Het stiller worden

Ik zal mijn moeder afvallen, elke keer dat ik gevoelens toon.

Tot ik ooit een keer zal schreeuwen. Ik zou zo hard gaan schreeuwen dat iedereen uit elkaar spat zodat ze ontdekken dat ze niet alleen zijn. Niet alleen waren en nooit alleen zullen zijn.
Want ik ben er ook.

‘Het stiller worden’: zo zijn we het gaan noemen. Wanneer er bepaalde herinneringen in therapie worden besproken vraagt hij soms; ‘werd je toen óók stiller?’. Ik vind het fijn dat deze woorden passen bij wat ik voel op zo’n moment. Alsof ik echt begrepen word. Het verwart, want ik verlang naar dit soort troost en begrip, maar ik kan er niet mee omgaan. Het doet pijn. Ik wil het te graag.

‘Ik denk dat je het belangrijk vindt om begrepen te worden en dat je niet altijd begrepen wordt, klopt dat?’ Hoewel ik mijn therapie-tijd als heilig beschouw ben ik na deze vraag stil geweest tot hij zei: het is tijd’.

Hij zat er maar een beetje bij eigenlijk. het laatste half uur. Ik huilde wel, zo stil was het dan ook weer niet. En in mijn hoofd was het alles behalve stil; Mijn moeder was beginnen met schreeuwen na die vraag. In mijn hoofd, in de kamer van mijn therapeut, begon het schreeuwen.

Ik probeer te bedenken dat de tegeltjes op de vloer wél op een lijn liggen. Ik zoek naar overzicht in de ruimte. Dwing het af bijna. Maar goed, eerst begint mijn moeder te schreeuwen later mijn broer, zus en vader. Een grote chaos. En ik zit hier, in deze ruimte, en besluit dat het goed is dat ik huil. Dat dat mag.

Iets zegt mij dat ik eigenlijk zou moeten spreken. Maar ik weet ook: Als ik spreek is het over, zodra ik dit in woorden om ga zetten zal ik de tranen wegslikken. Zal ik alles goed praten en zeggen dat ik dit verzin. Dat het zo erg niet was. Niet zo erg als het voelt. Als ik zou spreken zou ik stoppen met voelen.’ Dus ben ik gaan huilen. En heb ik niets meer gezegd. Ik werd stiller. Waardevol, dit moment.

Helaas blijkt de herinnering verder te gaan. En blijf ik dagen vastgenageld in de herinnering. ‘Zit je er nog steeds in, nu?’ vraagt mijn therapeut twee dagen later. Ik weet dat ik het verder moet gaan vertellen. En dat doe ik. Ik huil heel erg. Tot ik niet meer verder kan spreken. De herinnering stokt. Maar ik ben een stap verder.

Hij vraagt me het op te schrijven. Dat doe ik. Het is een mooi verhaal. Ik zou het hier kunnen posten als blog. Een prachtig verhaal. Maar het stopt ineens. Wanneer de mensen gaan praten. Ik wil de mensen geen woorden geven. Ik wil niet weten hoe ik mij uit de herinnering redde.

Er gebeurde toch niets wat ik iemand kwalijk nemen kan? Dat dit een gemiddelde avond is in mijn herinnering maakt het misschien wat zuur. Dat dit voor mij normaal was.

Maar is het niet voor iedereen een beetje normaal? Ik wil dat weten. Ik wil het laten lezen aan mijn vrouw, vrienden, vreemden. Ik wil weten wat zij ervan vinden. Ik ben bang dat zij het bagatelliseren. Mij niet begrijpen. Het wegwuiven.

Of misschien lijkt dat anderen het juist wel aangrijpt. Ook dan is het mis. Dan klopt dit gevoel.

De wolk wordt groter. De hoofdpijn ook.

Lees ook:

  • Therapeute voelt als mijn moeder overdracht

    Het is en blijft een aparte band, je therapeut en jij. Of in ieder geval vind ik het een aparte band, mijn therapeut en ik. Er wordt wel gesteld -even gechargeerd- wat je vertelt eigenlijk allemaal niet zo boeit, maar…

Meer informatie over borderline

E-book over borderline:

borderline mini header

In deze dsmmini komen mensen met borderline, naasten en hulpverleners aan het woord. Hoe zien en ervaren zij borderline persoonlijkheidsstoornis?
Je leest het in de ervaringsverhalen, interviews, artikelen, quotes en Q&A’s.
Voor iedereen die, op wat voor manier dan ook, te maken heeft met borderline en op zoek is naar herkenning of nieuwe inzichten.

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer