Het leed dat therapie-vakantie heet

De titel is misleidend, want eigenlijk vind ik vakantie hartstikke chill, zeker als het weer zo lekker blijft. Er zijn echter een paar dingen waar ik iedere vakantie weer tegenaan loop: een gebrek aan ritme en structuur en… de therapeut die op vakantie gaat.

Tsja. Therapeuten schijnen ook slechts mensen te zijn en over het algemeen wens ik iedereen alleen maar een ontzettend fijne vakantie, vol ontspanning en gezelligheid. Maar ik merk bij mezelf dat het iets is waar ik keer op keer tegenaan loop: weken zonder therapie, want de therapeut heeft vakantie.

Het is een behoorlijke confrontatie waar ik keer op keer mee worstel. Als ik het moeilijk vind dat mijn therapeut op vakantie is, betekent dat dan dat ik te afhankelijk van haar ben? Ben ik zo gemeen dat ik haar geen vakantie gun? Het zijn maar een paar weken, waarom kan ik niet gewoon zónder therapie?

Nee, ik ben niet gemeen, dat weet ik wel. Het is gewoon moeilijk om ineens een paar weken zonder therapeut te zitten, terwijl ik normaal iedere week een uurtje mijn verhaal kan doen én waar nodig tussendoor nog mailcontact kan hebben. Ik weet dat mijn moeite met therapie-vakanties ook te maken heeft met mijn angst om ‘verlaten’ te worden en mijn slechte (… niet-bestaande) object-permanentie. Wanneer ik een therapeut een tijdje niet zie, bestaat diegene eigenlijk niet meer voor mij.

Maar nog veel erger: besta ik nog wel voor anderen als ik even afwezig ben? Hier loop ik ook in vriendschappen tegenaan; na een aantal weken ben ik ervan overtuigd dat mensen me zijn vergeten, me niet missen en dat hun leven waarschijnlijk een stuk leuker is zonder mij.

Als mijn therapeut weg is

Met therapeuten is het anders, want een therapeutische relatie is per definitie natuurlijk heel verschillend van een vriendschap. Een deel van de vragen blijft echter: weet een therapeut na de vakantie nog wel wie ik ben? Wat als de therapeut tijdens de vakantie besluit dat ze een hekel aan me heeft en/of me niet kan helpen? Wat als de therapeut überhaupt niet terugkomt van vakantie?

Dat laatste klinkt misschien vreemd, maar is altijd een grote angst van me geweest en helaas is deze angst vorig jaar waarheid geworden. Mijn therapeut ging op vakantie, maar is daarna door persoonlijke omstandigheden weggevallen. Ik denk dat deze ervaring haast her-traumatiserend voor me is geweest, al vind ik het super knullig om dat te moeten toegeven.

Dan is er nog een ander dingetje – ik kan misschien prima met de vakantie omgaan, maar de vierjarige in mijn hoofd (Pip) denkt daar toch heel anders over. Zowel mijn therapeut als ikzelf hebben geprobeerd om het op een heldere manier uit te leggen, maar de angst en pijn is zo aanwezig bij Pip en kleine Sae, dat het niet aanslaat. Zij snappen gewoon niet waarom een therapeut zo lang weg moet Ze vragen – “waarom kan je dan niet eventjes mij mailen?” of “wil je ons niet meer zien dan?”.

Als het goed is ga ik in mijn huidige therapie (als therapeut terugkomt van vakantie ;-)) aan de slag met de bende in mijn kop en leer ik ook te communiceren met de verschillende delen… Maar voor nu vind ik het maar lastig, het maakt me haast boos. Ik weet donders goed dat therapeut terugkomt en ons niet vergeet… Maar als er in je hoofd een huilend meisje zit, die er honderd procent zeker van is dat ze alwéér verlaten is, wat doe je daar dan mee?

Maar vakanties gaan voorbij!

Ik heb met mijn therapeut afgesproken dat ik haar mag mailen, zodat ik zelf kan proberen het contact in stand te houden. Door te mailen, kan ik even iets van contact voelen en ervaren dat de therapeut (en dus ook de relatie en de veiligheid) nog bestaat.

Hoe ga jij – ja jij, lezer! – om met therapie vakanties? Ik vind de vakantie van het therapieën niet zo erg – even rust aan mijn kop – maar de onderbreking in de therapeutische relatie is wel echt moeilijk voor mij. Ik denk ook dat dat voor mij uiteindelijk een maatstaf zal zijn over hoe ver ik ben in mijn therapie proces: als ik fluitend de vakantie van de therapeut doorkom, dan is het einde van de therapie misschien ook wel in zicht.

Voor nu zal ik me de komende weken staande moeten houden zonder het wekelijkse “op deze plek mag alles gezegd en gevoeld worden”-uurtje. Gelukkig kan ik hier blogs schrijven en met dit mooie weer kom ik de dagen ook wel door. Maar stiekem… Stiekem kijk ik nu al uit naar mijn volgende sessie. Al is de keerzijde van dit hele verhaal dat ik er tegen die tijd waarschijnlijk ontzettend tegenop zie.

Ach, het leed dat heftige therapie met een complexe therapeutische relatie heet, toch? We komen er wel weer. Dat wil ik ook zeggen tegen iedereen die dit leest en een golf van herkenning voelt: hoe stom en eindeloos het ook voelt, uiteindelijk gaan vakanties voorbij en komen therapeuten terug. Houd vol, houd vast!

