Het komt goed, toch?

Deze blog gaat in op automutilatie. Denk aan jezelf en lees deze blog niet als je weet dat dit niet goed voor je is. Zoek je iemand om mee te praten? Neem dan contact op met de vrijwilligers van Sensoor

Het komt goed, toch? Er komt een dag dat het leven dragelijk is…

Sinds een tijd is er een behoorlijke crisis gaande. Er is altijd wel een vorm van crisis, maar dit noem ik normaal ‘nood’. Omdat ik bij een crisis vaak aan een crisisdienst denk en ik dat probeer te vermijden. Op het moment dat ik nood crisis ga noemen is het eigenlijk al code rood.

Ik weet niet wat de oorzaak is van deze crisis. Wel weet ik dat het mega complex is om het te begrijpen. Mijn crisis heeft zich vermenigvuldigd met mijn minstens twintig andere delen (andere deel-identiteiten bij DIS). Alsof ieder deel ook nog in zijn eigen crisis zit. Dit maakt het oplossen heel erg ingewikkeld.

De laatste tijd ga ik meer switchen, dissociëren naar een ander deel. Dat switchen is zo erg dat ik gedurende de dag bij elkaar opgeteld maar drie uur zelf aanwezig ben. Het lukt niet om fatsoenlijk een boodschap te doen en sommige delen vallen en maken ongelukken. Mijn delen lopen ‘s nachts weg en beginnen zichzelf ook weer fors te beschadigen.

Over het beschadigen maak ik me echt wel zorgen. Ik weet hoe ik om medische hulp moet vragen als dit nodig is. Maar andere delen durven dit niet. Bij de huisartsenpost word ik regelmatig afgewezen. De spoedeisende hulp is voor mij niet om de hoek en geen optie om heen te gaan, zeker niet alleen. Ik raak hierdoor meer in paniek, waardoor ik weer switch. En ik baal er van dat ik dit niet kan incalculeren.

Onze crisis word in stand gehouden door de meest gruwelijke herbelevingen. Althans de dingen die we weten te herinneren. Soms zijn het zwarte gaten. Daarna zijn het weer kleine fragmenten die te heftig zijn om te omschrijven. Dit maakt dat we ons erg alleen voelen staan.

Emoties zitten vaak op slot, daarom krijg ik de indruk dat mensen om me heen denken dat het wel mee zal vallen. Hoe kan ik overbrengen dat de crisis die er heerst niet te overzien is, als we niks voelen of emoties niet kunnen tonen? Het enige wat ik kan uiten is dat ik zo intens bang ben. Hoe laat je dat zien, dat je bang bent? Het typen lijkt niet voldoende te zijn.

Maar we trekken wel aan de bel. Mijn begeleider blijft tot nu toe aardig goed staan. Hij is geduldig en herhaalt soms wel 100 keer dat hij niet weg zal gaan. En ooit gaan we dat misschien geloven. Mijn huisarts is erg begripvol. Geeft aan dat ik gewoon zijn hulp mag inroepen. En soms voel ik me bij hen veilig en minder alleen.

3 Comments

  1. woorden schieten eigenlijk te kort, ik probeer al een paar minuten lang wat te typen, maar eigenlijk komt er niks zinnigs uit. alleen dat ik het zo erg vind voor jou.. dat je dit moet meemaken en dat jij je zo voelt. Vooral ook dat het niet lukt om over te brengen hoe het gaat..
    Ik wens je heel erg veel sterkte en krant toe, en ik hoop dat er voor jou snel betere dagen zullen komen, want dat heb je verdient x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.