meisje dat wazig kijkt

Het leven met dissociatie

Al vanaf mijn elfde lijd ik aan dissociatie. Ik was mee op schoolkamp in groep 7, we lagen ‘s avonds met zijn allen op een grote slaapzaal, ik probeerde te slapen. Ineens leken alle stemmen van de pratende kinderen om mij heen heel ver weg, terwijl ik zeker wist dat ik nog wakker was. Ik schrok hiervan en werd bang, ik ben toen naar de juffen en meesters gelopen die nog wat aan het drinken waren in de eetzaal. Ik vertelde dat ik het gevoel had dat ik droomde en dat ik bang was, de juf stelde mij gerust en toen ben ik weer naar bed gegaan en viel ik in slaap.

Helaas bleef het niet bij deze ene ervaring met dissociatie. Geregeld voelde ik mij vervreemd van de wereld om mij heen. Ik dacht dan dat ik gek werd en werd hier ontzettend bang van, het werd vaak erger wanneer ik in een drukke omgeving was, of weinig slaap had gehad. Toen ik later wat ouder werd vond ik het nooit fijn om met vrienden mee uit te gaan. Drukke plaatsen in een discotheek en harde muziek wekten het vervreemde gevoel soms op. Daar werd ik weer bang van. Wel wilde ik er graag bij horen, dus ging ik mee.

Uiteindelijk probeerde ik mij vaak over mijn angst voor de dissociatie heen te zetten. Toen ben ik een aantal keer op de EHBO-post beland, omdat ik totaal geen contact meer kreeg met de buitenwereld. Wanneer ik in zo’n ‘aanval’ zit is het net of alles heel ver weg is van mij en ik er niet meer bij kan. Bij de EHBO-post dachten ze vaak dat ik drugs in mijn drankje had gekregen, wat natuurlijk niet zo was.

Nu ben ik alweer 21 jaar en vecht ik nog geregeld tegen dissociatie. De laatste tijd werd het heel erg en de huisarts dacht dat ik al zolang met spanningsklachten loop dat dit geresulteerd heeft in een burn-out. Ik heb al zoveel verschillende therapieën gehad in mijn leven. Zo ging ik naar een haptonoom, had ik ademhalingstherapie en cognitieve gedragstherapie. Dit heeft helaas allemaal niet geholpen en het komt niet tot de kern, de laatste tijd is het ook net of ik mij continu vervreemd voel van de buitenwereld met pieken en dalen.

Ik ben zelf veel gaan lezen over dissociatie maar ook over trauma. Mijn vader heeft namelijk veel kenmerken die vroeger voor veel spanningen in huis zorgden. Als kind werd ik wel eens uit de auto gezet door mijn vader. Dan deed hij alsof hij wegreed, waardoor ik doodsbang was en het gevoel had dat ik alleen achter werd gelaten. Waarschijnlijk was dissociëren toen een effectief overlevingsmechanisme van mijn hersenen. Ik kon vaak niet vechten of vluchten uit mijn thuissituatie, dus dan maar in mijn hoofd ‘vluchten’. Ook ben ik een tijd gepest geweest op de basisschool, dan werd ik buitengesloten door de andere kinderen en hoorde ik er niet bij. Waarschijnlijk was ik toen ook vaak aan het dissociëren.

Jammer genoeg denken mijn hersenen nu nog steeds dat het nodig is om te dissociëren, wanneer ik op school ben of op mijn werk of door de supermarkt loop. Maandag krijg ik een nieuwe vorm van therapie. Ik hoop dat dit gaat helpen…

Wil je ook meeschrijven op dsmmeisjes? Lees hier hoe je een blog in kunt sturen.