Het verloren puzzelstukje

Afgelopen week was je daar ineens. Je was enkele maanden zoek. Meerdere artsen en hulpverleners zijn samen met mij op zoek gegaan. Maar steeds zonder resultaat. Je bleef spoorloos, hoe hard er ook gezocht werd. Uiteindelijk werd je zelfs als onverklaarbaar gezien, een oplossing was er niet.

Ineens dook je deze week toch op uit je schuilplaats. Je kreeg de naam fibromyalgie. Deze naam gaf mij een hoop duidelijkheid. Ik wist eindelijk dat jij de veroorzaker was van mijn klachten. Helaas is er tot nu toe nog geen behandeling. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat je voor de rest van mijn leven een onderdeel zult gaan zijn. Ik moet leren hoe ik het beste met jou en daarbij ook mijn klachten om moet leren gaan.

Toen ik hoorde wie jij was, was mijn gevoel erg dubbel. Ergens gaf je duidelijkheid, maar je gaf ook onzekerheid. Je riep vragen op, zoals: hoe nu verder? Het antwoord is simpel: ik moet je leren accepteren. Maar ergens nam je ook hoop weg. Hoop dat er een gezond stukje gevonden zou worden. Hoop dat mijn klachten zouden verdwijnen. Die hoop is er heel lang geweest, ook al ging het steeds slechter. Je nam mij steeds meer over. Mijn gedachten werden beïnvloed door jou met een depressieve klachten tot gevolg. Machteloos werd ik ervan, ik wist dat ik niks tegen je kon doen. Het voordeel is dat ik de afgelopen maanden al aardig aan je goede en slechte kanten heb kunnen wennen. Hierdoor zorg jij ervoor dat er alvast een stukje acceptatie ontstaat. Dit is iets wat niet iedereen zou kunnen begrijpen, maar zolang ik dat zelf kan heb ik daar vrede mee.

Nu breekt een periode aan van zoeken naar manieren om te leren leven samen met jou, om te voorkomen dat je mij helemaal zal overnemen. Het is immers niet niks om op jonge leeftijd chronische pijnklachten te hebben. Gelukkig ben ik inmiddels bekend met het accepteren van zowel psychische als lichamelijke klachten. Op jonge leeftijd leerde ik al omgaan met mijn diagnose ASS. Een diagnose die door verschillende acceptatieprocessen is gegaan. Later leerde ik SOLK kennen en accepteren.

Ik weet zelf ook dat we nog een lange weg te gaan zullen hebben. Waar die weg ons uiteindelijk naar toe zal brengen weet niemand. Dit is voor zowel jou als mij een raadsel. Ik weet wel dat er geen kans bestaat dat je mij zult verlaten, hoe vervelend de frustraties die je mij kan geven ook zijn. Ik zal moeten leren accepteren dat ik minder belastbaar ben en sneller vermoeid.

Wat ik wil meegeven is dat schrijven erg helpend kan zijn als je je in een soortgelijke situatie bevind of ook in een verwerkingsproces zit. Als je meer een prater dan een schrijver bent, kan je er natuurlijk ook over praten.
Ik merkte aan mijzelf bijvoorbeeld dat ik mijn gevoelens en gedachten beter kwijt kon op papier. Als ik praatte sloeg ik soms dicht of bleef ik juist erg oppervlakkig. En dacht dan regelmatig achteraf: had ik het daar maar over gehad. Als ik schrijf, lukt dit wel.

Lees ook:

  • Herbeleven om te leven

    Sinds kort heb ik de diagnose PTSS. Ik vind het lastig om te accepteren, want zo erg is het toch allemaal niet? Het voelt alsof het allemaal mijn eigen schuld is. Als ik bepaalde dingen niet had gedaan, had het…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer