Het leed dat therapie-vakantie heet

De titel is misleidend, want eigenlijk vind ik vakantie hartstikke chill, zeker als het weer zo lekker blijft. Er zijn echter een paar dingen waar ik iedere vakantie weer tegenaan loop: een gebrek aan ritme en structuur en… de therapeut die op vakantie gaat.

Tsja. Therapeuten schijnen ook slechts mensen te zijn en over het algemeen wens ik iedereen alleen maar een ontzettend fijne vakantie, vol ontspanning en gezelligheid. Maar ik merk bij mezelf dat het iets is waar ik keer op keer tegenaan loop: weken zonder therapie, want de therapeut heeft vakantie.

Het is een behoorlijke confrontatie waar ik keer op keer mee worstel. Als ik het moeilijk vind dat mijn therapeut op vakantie is, betekent dat dan dat ik te afhankelijk van haar ben? Ben ik zo gemeen dat ik haar geen vakantie gun? Het zijn maar een paar weken, waarom kan ik niet gewoon zónder therapie?

Nee, ik ben niet gemeen, dat weet ik wel. Het is gewoon moeilijk om ineens een paar weken zonder therapeut te zitten, terwijl ik normaal iedere week een uurtje mijn verhaal kan doen én waar nodig tussendoor nog mailcontact kan hebben. Ik weet dat mijn moeite met therapie-vakanties ook te maken heeft met mijn angst om ‘verlaten’ te worden en mijn slechte (… niet-bestaande) object-permanentie. Wanneer ik een therapeut een tijdje niet zie, bestaat diegene eigenlijk niet meer voor mij.

Maar nog veel erger: besta ik nog wel voor anderen als ik even afwezig ben? Hier loop ik ook in vriendschappen tegenaan; na een aantal weken ben ik ervan overtuigd dat mensen me zijn vergeten, me niet missen en dat hun leven waarschijnlijk een stuk leuker is zonder mij.

Als mijn therapeut weg is

Met therapeuten is het anders, want een therapeutische relatie is per definitie natuurlijk heel verschillend van een vriendschap. Een deel van de vragen blijft echter: weet een therapeut na de vakantie nog wel wie ik ben? Wat als de therapeut tijdens de vakantie besluit dat ze een hekel aan me heeft en/of me niet kan helpen? Wat als de therapeut überhaupt niet terugkomt van vakantie?

Dat laatste klinkt misschien vreemd, maar is altijd een grote angst van me geweest en helaas is deze angst vorig jaar waarheid geworden. Mijn therapeut ging op vakantie, maar is daarna door persoonlijke omstandigheden weggevallen. Ik denk dat deze ervaring haast her-traumatiserend voor me is geweest, al vind ik het super knullig om dat te moeten toegeven.

Dan is er nog een ander dingetje – ik kan misschien prima met de vakantie omgaan, maar de vierjarige in mijn hoofd (Pip) denkt daar toch heel anders over. Zowel mijn therapeut als ikzelf hebben geprobeerd om het op een heldere manier uit te leggen, maar de angst en pijn is zo aanwezig bij Pip en kleine Sae, dat het niet aanslaat. Zij snappen gewoon niet waarom een therapeut zo lang weg moet Ze vragen – “waarom kan je dan niet eventjes mij mailen?” of “wil je ons niet meer zien dan?”.

Als het goed is ga ik in mijn huidige therapie (als therapeut terugkomt van vakantie ;-)) aan de slag met de bende in mijn kop en leer ik ook te communiceren met de verschillende delen… Maar voor nu vind ik het maar lastig, het maakt me haast boos. Ik weet donders goed dat therapeut terugkomt en ons niet vergeet… Maar als er in je hoofd een huilend meisje zit, die er honderd procent zeker van is dat ze alwéér verlaten is, wat doe je daar dan mee?

Maar vakanties gaan voorbij!

Ik heb met mijn therapeut afgesproken dat ik haar mag mailen, zodat ik zelf kan proberen het contact in stand te houden. Door te mailen, kan ik even iets van contact voelen en ervaren dat de therapeut (en dus ook de relatie en de veiligheid) nog bestaat.

Hoe ga jij – ja jij, lezer! – om met therapie vakanties? Ik vind de vakantie van het therapieën niet zo erg – even rust aan mijn kop – maar de onderbreking in de therapeutische relatie is wel echt moeilijk voor mij. Ik denk ook dat dat voor mij uiteindelijk een maatstaf zal zijn over hoe ver ik ben in mijn therapie proces: als ik fluitend de vakantie van de therapeut doorkom, dan is het einde van de therapie misschien ook wel in zicht.

Voor nu zal ik me de komende weken staande moeten houden zonder het wekelijkse “op deze plek mag alles gezegd en gevoeld worden”-uurtje. Gelukkig kan ik hier blogs schrijven en met dit mooie weer kom ik de dagen ook wel door. Maar stiekem… Stiekem kijk ik nu al uit naar mijn volgende sessie. Al is de keerzijde van dit hele verhaal dat ik er tegen die tijd waarschijnlijk ontzettend tegenop zie.

Ach, het leed dat heftige therapie met een complexe therapeutische relatie heet, toch? We komen er wel weer. Dat wil ik ook zeggen tegen iedereen die dit leest en een golf van herkenning voelt: hoe stom en eindeloos het ook voelt, uiteindelijk gaan vakanties voorbij en komen therapeuten terug. Houd vol, houd vast!

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!