jongen die kijkt

Het wordt beter!

Ik wil vertellen hoe mijn eetstoornis eruit zag op zijn heftigst en hoe ik mezelf (grotendeels) heb weten te herpakken.

Vanaf mijn elfde begon ik al een ongezonde relatie met mijn lichaam en eten te krijgen. Ik was een jaar of 13 toen ik er af en toe naar ging handelen door middel van overmatig bewegen en te weinig eten. Iedere keer kon ik mezelf herpakken, totdat ik in 2008 op mijn zeventiende een nare prognose te horen kreeg, vanwege andere psychische problematiek. Ik voelde mezelf daardoor minderwaardig en zwak. Toen ik merkte dat ik door afvallen een krachtig en voldaan gevoel kreeg, kon ik er niet meer mee stoppen.

mei 2009

Dubbel!
Mijn zelfhaat wordt erger als ik eet,
waardoor mijn krachtigheid zich opvreet.
Eten doe ik steeds minder en ik voel mij sterker dan ooit,
Maar diep van binnen weet ik wel dat ik zo mijn toekomst vergooi.
Alleen het gelukzalige gevoel als de getallen op de weegschaal naar beneden gaan overheerst.
Waardoor ik een machtig gevoel beheers.
Mijn doel komt dichterbij dan ooit.
En dan is mijn leven voltooid.
Maar misschien is het wel te hoog gegrepen en haal ik die wel nooit.
En dan is mijn leven weggegooid!

Op den duur besefte ik niet meer dat het gevaarlijk kon gaan worden voor mijn gezondheid, wat resulteerde in een crisissituatie in de zomer van 2009. Mijn oud-klasgenoten hadden net hun diploma van het voortgezet onderwijs gehaald, maar ik zat in de volgende situatie:

augustus 2009

Ik loop de kamer van de huisarts binnen en ga zitten met mijn moeder naast me. Mijn moeder vertelt dat ik een zeer lage hartslag heb. Al snel heeft de huisarts het erover of ik nutridrink wil gebruiken. Ik ben daar erg verbaasd over en het schrikt me ook af. Mijn keel zit dichtgeknepen van angst. Ik antwoord dat ik dat echt niet ga doen. Ik ben namelijk al zo dichtbij mijn doel, dus dat laat ik never nooit niet van mij afnemen.

De huisarts kijkt me aan en heeft het over sondevoeding. Ik begin het idee te krijgen alsof ze gek geworden is. Waar maken mensen zich druk om? Ze wil mij onderzoeken of ik vochtophoping heb bij mijn enkels, omdat dat vaak gebeurd als je ernstig ondergewicht hebt door uithongering. Ze constateert dat ik geen vochtophoping heb. Dat is voor mij nog een bewijs dat ik geen ernstig ondergewicht heb. Ik moet gaan liggen, zodat ze mijn buik beter kan onderzoeken. Ze vertelt tegen mij dat ik erg mager ben. Ik weet zeker dat het onzin is wat ze raaskalt. Ik heb immers ook geen vochtophopingen.

Tenslotte moet ik wegen en maakt het mij boos en angstig als ik zie dat het getal op de weegschaal hoger is dan bij mij thuis. Nu weet ik zeker dat de huisarts het allemaal wel mee vind vallen. Als ik naar het getal kijk schaam ik mij diep en voel ik dat ik er nog harder aan moet trekken om af te vallen. Als ik het gewicht bereik wat ik wil, dan ben ik eindelijk blij en gelukkig. Ik voel het tot in het diepste van mijn vezels.

Mijn gedachtes worden abrupt onderbroken door de huisarts en in tegenstelling tot wat ik denk, zegt ze dat ik nu naar de Spoedeisende Hulp moet om opgenomen te worden om sondevoeding te krijgen. Ik hoor het, maar het lijkt niet tot mij door te dringen. We krijgen een verwijzing naar het ziekenhuis. We schudden elkaar de hand en gaan weer naar huis. Als ik op weg ben naar huis besluit ik te lezen wat de huisarts geschreven heeft. Dan blijft mijn blik op één woord hangen: ‘Anorexia.’ Dat heb ik niet. Wat denkt ze wel niet?!

Uiteindelijk begon ik op eigen kracht weer te eten, wat heel moeilijk was. Toch voelde ik voldoende innerlijke kracht om er weer voor te gaan. Dat ging alleen niet zonder slag of stoot.

2010

De zwakte in mij…
Al mijn eten heb ik opgegeten
Wat voelt als vreten
Voor mezelf ben ik nu echt afgegaan
Was sterk geweest, als ik ‘t had laten staan
Ik ontneem mezelf mijn geluk en voel me schuldig
Afvallen moet ik, zorgvuldig
Zo zwak ik nu was bij het eten
Ik had het kunnen weten
De laatste stukjes opgegeten….

Dus, ondanks dat ik het onwijs moeilijk vond om weer te gaan eten, koos ik er toch zoveel mogelijk voor om het eten en alles wat daarbij hoorde aan te gaan. Zelfs als ik ging dissociëren door de spanning wat het bij mij opriep.

2020

Ondertussen zijn we tien jaar verder en heb ik het niet meer nodig om obsessief af te vallen en de adrenaline-kick te voelen. Ik kan nu op gezonde manieren een fijn en krachtig gevoel krijgen, door muziek luisteren, vrijwilligerswerk doen, etc.

Ook ben ik op mijn twintigste met het onderliggende stuk aan de slag gegaan bij een psycholoog die gespecialiseerd is in vroegkinderlijke traumatisering. Daardoor realiseerde ik mij dat het niet alleen de sombere prognose op mijn zeventiende was die mij aan het wankelen gebracht heeft. Ik ben aan de slag gegaan met herinneringen naar aanleiding van traumatische gebeurtenissen in mijn jeugd en hoe dat mijn zelfbeeld gevormd heeft.

Toch kwam de grootste positieve vooruitgang wat betreft mijn eetproblematiek toen mijn moeder borstkanker kreeg. Ik voelde diep vanbinnen, dat ik de voedingstoffen nodig had om samen met mijn moeder door deze heftige periode heen te gaan.

En om positief af te sluiten:
Ik kan door het traject van afgelopen jaren nu (redelijk) normaal met eten omgaan en mijn moeder is genezen van borstkanker!

Ik wil met mijn verhaal laten zien dat het beter kan worden, hoe uitzichtloos en zwaar iets ook kan zijn. Ook al voel je dat niet als je er middenin zit. Dus: stapje voor stapje. Je trekt geen sprintje, maar je loopt de marathon. Dus af en toe pauze om op adem te komen en dan weer langzaamaan vooruit.

(Ik heb ook een blog geschreven op dsmmeisjes waar ik de tips en adviezen van die desbetreffende psycholoog geschreven heb: ‘Lief zijn voor jezelf’.)

Lees ook:

  • meisje op bed

    "Mamaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!" krijst mijn hoofd. Ik lig in bed, ik heb de griep. Ik voel me lamlendig en verlang naar mijn moeder. Iets wat veel volwassen mensen stiekem nog wel hebben als ze ziek zijn, denk ik. "Mamaaaaaaaaaaaa" dus. Het doet…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.