Orkaan

Het oog van de orkaan

De winter is voor mij en vele anderen niet de meest favoriete tijd van het jaar. Naast dat de donkere dagen voor meer depressieve en angstige gevoelens zorgen, ervaar ik door de kou en feestsfeer een soort van negatieve nostalgie. Sommige mensen worden misschien blij nostalgisch van het zien van sneeuw en het optuigen van een kerstboom. Ik word depressief en angstig nostalgisch van deze gebeurtenissen.  

Ik waan mezelf acht jaar terug in de tijd. Mijn eerste crisis gevolgd door mijn eerste opname. ‘’Met een paar dagen ben ik weer thuis hoor mam!’’ Daar dachten de psychiaters alleen anders over. Eerst maar drie weken observatie was het vonnis. Ik werd de afdeling opgeleid en vanaf toen ging alles in slow motion. Waar ik maanden op overleven stond in de wervelwind, stond hier de tijd stil. Ik bevond me in het oog van de orkaan. De oorverdovende stilte die er hing, vond ik prettig. Het was net een rustige periode op de afdeling; er waren maar twee andere jongeren opgenomen. Die avond aten we zuurkool en ik zat ineengedoken aan tafel. Toch was de sfeer gemoedelijk en ik ontspande een beetje. In de dagen die volgden ging alles in een waas voorbij. Opstaan, ontbijten, naar activiteitenbegeleiding gaan, zoveel mogelijk in het ritme komen van een opgenomen patiënt. Ik voelde me steeds meer vervreemden van de buitenwereld. Ik was aan knutselen en nog geen vijf kilometer verderop zaten mijn klasgenootjes gewoon in de les. Het was een bizarre gewaarwording, maar ik vond het ook wel fijn om even de patiënt te zijn. Ik voelde me steeds meer ‘aftakelen’ naar een staat van zijn, waarin ik me een baby voelde. Er werd voor me gezorgd, ik hoefde even niks, ik kreeg eten en luisterend oor. Het was een van die hevige winters met veel sneeuw. Als ik op m’n kamer zat en naar buiten keek, zag ik in de verte mensen door de sneeuw fietsen. Ze waren zo dichtbij, maar ook zo ver weg. Ik zat in een bubbel en hoe hard ik ook zou schreeuwen, buiten zouden ze het niet horen.

Ik wil dood.

Want dat was de reden dat ik in veiligheid gebracht moest worden. Dat verdwijnt echter niet door een deur op slot te doen. Agressieve en psychotische medepatiënten om je heen dragen ook niet bij aan een betere stemming. Ongezonde coping-mechanismen overnemen van anderen al helemaal niet. Hoewel de opname erger heeft voorkomen, weet ik nu dat ik er zeker ook zieker van werd. Er kwamen gesprekken waarin termen als hospitalisatie vielen, maar ik wilde het niet horen. Het was ondanks alles hier binnen in het oog beter dan daarbuiten, in de orkaan. Toch moest ik weer naar buiten. De orkaan in. Na twee maanden zette ik de stap buiten en nam het leven me weer mee.

De jaren erna bleef ik in de orkaan zitten en moest ik meerdere malen even uitpuffen in het oog. Nu, acht jaar later, kan ik met voorzichtigheid zeggen dat de orkaan qua windkracht gezakt is. Soms word ik nog omvergeblazen door onverwachte zijwind of word ik meegenomen in een kleine tornado. Maar de alles vernietigende orkaan is afgezwakt naar een herfstige storm. Gelukkig.  

Lees ook:

  • pexels photo

    Ik droom woedende dromen waarin ik allesvernietigend kwaad ben. Ik ben destructief, ik schreeuw, ik doe pijn en dat alles zonder schaamte. Ik ben zo kwaad dat mijn schuldgevoel erdoor lijkt te wijken. Ik maak…

  • Ik zink

    Ik kijk op de klok. Het is nog maar 10 uur 's ochtends. De dag die voor me ligt lijkt een eindeloze marteling. De pijn die ik voel is jammerend en intens. Ik sop de…

  • Staartje depressie

    Soms voel ik me vreselijk rot en heb ik een ongelooflijk klotedag. Ben ik geenszins de persoon die ik zou willen zijn. Maar kan ik er niks aan veranderen. Het is het staartje van een…

3 reacties

  1. Mooi geschreven Fiek! Je werd dus zowel behoed voor omvallen als zieker door in de bubbel te zitten…

    Ik zou pas op het allerlaatst overgaan tot opname. Maar wanneer is het allerlaatst? Ik ken niemand die dat antwoord kan weten. Voor zichzelf, laat staan voor een ander.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Op het randje

  2. Het lijkt me dat je gewoon een zeer gevoelig mens bent. Misschien komt alles soms heel hard aan bij jou. Jammer dat er nauwelijks veilige plekken zijn om gewoon even op adem te komen, anders dan een psychiatrische afdeling. Je hebt wel van die time-out voorzieningen maar mijn indruk is dat daar soms mensen gratis vakantie aan het vieren zijn.
    Hoe dan ook, let op wat je aankan! Als alles je teveel wordt is dat niet jouw schuld. Gewoon een pas op de plaats maken en rustig freewheelen. Plantjes kopen of zo, domme strips lezen, chips eten. Dat soort dingen. 🙂
    Sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.