verleden

Het verleden is voorbij

In deze blog gaat het over suïcidale gedachten. Heb je hier zelf ook last van en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie.

Vorige week was het weer zodanig crisis in mijn binnenwereld dat de suïcidedrang hoog was.  Een van de triggers was het zien van foto’s op Facebook van een vriendin uit onze jeugdjaren. Het was te confronterend om te zien hoe zij doorgegaan is met haar leven terwijl het onze stil is blijven staan. Althans, zo voelt het voor Sonja, mijn 17-jarige deel. Ergens rond die tijd voelden de angsten te groot om mee te dealen, maar hulp vragen was geen optie. Het was immers thuis al zo onrustig en de dader van het misbruik leefde nog. Volgens onze hoofdbehandelaar zijn we doorgegaan met doorgaan, ook al wilden we ergens al duizend keer opgeven.  

Vanuit overleving doorgaan lukte afgelopen jaar steeds minder goed. Dat is ergens positief maar ook confronterend. Het betekent dat de pijn die Sonja en andere delen voor mij al die jaren gedragen hebben steeds dichterbij komt. Zo dichtbij dat het als een enorme uitdaging voelt om elke dag bewust voor het leven te kiezen.

Op zoek naar evenwicht ben ik, maar zijn ook de delen van mijn binnenwereld die al die jaren de taken van het dagelijks leven op zich hebben genomen. Hoe moet je leven met zoveel pijn en eenzaamheid? Hoe houd je je staande wanneer je brein je de foto’s van het verleden laat zien en herinneringen maar blijven komen? Ja, mailen en nog eens mailen, dat geeft enigszins rust en veiligheid. Rust omdat we nu gehoord en geloofd worden. Veiligheid omdat de behandelaren nabij blijven. Nabijheid die we vanaf baby zijnde al gemist hebben.

Misschien gaat het voor Sonja en andere delen die nog in traumatijd of ontkenning leven allemaal te snel, zei mijn behandelaar aan de telefoon naar aanleiding van de crisis vorige week. En niet alleen voor haar, maar ik denk ergens ook voor mezelf. Het steeds meer aanwezig zijn in mijn lijf en in het nu is zo nieuw dat het ook verwarrend voelt. Ineens hoor ik het tikken van de klok in de kamer steeds vaker op een dag. Voel ik dat ik met mijn billen op de bank zit. Het is soms net of ik samen met mijn jongere delen het leven opnieuw vorm moet gaan geven. Alsof we nu pas ontdekken wie we zijn en waar onze interesses liggen. Wat onze behoeftes en verlangens zijn, los van alle invloeden van buitenaf.

Het gevecht op leven en dood heeft veel energie gekost en doet het nog. En toch zijn er lichtpuntjes daar mag ik mijn ogen niet voor sluiten, al voelt het voor Sonja nog zo donker. Het verleden is voorbij en dat mag ik mijn binnenwereld laten voelen. Sinds enkele maanden heb ik dan ook de opdracht om mijn mails positief af te sluiten, want ergens in mijn binnenste is er kracht en hoop. Vanuit dat dat gevoel probeer ik momenteel dag voor dag te leven.  

Tot slot nog een gedicht:

Een mens, kwetsbaar door de ervaringen van het leven. Zoekt naar antwoorden op vele vragen.
Probeert een brug te slaan tussen heden en verleden. Tussen het kind dat ze was en de vrouw die ze is geworden.
Een vrouw op zoek naar iets van evenwicht, voelt zich gevangen achter de muren van haar hart. 
Muren die bescherming boden maar nu een vrij leven in de weg staan.
Want vrij wil ze zich voelen. Vrij als een vlindertje dat danst op de wind.