Het stiller worden

Ik zal mijn moeder afvallen, elke keer dat ik gevoelens toon.

Tot ik ooit een keer zal schreeuwen. Ik zou zo hard gaan schreeuwen dat iedereen uit elkaar spat zodat ze ontdekken dat ze niet alleen zijn. Niet alleen waren en nooit alleen zullen zijn.
Want ik ben er ook.

‘Het stiller worden’: zo zijn we het gaan noemen. Wanneer er bepaalde herinneringen in therapie worden besproken vraagt hij soms; ‘werd je toen óók stiller?’. Ik vind het fijn dat deze woorden passen bij wat ik voel op zo’n moment. Alsof ik echt begrepen word. Het verwart, want ik verlang naar dit soort troost en begrip, maar ik kan er niet mee omgaan. Het doet pijn. Ik wil het te graag.

‘Ik denk dat je het belangrijk vindt om begrepen te worden en dat je niet altijd begrepen wordt, klopt dat?’ Hoewel ik mijn therapie-tijd als heilig beschouw ben ik na deze vraag stil geweest tot hij zei: het is tijd’. Hij zat er maar een beetje bij eigenlijk. het laatste half uur. Ik huilde wel, zo stil was het dan ook weer niet. En in mijn hoofd was het alles behalve stil; Mijn moeder was beginnen met schreeuwen na die vraag. In mijn hoofd, in de kamer van mijn therapeut, begon het schreeuwen. Ik probeer te bedenken dat de tegeltjes op de vloer wél op een lijn liggen. Ik zoek naar overzicht in de ruimte. Dwing het af bijna. Maar goed, eerst begint mijn moeder te schreeuwen later mijn broer, zus en vader. Een grote chaos. En ik zit hier, in deze ruimte, en besluit dat het goed is dat ik huil. Dat dat mag.

Iets zegt mij dat ik eigenlijk zou moeten spreken. Maar ik weet ook: Als ik spreek is het over, zodra ik dit in woorden om ga zetten zal ik de tranen wegslikken. Zal ik alles goed praten en zeggen dat ik dit verzin. Dat het zo erg niet was. Niet zo erg als het voelt. Als ik zou spreken zou ik stoppen met voelen.’ Dus ben ik gaan huilen. En heb ik niets meer gezegd. Ik werd stiller. Waardevol, dit moment.

Helaas blijkt de herinnering verder te gaan. En heb ik dagen vastgenageld gezeten in de herinnering. ‘Zit je er nog steeds in, nu?’ vroeg mijn therapeut twee dagen later. Ik wist dat ik het verder moest gaan vertellen. En dat heb ik gedaan. Ik heb heel erg gehuild. Tot ik niet meer verder kon spreken. De herinnering stokt. Maar ik ben een stap verder.

En hij heeft mij gevraagd het op te schrijven. Dat deed ik. Het werd een mooi verhaal. Ik zou het hier kunnen posten als blog. Een prachtig verhaal. Maar het stopt ineens. Wanneer de mensen gaan praten. Ik wil de mensen geen woorden geven. Ik wil niet weten hoe ik mij uit de herinnering redde. Er gebeurde toch niets wat ik iemand kwalijk nemen kan? Ok, dat dit een gemiddelde avond is in mijn herinnering maakt het misschien wat zuur. Dat dit voor mij normaal was. Maar is het niet voor iedereen een beetje normaal? Ik wil dat weten. Ik wil het laten lezen aan mijn vrouw, vrienden, vreemden. Ik wil weten wat zij ervan vinden. Ik ben bang dat zij het bagatelliseren. Mij niet begrijpen. Het wegwuiven.
Of misschien lijkt dat anderen het juist wel aangrijpt. Ook dan is het mis. Dan klopt dit gevoel. De wolk wordt groter. De hoofdpijn ook.

21 Comments

  1. Je verwees me even naar deze blog. Ik heb hem gelezen. Echt heel erg herkenbaar. Ook dat huilen, maar er geen woorden aan kunnen geven. Ik ben erg benieuwd naar je verhaal. Heb je het al met iemand gedeeld?

    Liefs,

    mij

  2. Dit is inmiddels al n tijdje geleden. Heb het laten lezen aan mijn partner, dat gaf begrip. En aan mijn zusje waarvan ik zou denken dat ze zou zeggen dat het anders WAS, maar ze herkende veel. Zo wordt ‘mijn verhaal’ steeds toegankelijker. Het Is eigenlijk een herinnering vanuit mijzelf als kind bezien, over hoe er een spanning was wanneer mijn vader thuis kwam van werk.

  3. Herkenbaarheid doet mij altijd goed. Denk dat dit een verwiording Is van het ‘vermijdende’ zoals eigenlijk in veel van mijn andere blogs ook. Inbewust. Pas sinds een paar weken ga ik dit gegeven beter begrijpen. T Is zooo verbinden met wie ik ben, of juist wat ik verberg. Minddazzling. Liefs!!

