Het leven is nou eenmaal oneerlijk

“Waarom overkomt mij dit nou weer?” hoor ik mensen wel eens verzuchten. Ik vind dat altijd een gekke vraag. Zou je liever hebben dat het iemand anders gebeurt? Denk je dat het leven al het positieve en negatieve eerlijk verdeelt? Denk je recht te hebben op geluk en ben je daarom verongelijkt als je niet krijgt wat jou in jouw ogen toekomt?

Sommige mensen lijken op zondag geboren te zijn en dartelen door het leven alsof het niets is, waar anderen wel heel veel op hun bordje krijgen. Soms kijk ik verbaasd naar een vriend van mij, bij wie alles lijkt te lukken wat bij mij óf in het honderd loopt óf gepaard gaat met enorm veel moeite.

In dat laatste geval kan ik van alles gaan denken. ‘Waarom lukt het hem wel en mij niet?’ of ‘ik ben slechter dan hij’. Terwijl ik stiekem best wel weet dat het daar niet per se aan ligt. We doen allebei ons best. Onze inzet is goed, we zijn toegewijd aan wat we doen en hebben een hoge dosis zelfreflectie. En toch val ik waar hij blijft staan. Oneerlijk? Misschien wel. Kan ik daar wat aan doen? Ik denk het niet. Het leven is in principe oneerlijk, daar ben ik inmiddels over uit.

Ik dacht daaraan toen die kennis juist op dat moment in zijn leven kanker kreeg, toen die vriendin voor de zoveelste keer tegen een dichte deur aan liep in de GGZ. Ook gisteren dacht ik eraan, toen mijn band lek ging én mijn tentamen was zoekgeraakt én mijn stopcontact doorgebrand én ik als klap op de vuurpijl ook nog griep kreeg, bovenop de peesontsteking die ik al had. Al vallen mijn sores van gisteren nog best te relativeren als ik het nu zo teruglees. Ik had gewoon domme pech.

Ik weet dat ik nergens recht op heb. Ik kan alleen maar een beetje mijn best doen. Zowel geluk als ongeluk komen de afspraken die ik met ze heb gemaakt toch bijna nooit na. Ik kan niks verwachten en alles zal toch wel weer anders lopen dan ik denk.

Het leven is niet eerlijk. Het brengt soms heel veel geluk en dan weer heel veel ongeluk en de doses daarvan zijn altijd een grote verrassing. Het enige wat ik zeker weet is dat het voor iedereen oneerlijk is. En dat bij het leven geen cijfer hoort dat met de juiste inspanning automatisch in een tien verandert.

4 Comments

  1. stefan

    Grappig om te constateren dat ik precies een tegenpool van jou ben. Ik vind het prima als alle ongeluk op het bordje van een ander komt, zeker als dat iemand is die ik niet ken of niet mag. mensen die ik niet ken interesseren me niets(daarom word ik ook nooit geraakt door nieuws over hongersnoden/aanslagen enzo. en ja, ik vind dat ik recht heb op geluk. heb namelijk al genoeg ongeluk gehad en anders kan ik er net zo goed niet meer zijn.
    dit bedoel ik overigens absoluut niet als aanval op jouw post, maar de tegenstelling tussen onze zienswijzen viel me op.

    1. Hoi Stefan,
      Vanuit jou bezien kan ik dat inderdaad best volgen, als het ongeluk van anderen je niet zoveel doet maar je wel geeft om je eigen geluk dan hoop je natuurlijk op gewoon lekker veel geluk voor jezelf, toch? 🙂

      Vond je reactie wel leuk om te lezen, omdat het inderdaad helemaal niet is hoe ik het voel, maar je legde het wel heel goed uit, vond ik, en je haalde me ook niet over om jouw standpunt over te nemen, dat is altijd fijn!

      Dus: dank voor je reactie!!
      Lees een van mijn persoonlijke blogs: Eventjes zwart, vooruit dan maarMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.