vooral juist heel erg open te zijn over je eigen problemen, je eigen angst, depressie of welke psychische aandoening, kwetsbaarheid of toestand dan ook. Gigantische faalangst dus. Oordelen over mezelf en wat ik schrijf. Zoals ik eigenlijk altijd een oordeel heb over wat ik doe, zeg, ben, ruik, voel…. Een groot oordeel, om daarmee te voorkomen dat ik iets doe waarmee ik een ander af kan stoten. Nog meer angst: verlatingsangst.

Inmiddels voel ik ook een soort van vrijheid om dit te kunnen delen. Die ‘soort van’ komt niet door de buitenwereld, maar van mijn eigen oordelende zelf, trouwens. Open zijn over dat ik een psychische ziekte heb (ik vind psychisch kwetsbaar ook weer zoiets: ik ben helemaal niet kwetsbaar, ik ben denk ik juist sterk omdat ik dagelijks het gevecht met mijn eigen hoofd aan ga) en dat te kunnen doen zonder nog banger te worden. Maar dit is wat ik doe, niet wat er moet.

De campagne gaat niet om juist zo veel mogelijk open zijn, maar in die openheid je eigen regie nemen (ja, rotwoord, ik weet het). Jij bent de baas over wie je wat vertelt. Tegelijk zit er ook een oproep in om hulp te vragen als het moeilijk is. Maar nog meer dat hulp vragen oké is. Hulp van vrienden, ouders, je partner of anoniem op internet. Maar ook professionele hulp vragen mag geen taboe zijn, al is het maar bij de huisarts vertellen dat je je vreselijk rot voelt. Praten helpt, niet voor niets is er het gezegde ‘gedeelde smart is halve smart.’

En voor degenen aan wie hulp wordt gevraagd, juist de houding ‘Het is oké dat je hulp aan me vraagt. Misschien zeg ik soms totaal de verkeerde dingen. Sorry daarvoor. Ik doe mijn best. Maar ik ben er voor jou, zonder oordeel en zonder tips over hoe je je leven moet beteren. Je rot voelen is oké, je hoeft je er niet voor te schamen.‘ En als je dat niet kunt, wees daar dan ook eerlijk in naar jezelf en de ander. Het is namelijk nogal wat als een geliefde je ineens vertelt dat die eigenlijk de deur niet meer uit durft. Die wil je helpen, puur omdat je van iemand houdt.

Daar gaat het dus over. Dat menselijke emotie, met daarin ook psychische problemen, oké zijn. Dat het niet erg is dat ik tien keer opnieuw begonnen ben aan deze tekst. Dat ik mezelf veroordeel omdat ik te belerend kan zijn. Dat ik me angstig voel als iets gepubliceerd wordt: wordt het wel gelezen? Vinden mensen het fijn om te lezen? Al dat soort dingen. En ook dat is prima.

Voor mij is ‘Hey, het is oké’ vooral een oproep om tolerant te zijn naar elkaar en elkaars kwetsbaarheden. Om elkaar te zien en niet alleen het mooie, maar ook het lelijke en vieze. Zoals Sae schreef over de vieze kant van haar depressie. Maar vooral dat het beste wat je kunt doen als als iemand uit je omgeving huilend naar je toe komt, is: diegene in je armen sluiten en zeggen ‘Hey, het is oké.’

Lees ook:

1 reactie

  1. Het roept bij mij altijd dubbele gevoelens op, deze campagne. Het is mooi, maar waarom is het dan zo moeilijk om tegen mezelf te zetten dat het oké is? Tegen een ander geen probleem, maar zelf? Mooi wat jij schrijft dat je zelf ze regie hebt over wat je wel en niet zegt. Dat vind ik een heel belangrijk punt.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Ode aan mijn huisartsenpraktijk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.