klusser

Het Reparatiemannetje

Iedereen die in een huis woont, of een dak boven zijn of haar hoofd heeft (wees blij, want de winter is koud), krijgt er vroeg of laat mee te maken. Het Reparatiemannetje. Hoe handig je zelf ook bent, er zijn altijd van die klussen die je gewoon niet zelf kunt doen.

Het Reparatiemannetje vind ik vreselijk, maar dan ook echt vreselijk. Ik zit nu te tikken terwijl er een Mannetje bezig is om mijn intercom te maken, maar liever zou ik én bovenop hem staan om te controleren wat hij ziet in mijn huis/gang en tegelijkertijd hem zo snel mogelijk de deur uit werken. Maar ja, dat kan beide niet. Bij optie één wordt hij waarschijnlijk gek van het gehijg in zijn nek en bij optie twee heb ik nóg geen werkende intercom, precies waarom het begonnen was.

Dus ik tolereer. En ik schrijf.

Als ik mensen in mijn huis laat, dan moet het eigenlijk perfect zijn. Dus opgeruimd, netjes, schoon. De realiteit is dat dat eigenlijk nooit zo is. Als zo’n mannetje dan ergens in de middag komt, dan ben ik eigenlijk de hele bloody dag bezig met mijn huis zo op te ruimen en schoon te maken, dat het voor het mannetje er perfect uitziet, tot aan het rangschikken van mijn jassen en tassen op de kapstok aan toe.

Verder durf ik vanaf het moment dat het mannetje kan komen – die vreselijke ruime tijdslots, we komen tussen 1 en 5 – niets meer te doen. Niet te plassen, te eten, drinken nog net, de hond niet uit te laten, want stel je voor dat het mannetje ineens voor de deur staat en ik zit of op de pot, ben net de hond aan het laten plassen of heb mijn mond vol terwijl ik de deur moet opendoen. Perfectie weg en het Reparatiemannetje vindt me vast een enorme loser.

Het gaat verder.

Als mannetje er is, heb ik geen flauw idee hoe ik met die persoon om moet gaan. Hij is in mijn huis, dus ik ben (oké, in mijn hoofd) verantwoordelijk voor zijn welbevinden in alle opzichten. Ik zorg er altijd al voor dat ik bij een verzoek meld dat er een kat en een hond rondlopen, dus dat mensen met een allergie dat (kunnen) weten. Ik zorg dat kat en hond in een andere kamer zitten.

Maar verder sla ik volledig dicht en durf niets meer te doen. In de woonkamer zitten, terwijl Mannetje op de gang bezig is? Met angst en beven. Wat te drinken pakken? Ingewikkeld, want moet ik die ander ook wat aanbieden? Of niet? Wat als ik het wel doe en diegene wijst af? Of me maar een opdringerig type vindt? Maar als ik het niet doe, ben ik dan niet een hork? Dus dan pak ik zelf ook maar niets. Toilet is uiteraard nog steeds uit den boze, evenals eten en roken.

Ik wil er bovenop zitten

Want wat doe dit mannetje allemaal? Ik kan niet weglopen, want straks heeft hij me misschien nodig voor iets, maar durf er ook niet te dicht op te gaan staan, want dan sta ik in de weg. Plus: als ik wegloop en bij Kat en Hond in de woonkamer ga zitten, dan ben ik vast een asociaal type dat geen manieren kent. Maar tegelijkertijd is erbij blijven misschien wel net zo irritant en voelt Mannetje zich gecontroleerd en op zijn vingers gekeken.

Die verantwoordelijkheid voor het gevoel van de ander, is vooral echt een energieslurper, maar ik heb geen flauw idee hoe ik dat ooit uit krijg. Het is er altijd, ik ben verantwoordelijk voor het gevoel van eenieder waar ik mee om ga en als iemand zich irriteert, boos is omdat de trein te laat is, zijn teen stoot – verzin maar – dan is dat mijn schuld. En ja, ik weet dat ik er niets aan kan doen, maar ik moet het wel zo snel mogelijk oplossen.

In mijn huis is dat nog een graadje erger. Want dan zijn ze te gast. Bij mij. Dan zijn alle onvoorziene omstandigheden van buiten uitgewist en is er enkel nog mijn verantwoordelijkheid voor jou en dat blijft zolang jij binnen bent bij me.

Dus sorry aan alle Reparatiemannetjes die ooit bij mij zijn geweest. Sorry dat ik wat zenuwachtig overkwam, geen koffie gaf, bovenop je neus stond, rare praatjes maakte enzovoort. Sorry.

PS: ik heb overal meneer gebruikt. Ik weet dat er ook dames zijn die repareren, maar op de een of andere manier zijn die nog nooit bij mij thuis geweest.

Lees ook:

  • Sociale angst – het breken van mijn glazen bol

    Ik ben bang om dicht te klappen, de verkeerde dingen te zeggen, te gaan stotteren, te stinken, tot last te zijn, niet goed genoeg te zijn. Dat ze negatief over me denken, me te laag…

  • Water gras

    Hoeveel vakken psychologie ik ook heb gevolgd, toen ik de term ‘sociale angst’ hoorde rinkelde er geen belletje. Ik vond deze les te oninteressant om op te slaan, of ik heb dit stukje van het…

  • fotos

    “Ben je hier dik?” vraagt Peut me. We kijken naar oude foto's uit mijn kinder- en puberteit, voor ons ligt een foto uit de brugklas. Ik weet het niet of ik hier dik ben. Ik…

2 reacties

  1. Zeer herkenbaar! Ze krijgen bij mij ook geen koffie. Ik denk altijd dat ze dat bij anderen wel krijgen. En dat gedoe met de deur niet uit durven of naar de wc heb ik al met een telefonische afspraak. Komt binnenkort een blogje over online;).
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Ik heb (geen) ADHD

  2. Zó herkenbaar! Mijn moeder was vroeger panisch voor visite en ik denk dat ik het daaraan overgehouden heb. Het gaat al een stuk beter, maar probeer de avond ervoor maar eens gewoon te slapen…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.