Het zal altijd in mijn rugzak zitten

Het is nu avond en ik zit achter mijn laptop. Ik heb net een brief geschreven aan een meid waar ik een crush op heb. In de brief vertel ik over mijn verleden. In geen jaren had ik durven denken dat ik het ooit nog tegen iemand zou gaan vertellen, maar die angst is een stuk minder. In sommige blogs heb ik jullie meegenomen in traumadelen van mij. Vanaf mijn zestiende begon ik pas te beseffen dat mijn situatie niet ‘normaal’ was. Ik had daarvoor echt niet door dat ik het echt eigenlijk al mijn hele leven zwaar heb gehad. Ik ben geen kind en puber geweest. Dit kon niet, door een onveilige situatie. 

Op mijn zestiende ging ik voor het eerst naar de schoolpsycholoog. Ik wilde er eigenlijk nooit heen, omdat ik niet wilde vertellen wat er met mij aan de hand was. Ik meldde mij dan vaak ziek en ging weg. Alhoewel ik wist dat ze mij zou komen halen uit de klas, dat wilde ik ook weer voorkomen, dus ging ik vaak ergens anders zitten. Dit vond ik altijd heel erg lastig. Ik vertelde soms wel hoe het er thuis aan toe ging, maar ik vertelde nooit de volledige waarheid. Ik was ook heel erg getraumatiseerd. Ik liep weg voor alles wat ook maar gevoel had. Dit had ik immers zo aangeleerd gekregen. 

Op mijn zeventiende begon ik mij zelf te snijden. In het begin viel het niet op, omdat ik altijd lange mouwen aan had. Totdat ik zorg en welzijn ging doen en wij shirtjes aan moesten met de kleur van de plek waar je op dat moment zat. Toen zag mijn leraar het en moest ik weer met de schoolpsycholoog praten. En nee hoor, nog steeds kwam er geen stom woord uit. Ik was altijd zo ontzettend bang, waarvoor dat weet ik eigenlijk niet. 

Op mijn achttiende besloot ik zelf hulp te zoeken, omdat ik op een gegeven moment ook echt niet meer wilde leven door deze gevoelens. Ik voelde mij moe en klaar met vechten, sneed mezelf meerdere keren per dag en kon het niet meer. Ik begon te praten met een POH. Dit hielp niet. Zij stuurde mij door naar een psycholoog. Zij was echt aardig. In het begin vond ik het moeilijk om haar te vertrouwen. Het ging alleen weer vaak over situaties in het nu en niet over vroeger. Op een gegeven moment ging ik het huis uit, want dat was nodig voor mijn herstel. Ik ging daar, op mijn negentiende naar een kamer verhuizen, waar ik zou gaan wonen. Dit was heel spannend. Toch vond ik daar snel mijn rust. Ik had een relatie en begon met EMDR therapie. Dit hielp mij niet. Daarna werd ik doorgestuurd naar een gespecialiseerde psycholoog. Zij was heel erg lief. Ik vertelde alles aan haar. 

Ik heb een heel zwaar traject moeten volgen. Dit heet ITB. Het is dat je 4 dagen lang exposure gaat doen in verschillende vormen. Dit was echt heel erg heftig en had soms het idee dat ik er niet meer uit zou komen, maar ik kwam eruit. Elke keer als ik naar huis ging dacht ik: ‘hey ik sta weer buiten, ik kan weer genieten van de frisse lucht!’ Steeds meer ging het trauma naar de achtergrond en kreeg het langzaamaan een plekje. Dat plekje is gevonden, maar niet gesloten. Dat sluit niet meer, maar het is een herinnering geworden. Het zit er nog en het zal altijd in mijn rugzak zitten, maar ik weet ook dat ik zonder dit proces hier niet meer achter mijn laptop had kunnen zitten. 

Tuurlijk ben ik nog niet klaar, omdat er emotioneel ook nog heel veel zit, maar er is een heel proces gaande en dat maakt mijn leven nu dragelijker. 

Heb je last van suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie.

Beschadig je jezelf en zoek je een luisterend oor? Neem contact op met Stichting Zelfbeschadiging.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!