Het leven is nou eenmaal oneerlijk

“Waarom overkomt mij dit nou weer?” hoor ik mensen wel eens verzuchten. Ik vind dat altijd een gekke vraag. Zou je liever hebben dat het iemand anders gebeurt? Denk je dat het leven al het positieve en negatieve eerlijk verdeelt? Denk je recht te hebben op geluk en ben je daarom verongelijkt als je niet krijgt wat jou in jouw ogen toekomt?

Sommige mensen lijken op zondag geboren te zijn en dartelen door het leven alsof het niets is, waar anderen wel heel veel op hun bordje krijgen. Soms kijk ik verbaasd naar een vriend van mij, bij wie alles lijkt te lukken wat bij mij óf in het honderd loopt óf gepaard gaat met enorm veel moeite.

In dat laatste geval kan ik van alles gaan denken. ‘Waarom lukt het hem wel en mij niet?’ of ‘ik ben slechter dan hij’. Terwijl ik stiekem best wel weet dat het daar niet per se aan ligt. We doen allebei ons best. Onze inzet is goed, we zijn toegewijd aan wat we doen en hebben een hoge dosis zelfreflectie. En toch val ik waar hij blijft staan. Oneerlijk? Misschien wel. Kan ik daar wat aan doen? Ik denk het niet. Het leven is in principe oneerlijk, daar ben ik inmiddels over uit.

Ik dacht daaraan toen die kennis juist op dat moment in zijn leven kanker kreeg, toen die vriendin voor de zoveelste keer tegen een dichte deur aan liep in de GGZ. Ook gisteren dacht ik eraan, toen mijn band lek ging én mijn tentamen was zoekgeraakt én mijn stopcontact doorgebrand én ik als klap op de vuurpijl ook nog griep kreeg, bovenop de peesontsteking die ik al had. Al vallen mijn sores van gisteren nog best te relativeren als ik het nu zo teruglees. Ik had gewoon domme pech.

Ik weet dat ik nergens recht op heb. Ik kan alleen maar een beetje mijn best doen. Zowel geluk als ongeluk komen de afspraken die ik met ze heb gemaakt toch bijna nooit na. Ik kan niks verwachten en alles zal toch wel weer anders lopen dan ik denk.

Het leven is niet eerlijk. Het brengt soms heel veel geluk en dan weer heel veel ongeluk en de doses daarvan zijn altijd een grote verrassing. Het enige wat ik zeker weet is dat het voor iedereen oneerlijk is. En dat bij het leven geen cijfer hoort dat met de juiste inspanning automatisch in een tien verandert.

Lees ook:

  • Bloesemblaadjes aan boom

    Mijn gedachten... mijn gedachten stoppen ze niet. Ze kloppen niet. Althans dat is wat ik steeds hoor. Maar waarom zijn ze er dan en waarom voelen ze zo waar? Mijn gevoelens, mijn emoties stoppen niet. Van verdrietig naar angst, van…