Het kan altijd erger

Deze blog gaat in op automutilatie en anorexia. Denk aan jezelf en lees deze blog niet als je weet dat dit niet goed voor je is. Zoek je iemand om mee te praten? Neem dan contact op met de vrijwilligers van Sensoor

Mezelf en mijn problemen serieus nemen, is nooit mijn sterkste kant geweest. Ik vergeleek mezelf altijd met anderen en kon alleen maar denken: “Ach, wat zeur ik? Het kan altijd erger!” Mijn problemen waren niet erg genoeg, niet groot genoeg, niet serieus genoeg om aandacht aan te schenken. Ik mocht niet zeuren over mijn problemen. Ik vond dat ik de hulp die ik kreeg niet verdiende. Andere mensen met ergere problemen verdienden die hulp, niet ik.

Automutilatie

Toen ik op mijn twaalfde begon met automutilatie, waren het kleine oppervlakkige krasjes. Ik weet nog dat ik dacht: “Het stelt niks voor en het is ook zo weer over.” Bovendien vond ik mezelf maar een aansteller, want zo erg was het bij mij niet. Pas als het echt zou bloeden, dan was het erg genoeg. Totdat ik echte wonden kreeg. Wonden waren niet langer meer erg, het was pas erg als je naar het ziekenhuis moest. Ik kwam een paar jaar later in het ziekenhuis terecht wegens automutilatie en weer nam ik mezelf niet serieus. Het was zo uit de hand gelopen, toch vond ik het allemaal niet zo heftig. “Want anderen hebben het erger…”

Eetstoornis

Hetzelfde proces gebeurde bij mijn eetstoornis. Ik had moeite met eten, had altijd een vol gevoel. Maar zolang er geen diagnose op zat, vond ik het niet waard om er aandacht aan te schenken. In de loop van de jaren werd de eetstoornis erger en uiteindelijk kreeg ik te horen dat ik aan anorexia leed. Vroeger gaf ik het woord ‘anorexia’ een hele zware lading. Ik vond het een hele heftige ziekte. Maar toen ik zelf de diagnose kreeg, voelde ik er weinig bij. “Anorexia? Zo erg ben ik toch niet? Zo dun ben ik niet. Zo ongezond ben ik niet.” Dat waren mijn eerste gedachten. Pas als ik niet meer ongesteld word, is mijn probleem erg genoeg om serieus te nemen. Totdat ik niet meer ongesteld werd, toen maakte ik mezelf weer wijs dat zelfs het uitblijven van de menstruatie niet ernstig was.

Ik had al allerlei behandeltrajecten voor van alles en nog wat achter de rug, maar werd rond mijn zestiende voor het eerst doorverwezen naar een instelling dat gespecialiseerd was in complexe en ernstige eetproblematiek. Na enige wachttijd had ik een intake en ik was ervan overtuigd dat ik geen behandeling aangeboden zou krijgen. Mijn eetstoornis was immers niet heftig genoeg. Tegen mijn verwachtingen in, kreeg ik het advies om deeltijd of eventueel intern therapie te gaan volgen voor mijn eetstoornis. Ik barstte in tranen uit. Dit was niet hoe ik het me had voorgesteld.

Het gaat om jou

Inmiddels ben ik een paar jaar verder en kijk ik totaal anders aan tegen mijn verleden dan hoe ik er toen tegenaan keek. Wat ik heb meegemaakt was wel ernstig. Ik heb enorm veel pijn gehad en deze pijn was het meer dan waard om aandacht aan te schenken. Zoals elk ander, had ook ik recht op hulp en liefde, ook al voelde dat destijds niet zo voor mij. En ja, er is altijd iemand die het erger heeft dan jij. Maar jezelf vergelijken met anderen heeft geen zin. Het gaat om jou, om jouw gevoelens en om de problemen waar jij tegenaan loopt. Dus haal jezelf niet naar beneden en gun jezelf de hulp, de aandacht en de liefde die je verdient.

2 Comments

  1. Weer een hele krachtige blog Eline, en ik kijk nog steeds met veel bewondering tegen jou aan. Wat jij hebt meegemaakt was inderdaad ernstig en de hulp die je hebt gekregen heb je ook nodig gehad. Ik herken het wel, het is ontzettend lastig om in te zien op het moment zelf dat jij de hulp wel verdient, want zoals je al schrijft.. het kan altijd erger.

    Maar heel krachtig en goed verwoord! x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.