Het stoplichtprobleem

Eén van mijn vreemde dingetjes is dat ik een probleem heb met stoplichten. Voornamelijk omdat ze mij vaak dwingen te stoppen terwijl ik dwangmatig moet doorlopen of -fietsen. In tegenstelling tot wat mensen vaak denken bij het woord dwang, heeft het in dit geval niets te maken met angst. Dit gaat niet over beangstigende rampgedachten bij het niet toegeven aan de dwang. Dit gaat over een ondraaglijke onrust die nergens op gebaseerd is. Deze onrust is ooit uit de lucht komen vallen, bij me komen wonen en nooit meer weggegaan. En die onrust wil dus niet dat ik stop voor rode lichten. Daarom steek ik vaak met gevaar voor eigen leven toch over of loop ik enorme stukken om.

Ruzie om een rood stoplicht

Mijn man en ik komen bij therapie vandaan en lopen terug naar de auto, die een heel eind verderop staat geparkeerd. Onderweg springt een stoplicht op rood. We krijgen ruzie omdat hij weigert door het rode licht te lopen en ik niet kan wachten tot het groen is. Ik wil op dit moment niet snappen hoe hij het in zijn hoofd kan halen om te blijven staan. Hij wéét toch hoe erg mijn onrust nu wordt! Mijn gemoedstoestand kleurt al net zo rood als het stoplicht, met als gevolg dat ik mij niet meer normaal kan gedragen.

Ik roep wanhopig tegen mijn man dat ik de onrust écht niet langer kan volhouden, dat ik helemaal gek word en daarom MOET doorlopen. En hij moet mee. Omdat netjes vragen en zelfs smeken niet helpt, gooi ik het over een andere boeg. Ik probeer mijn man aan zijn arm mee de weg over te sleuren, maar krijg er geen beweging in. De onrust is niet meer te verdragen en ik ga als een klein kind aan zijn arm hangen. Ik jammer dat het wachten veel te lang duurt. Aan de overkant van de weg staan twee mensen naar me te kijken alsof ik compleet gestoord ben. Dat is natuurlijk ook wel zo.

Ik steek gefrustreerd de weg over en laat mijn man achter. Ik mopper nogmaals dat het me allemaal veel te lang duurt. In gedachten mopper ik verder. Hij moet straks maar wat harder rennen om me weer in te halen. Denk maar niet dat ik op hem wacht of langzamer ga lopen, als hij zo gek is om onnodig te blijven staan. We hadden al wel tien keer kunnen oversteken zonder te worden platgereden. Al wel tien keer groen licht moeten krijgen. Dat stoplicht staat mij onnodig lang te pesten.

Niet te begrijpen

Terwijl ik oversteek, zie ik vanuit mijn ooghoeken dat de twee mensen aan de overkant mij met hun blik volgen. Het bezorgt me een ongemakkelijk gevoel. Ik bedenk me dat anderen mijn heftige gedrag waarschijnlijk niet begrijpen. Dit is geen logische reactie op de situatie, wel een logische reactie op het gevoel. Maar dát ziet niemand. Aan de buitenkant zie je alleen maar een volwassen vrouw die zich gedraagt als een klein kind. De ondraaglijke onrust die hieraan ten grondslag ligt zie je niet. Als ik iemand anders was, zou ik mijn gedrag ook niet begrijpen.

Slaaf

Ik voel me een slaaf van mijn onrust. Het dwingt mij soms tot vreemde acties waarvan ik zelf ook wel weet dat deze nergens op slaan. Maar ongehoorzaam zijn is geen optie, want dan wordt het gevoel ondraaglijk. Zal het ooit mogelijk zijn om er tóch definitief tegenin te gaan? Ik kan het me niet voorstellen. Maar ik kon mij vaker geen voorstellingen maken van stappen die ik uiteindelijk toch heb gezet, dus wie weet welke stappen ik in de toekomst nog meer kan zetten.

4 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.