Klein meisje met koffer loopt op eenzame weg

Het is zover, het ontslag nadert

Het is zover, binnen een paar maanden ga ik met ontslag.
Ja, ik ga weg bij de plek waar ik bijna vier jaar hulp krijg. Zo enorm spannend! Ik ben er lang in opname geweest en ben sinds april op dagtherapie. Het is nu eigenlijk nog maar net dat het echt helemaal doordringt en ik het ergens kan gaan aanvaarden dat het echt tijd is.
Moeilijk, heel erg moeilijk. Ik voel me dan ook een beetje afgewezen door hen, terwijl het doodnormaal is dat je er op ontslag gaat. Maar doordat ik er zolang ben geweest wordt het moeilijk om los te laten.

Loslaten is dan ook niet mijn sterkste kant.

Moeilijk om los te laten, de plek en de begeleiding zeker ook. En dan voornamelijk mijn ib (individueel begeleider). Ze heeft me zoveel geleerd, gesteund, mij een schop onder mijn kont gegeven op momenten dat het nodig was, me een spiegel voorgehouden, me getroost en me gemotiveerd. Sowieso bouw je dan wel een band op en ga je je op een manier gaan hechten. Ik heb met haar een hele weg afgelegd, ook met de andere verpleegkundigen, therapeuten, artsen….
Daarnaast is het ook mijn veilige plek loslaten. Een plek waar ik me veilig voel als ik het even niet meer onder controle heb, mezelf kwijt ben.

Nu is het al stilletjes aan het afbouwen qua dagtherapie, ik ga nu nog twee dagen en binnenkort nog één dag. Maar mijn daginvulling zal dus moeten veranderen, ik moet op zoek gaan naar opvolging van een psycholoog/ coach dichter bij huis, ambulante hulp. Maar ook een daginvulling gaan zoeken is niet zo simpel. Voor werk en studeren ben ik (nog) niet sterk genoeg, dus gaat het richting dagcentrum en vrijwilligerswerk.

Maar hoe moet ik eraan beginnen? Hoe ga ik de juiste hulp en ondersteuning vinden?
Gaat het me lukken?

Ik zit momenteel nog met enorm veel vragen en twijfels. Vragen over hoe het dan verder moet? En of ik er wel sterk genoeg voor ben? Ben ik er echt wel klaar voor?
Er is ook nog geen duidelijkheid hoe het precies verder zal gaan. Maar daar zijn we mee bezig om uit te zoeken hoe en wat. Maar dat gaat dus niet zo simpel als ik gedacht had. Want door mijn lange opname/ begeleiding nu, de vorige opnames, complexe persoonlijkheid is niet alle hulp ideaal of genoeg. Sommige mensen hebben me ook al afgewezen wegens te complex en dat ze me niet genoeg kunnen helpen. Dat zorgt natuurlijk ook niet voor meer motivatie, of misschien net wel. Het is allemaal enorm onzeker en ik heb mega veel twijfels in mezelf.
Ik hoop gewoon snel wat duidelijkheid te hebben en zo minder twijfels te hebben in mezelf.

Want ik ga met ontslag na een lange periode en ik voel me momenteel een heel bang klein vogeltje in de grote-mensen-wereld.

Lees ook:

  • De diversiteit van een schizoaffectieve stoornis

    Het hebben van een persoonlijkheidsstoornis voelt voor mij als een defect. Alsof er iets aan mij niet klopt. Het hebben van borderline maakt mij intens onzeker. Ik ben bang voor het negatieve beeld, ik ben…

  • pexels photo

    Ik droom woedende dromen waarin ik allesvernietigend kwaad ben. Ik ben destructief, ik schreeuw, ik doe pijn en dat alles zonder schaamte. Ik ben zo kwaad dat mijn schuldgevoel erdoor lijkt te wijken. Ik maak…

  • Een dagje borderline

    Mijn schouders zijn omhoog getrokken, in m'n voorhoofd zit een frons, mijn vuist is gebald, mijn blik is naar beneden gericht. Ik loop door de supermarkt, maar voel me alsof ik rondsluip in een levensgevaarlijk…

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.