Het oog van de orkaan

De winter is voor mij en vele anderen niet de meest favoriete tijd van het jaar. Naast dat de donkere dagen voor meer depressieve en angstige gevoelens zorgen, ervaar ik door de kou en feestsfeer een soort van negatieve nostalgie. Sommige mensen worden misschien blij nostalgisch van het zien van sneeuw en het optuigen van een kerstboom. Ik word depressief en angstig nostalgisch van deze gebeurtenissen.  

Ik waan mezelf acht jaar terug in de tijd. Mijn eerste crisis gevolgd door mijn eerste opname. ‘’Met een paar dagen ben ik weer thuis hoor mam!’’ Daar dachten de psychiaters alleen anders over. Eerst maar drie weken observatie was het vonnis. Ik werd de afdeling opgeleid en vanaf toen ging alles in slow motion. Waar ik maanden op overleven stond in de wervelwind, stond hier de tijd stil. Ik bevond me in het oog van de orkaan. De oorverdovende stilte die er hing, vond ik prettig. Het was net een rustige periode op de afdeling; er waren maar twee andere jongeren opgenomen. Die avond aten we zuurkool en ik zat ineengedoken aan tafel. Toch was de sfeer gemoedelijk en ik ontspande een beetje. In de dagen die volgden ging alles in een waas voorbij. Opstaan, ontbijten, naar activiteitenbegeleiding gaan, zoveel mogelijk in het ritme komen van een opgenomen patiënt. Ik voelde me steeds meer vervreemden van de buitenwereld. Ik was aan knutselen en nog geen vijf kilometer verderop zaten mijn klasgenootjes gewoon in de les. Het was een bizarre gewaarwording, maar ik vond het ook wel fijn om even de patiënt te zijn. Ik voelde me steeds meer ‘aftakelen’ naar een staat van zijn, waarin ik me een baby voelde. Er werd voor me gezorgd, ik hoefde even niks, ik kreeg eten en luisterend oor. Het was een van die hevige winters met veel sneeuw. Als ik op m’n kamer zat en naar buiten keek, zag ik in de verte mensen door de sneeuw fietsen. Ze waren zo dichtbij, maar ook zo ver weg. Ik zat in een bubbel en hoe hard ik ook zou schreeuwen, buiten zouden ze het niet horen.

Ik wil dood.

Want dat was de reden dat ik in veiligheid gebracht moest worden. Dat verdwijnt echter niet door een deur op slot te doen. Agressieve en psychotische medepatiënten om je heen dragen ook niet bij aan een betere stemming. Ongezonde coping-mechanismen overnemen van anderen al helemaal niet. Hoewel de opname erger heeft voorkomen, weet ik nu dat ik er zeker ook zieker van werd. Er kwamen gesprekken waarin termen als hospitalisatie vielen, maar ik wilde het niet horen. Het was ondanks alles hier binnen in het oog beter dan daarbuiten, in de orkaan. Toch moest ik weer naar buiten. De orkaan in. Na twee maanden zette ik de stap buiten en nam het leven me weer mee.

De jaren erna bleef ik in de orkaan zitten en moest ik meerdere malen even uitpuffen in het oog. Nu, acht jaar later, kan ik met voorzichtigheid zeggen dat de orkaan qua windkracht gezakt is. Soms word ik nog omvergeblazen door onverwachte zijwind of word ik meegenomen in een kleine tornado. Maar de alles vernietigende orkaan is afgezwakt naar een herfstige storm. Gelukkig.  

Lees ook:

  • meisje dat op bed zit

    Vandaag ben ik weer opgenomen, een opname waar ik al maanden op heb gewacht. Dit is mijn tweede opname in deze kliniek, en inmiddels is dit al mijn zesde opname. Dus ik mag het van mezelf niet meer spannend vinden…

Meer informatie over borderline

E-book over borderline:

borderline mini header

In deze dsmmini komen mensen met borderline, naasten en hulpverleners aan het woord. Hoe zien en ervaren zij borderline persoonlijkheidsstoornis?
Je leest het in de ervaringsverhalen, interviews, artikelen, quotes en Q&A’s.
Voor iedereen die, op wat voor manier dan ook, te maken heeft met borderline en op zoek is naar herkenning of nieuwe inzichten.

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer