Het meisje van vroeger

Ik heb een tijdje niks te doen en ik besluit om oude fotoboeken te bekijken onder het mom van tijddoding. Al na een paar bladzijdes merk ik dat het me veel meer doet dan dat ik verwacht had. Ik kijk naar mezelf van acht jaar geleden. Ik zie een meisje dat danst en springt, optredens geeft, altijd lachend. Er zit geen één foto bij waarop ik niets aan het doen ben, waarop ik niet vrolijk kijk.

Ik zie een foto waarbij ik een voorstelling geef voor mijn familie. Volgens mij was ik jarig. Ik genoot altijd volop als ik jarig was. Een week van tevoren begon ik al te vertellen dat ik weer bijna een jaar ouder werd. Ik verheugde me erop dat de vrienden en familie kwamen. Ik vond het gezellig. Als ik nu jarig ben voelt het als “Pfoe, weer een jaar overleefd en nu weer één te gaan”. Ik zie een foto van mij en mijn vriendinnetjes. Beide heb ik ze al heel lang niet meer gezien. Ik heb ze laten vallen, denk ik. Ik heb enorme moeite met vriendschappen en met ze goed te onderhouden. Bindingsangst. Aan de ene kant wil ik dat m’n vrienden altijd bij me zijn, maar als het er echt op aan komt duw ik ze weg. Ik voel me schuldig. Ik kijk nog eens naar de foto en denk aan de dingen die we deden, de leuke tijden die we hadden. We waren altijd actief en creatief bezig. Dat was fijn.

Ik blader verder en zie nog meer leuke foto’s en merk dat ik verdrietig word. Ik begin te snikken en tranen rollen over mijn wangen. Hoe kan het zijn dat dit meisje nu zo in de knoop zit, iedere dag zoveel moeite moet doen om de dag door te komen en vaak zat niet eens meer wil leven. Waar is het fout gegaan en waarom moest ik dit krijgen?

Ik zoek altijd naar een reden waarom dat meisje zo erg veranderd is, maar soms is er geen reden nodig. Het is zoals het is. Ik heb een trauma, mijn hoofd mag in de war zijn, ik mag me rot voelen. Ik heb een dysthyme stoornis en andere persoonlijkheidsstoornissen, ik mag het leven soms lastig vinden, ik mag in de war zijn en ik mag vallen, zolang ik maar weer opsta. Maar ik vind het moeilijk om zo te denken als het niet goed gaat.

Wél was het even een leermomentje voor mezelf. Soms moet ik even accepteren dat het zo is. En ergens was het ook wel fijn om de foto’s te zien en erover na te denken, want nu weet ik weer waarvoor ik aan het vechten ben. Om iets van haar terug te vinden, van mezelf. En het hoeft niet hetzelfde te zijn, dat kan ook niet. Maar als ik ook maar iets van de blijdschap en het zelfvertrouwen van toen terug kon halen, dan ben ik al héél tevreden.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!