14 Comments

  1. Joosje

    Heel herkenbaar, Sae. Wat fijn dat je er over schrijft. Wat mij houvast geeft is een aftelkalender, waarop ik iedere dag een kruisje mag zetten als ik het weer een dag gered heb. Dat doe ik ook als vriendinnen op vakantie gaan. Van mij mag de zomerperiode snel voorbij zijn. Dat iedereen weg gaat triggert mijn verlatingsangst. Sterkte en blijf vooral schrijven. Liefs

  2. Sietske

    Ik tel ook de dagen af tot mijn therapeut weer terug is.. heb net als jij afgesproken om te mailen om op die manier wat van contact te voelen.. moeilijk he! Ik heb meestal de neiging om de ander helemaal uit mijn hoofd te verbannen, maar wil nu proberen dat niet te doen.
    Sterkte voor iedereen die dit ook zo moeilijk vindt!

  3. Oh! Ik ben helemaal mee! Twee dagen geleden schrok ik best even, tijdens mijn therapie zei mijn therapeut ‘ja, en dan is dit ook nog de laatste keer voor de vakantie tot 14 augustus…’ ik was het helemaal vergeten of had er niet aan willen denken. Man, wat voelde ik me klein worden. Maar ik heb het wel bewust gevoeld en kan het plaatsen. Ik sta er nu, ‘tijdens de vakantie’ wel heel veel bij stil. Maar gelukkig kan ik me er eindelijk wat meer aan overgeven omdat ik het herken en inmiddels toe kan geven dat ik hem best missen mag. Vorig jaar schreef ik er ‘n klein blog je over: https://dsmmeisjes.nl/ik-mis-mijn-therapeut/ en het kan zomaar dat mijn gemis de komende weken weer eens resulteert in een blog voor dsmmeisjes… Sterkte!

  4. Rianne

    O. Ik had er nooit over nagedacht dat er misschien wel meer mensen zouden zijn die hier last van hebben. Het is ook niet echt een veel-voorkomend gesprekje bij de koffie automaat ‘mis jij je therapeut ook zo tijdens vakantie?’. Maar o, wat vond ik de eerste keer moeilijk. Er ging zoveel door mij heen, van ‘zie je wel dat hij me haat’, ‘ik kan hem dus inderdaad niets schelen’ tot ‘het is gewoon een eikel en ik wíl hem niet eens meer zien’. Inmiddels gaat het kleine meisje in mij gerust stellen en troosten een stuk beter en zijn die gevoelens lang niet meer zo sterk. Al is er van binnen nog steeds een klein meisje die vroeger zo die troost, nabijheid en voorspelbaarheid heeft gemist die zich snel weer verdrietig voelt en het liefst iemand om zich heen zou hebben die er gewoon altijd is. Aan de andere kant vraag ik me af of ik dan ooit zelf stappen was gaan zetten.
    In ieder geval; Sae wederom bedankt voor je herkenbare mooie blog, en veel succes met deze vakantie!!

  5. Lieve sae,

    Wat is dit ontzettend herkenbaar. Ik heb ook DIS en ik merk dat het best complex is omdat het bij andere delen weer totaal anders werkt als bij mij. Best lastig. Ik heb dan niet echt een Therapeut, maar wel een aantal steunpilaren die voor mij/ons echt belangrijk zijn. Mijn 3 begeleiders en de huisarts. Gelukkig heb ik dit jaar geluk met een plan en wisselen mijn begeleiders elkaar af met vakanties. En nu zelfs nu ik dit type appt mijn ene begeleider die nu al vakantie heeft en ergens in Duitsland zit mij een selfie en wat geruststelling. Niet dat dit heel erg helpt want ik snap het niet echt. Beetje verwarrend. Maar wel lief natuurlijk.

    Als je ooit iets wil delen of vragen over DIS enzo je mag me altijd een berichtje sturen… Weet niet of dat gaat maar het mag.

    liefs

  6. Ah! Voor mij ook zo herkenbaar. Vroeger was ik vooral (onbewust) boos op mijn therapeut als hij/zij op vakantie ging, nu ben ik vooral verdrietig. Mijn therapeut is nu ook op vakantie en ik ben er bijna van overtuigd dat hij me vergeet of dat hij inderdaad ook tijdens de vakantie denkt: nou, zij heeft geen therapie meer nodig. Of dat hij niet terugkomt inderdaad, wat ook ik eerder heb meegemaakt. Ik vind het echt heel lastig… ik probeer het maar ‘gewoon’ te voelen en tegen mezelf te zeggen dat het oké is dat ik me zo verdrietig en onzeker voel. Want blijkbaar hebben meer mensen er last van. Dus het is oké. (en ik zou willen zeggen: het komt goed, maar ik ben bang het te jinx-en.)

    1. Sae

      Ook aan jou excuses voor de late reactie! Het gaat redelijk goed, maar tegelijkertijd speelt er erg veel en lukt het me ook niet echt om tot schrijven te komen. Ik hoop dat je ondanks alles iets van je vakantie hebt kunnen genieten en dat je therapie weer is begonnen 🙂 Take care!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.