vaag meisje

Het vroegere vandaag

Vandaag is een dag waarop niks wil. Rechtop zitten is al veel. Het liefst wil ik slapen. Slapen zodat ik me niet zo ellendig voel. Ik heb intussen flinke wallen en rode ogen gekregen van het huilen. Ik heb tussen de middag wat onkruid uit de tuin getrokken, twee pannen afgewassen en geluncht. Dat was een enorme uitdaging. 

Verder heb ik op het hoekje van mijn bed gezeten, luisterend naar de muziek van de radio in de keuken. De radio stoort, maar ik weet niet hoe ik mezelf in beweging moet krijgen om de radio goed of uit te zetten. Ik ben moe, ik voel me leeg. Ik voel pijn. Een pijn die ik niet goed weet te omschrijven anders dan pijn. Het is een pijn die ik niet wil voelen. Langzaam neem ik wat afstand van mijn lichaam. Het wordt stiller in mijn gedachten. Denken gaat langzamer en langzamer. Bewegen lukt niet meer. Het voelt alsof ik er niet meer ben. De pijn neemt af.

Hoe lang ik zo gezeten heb weet ik niet, maar in een keer ben ik er weer. Mijn telefoon was al een paar keer afgegaan. Met veel moeite bel ik diegene terug. Ik merk dat mijn stem langzaam, zacht en monotoon klinkt. De ander aan de andere kant van de lijn hoort dit ook. Hij kan me niet verstaan. Hij vraagt hoe het met me gaat. Ik kan zachtjes zeggen dat het niet zo goed gaat. Hij kent me, en met een rustige stem vraagt hij of ik wel wat gegeten heb. We kletsen een beetje. Hij vertelt. Ik luister. Hij laat me een beetje met rust en vertelt wat over zijn dag. Het voelt fijn om naar een stem te luisteren. Een aardige stem, die lieve woorden zegt. De stem klinkt ver weg, maar komt langzaam dichterbij. Langzaam voel ik mijn lichaam meer en kom ik meer in het hier en nu. Ik voel pijn, maar ik hoor ook een stem. Een stem die me het gevoel geeft even niet alleen te zijn.

We spreken af om, zodra we hebben opgehangen, allebei te gaan koken. Hij bij hem thuis en ik in mijn huis. Ik kies voor een koud gerecht, waarbij ik geen pan aanraak. Het telt misschien niet echt als koken, maar voor nu is het het meest haalbare. Ik ga op mijn kamer zitten en eet mijn avondeten op. Gelukkig, heb ik dat weer gehad. Nog even volhouden en dan kan ik me klaar maken om naar bed te gaan. 

Ik ben dankbaar voor het contact. Wat ben ik dankbaar voor die vriend en trots op mezelf. Ik heb voor mezelf gezorgd en even contact gemaakt. De pijn blijft, maar ik heb een anker om me aan vast te houden voor vanavond. Ik heb een mantra: ‘Ik ben niet alleen.’


Dit was een stukje uit mijn dagboek van een tijd geleden. Als ik dit lees, voel ik de zwaarte van toen. Het gevoel dat het niet over zou gaan. De wanhoop en pijn. Ik word er ook aan herinnerd hoe belangrijk het voor mij is om iemand toe te laten. Hoe belangrijk het is om met iemand contact te maken.

Een jaar voordat ik dit schreef zat ik er niet veel beter bij. Toen had ik echter niemand dichtbij gelaten en resulteerde zo’n avond in destructief gedrag. Gedrag om mijn gevoel even draagbaar te maken. Contact maken was (en is soms) eng voor mij. Het verschil met toen is dat ik nu ondanks de angst het contact wel aanga. Tuurlijk heb ik zo mijn momentjes dat ik even uit contact schiet, maar dit is minimaal en ik kom terug. Ik ga het contact met mijzelf en mijn omgeving aan. Stap voor stap.

Misschien herken je iets van het bovenstaande. Weet dan dat het kan veranderen. Niet van de een op de andere dag. Maar wel over een langere periode heen. Houd moed.

Lees ook:

  • Onzichtbare pijn doet ook zeer

    Ik heb een heupblessure en loop op krukken. De hele wereld is lief voor me, want de kwaal is zichtbaar, de pijn invoelbaar. Maar wat de wereld niet ziet is dat deze lichamelijke pijn slechts het topje is van de…

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer

6 reacties

  1. Ik vind het heel knap dat je op zo’n dag iemand dichtbij liet. En wat een goed idee, om dan concreet afspraken te maken, zoals dat je allebei gaat koken. Al is dat dan apart van elkaar, ik kan me goed voorstellen dat het stimulerend werkt.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Nieuw ‘normaal’

  2. Wat enorm mooi geschreven en wat herkenbaar! Mooi ook om te lezen dat het echt beter kan worden. Dat is iets wat ik diep van binnen weet want dingen zijn al zoveel beter dan eerst. Maar soms is dat moeilijk om van jezelf te zien. Jou blog geeft daardoor weer even een extra reminder dat het wel echt zo is. Dankjewel! <3

    1. Hoi Lotusbloempje,
      Het is soms inderdaad moeilijk om verandering te zien/herkennen bij jezelf en te erkennen. Houd vol! Stap voor stap weer zelf aan het roer.
      Liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.