    1. Ik schiet een mooi eind op met al je blogs lezen. Herkenbaarheid doet mij ook goed. Ik vind dat je heel mooi omschrijft wat de persoonlijkheidstoornis doet, het helpt me sommige dingen van mezelf te plaatsen.

  4. dat klinkt fijn. andersom ervaar ik dat ook hier op de site. En het structureel verwoorden helpt enorm. zo begrijp ik langzaam ook meer van wat ik zelf schrijf, ik ben meer en meer mijn emoties aan het ontdekken. Veel emoties heb ik jarenlang onderdrukt. en het is heel bijzonder te ‘ontwaken’. pittig ook, want ineens kan ik niet meer zomaar elke film kijken of mijn week volproppen met activiteiten.

    1. Ik hoor wel eens zeggen dat ik zo goed woorden aan dingen kan geven. Ik begreep dat nooit zo goed, maar nu ik jouw teksten en reacties lees begrijp ik wat mensen daarmee bedoelen. ‘Ontwaken’ met de bijbehorende gevolgen is daar een heel mooi voorbeeld van!
      Liefs.

    2. Structureel verwoorden helpt echt heel erg, voor jezelf en ook voor anderen. Heb dat heel erg ervaren toen ik, eigenlijk als vorm van zelftherapie, aan mijn dagin100woorden begon. Toen bleek lang niet elke dag zwart en niet alle seizoenen grijs of flets en lang niet altijd alles angst. En toch veel meer zwart, grijs, angst dan ik op alle goede dagen denk.

      Nou ja, dat is ook een beetje de reden dat dsmmeisjes nu bestaat natuurlijk 🙂 . Dat en dat elkaar op deze manier volgen en ontdekken de eenzaamheid een beetje oplicht.
      Anne onlangs geplaatst…Broek aanMy Profile

      1. Ja, en jou 100den woorden hebben mij weer heel veel steun en herkenning gegeven. Aan het begin van 2017 was alles voor mij nog zo troebel maar in jou teksten herkende ik iets waardoor ik mijzelf ook sereizer kon nemen. Als je daar altijd alleen in blijft, blijf je altijd denken dat je gek bent.

        Voor mij Is verwoorden echter wel dubbel. Ik vind het prettig hier en tegenover (onbekende) anderen. Ik kan al heel lang geen dagboeken schrijven. Tegen mezelf moet ik alles zeggen. Zo erg vermijd ik mijzelf nog. Ik ga het langszaam zien. Laatst heb ik een bladzijde in een dagboek kunnen schrijven omdat ik even het gevoel Had dat ik niets hoefde te verbergen.

        O, en ik lees nu kom hier dat ik u kus van groet op de beeck…. Gelezen?? Wat n magisch boek Is dat.

        1. Ja, prachtig boek. Pijnlijk ook.

          Ik kon geen dagboeken meer schrijven toen ik in depressie belandde. Erna wel als ik heel erg in de knoop zit. Eerlijk zijn tegen jezelf… als je ergens uit moet komen. Het meeste publiceer ik trouwens. Best eng voor een sociaal angstige.

          1. Goed dat je dat doet! Overigens Is het sociale aan sociale angst volgens mij ook complexer dan t woord. Je hebt daar geloof ik ook over geschreven laatst… Ik moest zelf denken aan mijn jarenlange acteren en theaterwerk- juist heel extravert zou je denken, toch?! Hoe kan je dan angstig zijn als je je zo durft te laten zien?! Om maar jiet na te denken over opvallende kleding of haarkleuren… Totdat ik mij laatst bedacht, het Is de meest veilige manier om gezien te worden, terwijl je jezelf legaal mag verbergen achter een personage.

  5. heel erg herkenbaar. ook ik vond het onwijs moeilijk om helderheid te geven aan mijn omgeving over wat er in mijn hoofd zich afspeelde. ik heb bewust gekozen om sommige mensen die mij heel dierbaar zijn en mij accepteren hoe ik ben zonder te weten wat er allemaal in mijn hoofd afspeelde het niet te laten lezen. want ik ben bang dat ze me anders gaan zien, ik niet meer weet hoe ik ze onder ogen kan komen of hoe ik met ze om moet gaan. ik zal dan al snel geneigd zijn om naar al die stemmen te luisteren en het contact “stuk” maken om de stemmen weer tot bedaren te laten komen.

  6. Hoi ikke, ja, het kan soms enorm isoleren. En dan lijkt het soms kiezen tussen verbergen maar daarmee ook wat afleiding of juist eerlijk zijn maar dan ligt er weer nadruk op. Echt helpen foet delen nog niet. Sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.