dsmmeisjes
Meisje in het donker

Het zwarte beest en ik

Ik ga slapen. Ik nestel me in een bolletje in de foetushouding. (Ik denk dat ik graag in mama’s buik zat.) Vijf minuten later draai ik me, bolletje check. Foetushouding check. Zo val ik uiteindelijk in slaap, nadat mijn verkrampte kaken beslissen ook in slaapmodus te gaan (helaas spreken ze ‘s nachts af met mijn tanden.)

Ochtend.
Afwachten, stilstaan: is het zwarte beest vannacht mee in bed gekropen? Heeft hij zich genesteld aan mijn voeten? Of erger, kronkelt hij onderhuids al rond mijn ruggengraat…
Ik zet me recht, spierpijn aan de kaken, licht pijnlijke rug, vandaag valt het mee. Met mijn innerlijke strengheid dwing ik mezelf uit bed te gaan. Belangrijkste keuze van de dag: welke kousen doe ik vandaag aan? Het worden de hartjes; liefde komt altijd van pas.

Ontbijt, yes, even doe ik alsof ik op hotel ben en waan me een toerist, rustig afwegend of het vandaag choco wordt of een reep chocolade? (Beide, altijd!) Het zwarte ding aan mijn zijde is duidelijk geen ochtendmens.
Tegen de middag komt er ietwat beweging in, daarna doet ‘t alsnog een dutje in mijn zachte maag. Schoon plaatsje gekozen: ‘s middags kan ik mijn eetlust wel vergeten.

er ligt iets op mijn maag 
ik wil het wel vertellen
maar het gaat zo traag
om al de zwartheid er vanaf te pellen


ik weet dat dat niet moet
en waarschijnlijk beter is van niet
maar van mezelf moet ik, moet ik, ik moet
en als ik het doe, moet het goed


De dag begint al wat vorm te krijgen. Ik bekijk mijn berichtjes die binnen kwamen. Op een rustig moment neem ik tijd om te antwoorden. Ik beantwoord ze, maar wat antwoord je op de vraag hoe het met je gaat?
Ik stel iedereen gerust. Dat ze zich maar geen zorgen maken over mij.

Wat er echt in mijn hoofd speelt, krijg ik niet over mijn lippen. Ik krijg het niet gezegd dat alles pijn doet, mijn hoofd zo vol zit, de wanhoop steeds in zicht is.

‘t Is echt niet dat ik niet genoeg mijn best doe. Doe ik dan te veel mijn best? Niet over nadenken, op zoek gaan naar afleiding. Participeren, zelfzorg. Schrijven, focus, komaan, we kunnen het! Gewoon schrijven, dit werkt helend.

BAM!!

Een zwarte hagelwolk die ik niet zag aankomen blijft boven me hangen, overschaduwt me. Ik huil, maar dan aan de binnenkant; ik ‘moet’ sterk blijven. Tranen sijpelen mijn keel in en zo vult mijn maag zich langzaamaan met de zoute druppels.
Ik wéét dat ik ‘hem’ overal mee naartoe zal moeten nemen. Af en toe geloof ik het wel dat hij op een dag niet meer zal groeien, dat hij verder van me af zal staan, dat ik de vreselijke ziekte onder controle krijg.

Alles komt altijd goed, zegt mijn mama. Ik hoor dat niet zo graag, maar eigenlijk heeft ze gelijk.


We zijn even (of langer) de cadans kwijt van het leven,
eerst begonnen de muzieknootjes te beven,
beetje bij beetje was het ritme ons te snel af,
ons eigen muziekinstrument staat nu erg veraf.

Het blijft wel in zicht, we gaan er geraken,
nadat we alle muzieknootjes hebben kunnen kraken.
Ons levenslied, samen sterk,
ieder op zijn tempo, ieder zijn werk.



(Een oppepper voor mezelf, maar vooral voor iedereen die het kan gebruiken.)
<3

6 comments

  1. Krop in de keel. Maar ook eerder traantjes aan de binnenkant… Opkroppen is een kunst, maar niet altijd een even schone kunst. Ik kan er van meespreken. 😉 Al zakt de moed soms in je schoenen, laat ze daar maar efkes zitten om dan voor de 100% weer naar boven te komen. Je komt er wel, ik blijf in mijn Snelke geloven. X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Privacy Voorkeuren

%d bloggers liken dit: