Het zwijgen voorbij

“Zwijgen is het beste” dacht ik altijd. Vroeger heb ik wel eens verteld over wat er gebeurde, maar dat heeft me niet veel goeds opgeleverd. Sterker nog, het werd er erger van. Dat zwijgen heb ik vanaf jonge leeftijd de rest van mijn leven mee ingenomen. “Over moeilijke dingen moet je je niet uitspreken. Dat heeft nare consequenties. Er is niemand die je wil zien, horen of helpen. Zodra je praat, wordt iedereen boos en ben je zelf schuldig aan alles wat er naar aanleiding daarvan gebeurt.”

Dat zwijgen heeft me in therapie allesbehalve verder geholpen. Ik heb vele hulpverleners en instellingen gezien, maar ik hield mijn lippen stijf op elkaar. Uiteindelijk wel beseffend, dat praten noodzakelijk was, maar door de consequenties van praten die zich in mijn hoofd afspeelden, durfde ik het risico niet te nemen. En toen ik het risico eenmaal wilde nemen, bleek ik het niet te durven. En doordat ik keer op keer ‘faalde’ om mijn trauma’s aan te pakken, wilde ik opnieuw niet meer. “Het kost me te veel energie. Ik vraag te veel van mezelf. Ik durf het niet. Laat maar.”

Met geheimen door het leven. Hoe dan? Nou, dat zal ik je vertellen. Ik ben er in mijn leven achter gekomen hoe je je het beste kunt verstoppen, toen ik erachter kwam hoe graag de meeste mensen het over zichzelf hebben. Namelijk; vragen stellen en je zó geïnteresseerd opstellen, dat anderen zich uitgenodigd blijven voelen om te blijven praten. Zolang iedereen praatte, kon ik stil zijn. Daar vond ik dan gelijk mijn kracht, die misschien door jaren training zo gegroeid is. Mensen bleken het fijn te vinden door mij gehoord te worden, ik bleek het fijn te vinden om te luisteren. Dat heeft me uiteindelijk naar mijn studie psychologie geleid.

De laatste tijd gebeurt er echter iets geks in mij. Er is beweging. Alles waar ik over gezwegen heb, drijft naar de oppervlakte en duwt tegen de binnenkant van mijn huid. Ik merk dat het zó veel is, dat ik er niet genoeg kracht voor heb om het allemaal weer weg te kunnen duwen. Ik merk dat ik het niet meer weg wíl duwen. Ik wil alles, alle geheimen die in mij verborgen liggen er het liefst in één keer uitspugen, omdat ik besef dat ik niet kan leven kan met alles wat er in me ligt. Ik vermijd het leven…

Het maakt dat ik dierbare mensen verlies, ik niet meer sport, niet meer naar buiten durf, geen tv kijk, en inmiddels zó ondergedompeld ben in herbelevingen dat er niets meer uit mijn handen komt. Ik zit op de bank in vroeger en voor ik het weet is de dag ineens vrij letterlijk aan mij voorbij geflitst.

Ik vertelde gisteren mijn psycholoog dat ik denk dat ik klaar ben voor traumabehandeling. Helaas blijk ik echter nog niet aan de voorwaarden te voldoen, die nodig zijn om direct van start te gaan. Wel gaan we kijken of we er samen voor kunnen zorgen dat die voorwaarden er gaan komen. Ondanks dat het me een beetje onzeker maakt dat ik er na al die jaren nog steeds niet helemaal ‘klaar voor’ blijk te zijn, ben ik er trots op dat ik een volgende stap durf te zetten. Het duurt misschien nog even, maar ik maak een begin, aan hopelijk… een nieuw begin.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.