Het innerlijke kind en haar behoefte

Ken je dat, dat je door een (boeken)winkel loopt en je oog ineens valt op een boek waarbij de titel je zo aanspreekt dat je het boek op een willekeurige pagina opendoet en het je direct raakt? Omdat er iets waanzinnig moois staat, grappigs of in dit geval: iets waarin ik mezelf meteen herkende. Ik zag en kocht het boek Het kind in je een thuis geven van psycholoog Stefanie Stahl. Dit boek gaat over het innerlijke kind.

Het innerlijke kind

Het innerlijke kind is een heel belangrijk onderdeel van onze persoonlijkheid, omdat het bestaat uit inprentingen die we hebben ontvangen van onze ouders en andere belangrijke verzorgers. Het is een groot onderdeel van ons onbewuste, wat dan weer een groot deel van ons leven bepaalt. Stefanie Stahl deelt het innerlijke kind op in een schaduwkind (gekwetst kind) en een zonnekind (vrolijk kind). Het is naast theorie ook een doe-boek; je gaat aan de hand van oefeningen je eigen schaduwkind en zonnekind verkennen. Ik zou dit boek aan iedereen willen aanraden, maar wees gewaarschuwd: het is zwaar. Bij mij kwamen er namelijk veel weggestopte gevoelens naar boven, die ik gelukkig met mijn behandelaren kan bespreken.

Gevoelig leven

Mijn bijna automatische reactie is het wegmaken van die gevoelens door mezelf niet serieus te nemen, door zelfbeschadiging, destructieve gedachten en zelfs suïcidaliteit. Maar ik wil er juist mee kunnen leven, met al die gevoelens. Ik weet namelijk ergens wel dat het veel en heftig voelen is ‘hoe ik ben’. Ook zie ik dat als een waardevol leven: een gevoelig leven. Ik wil het alleen niet in mijn eentje allemaal zo intens moeten ervaren, veel vragen en gedachten hebben over de wereld en de maatschappij. Ik wil het delen. Gelukkig heb ik mijn kunst, waarin ik veel van mijn gevoel en visies kan weergeven, maar ik heb ook behoefte aan iets nemen in plaats van geven. Ik heb de behoefte om te horen dat het oké is, dat ik niet gek ben, niet ‘gewoon moeilijk’ ben. Dat ik welkom ben, een plek heb in deze wereld, eigenlijk. Zonder daar per se iets voor te hoeven doen.

Aandacht verdienen

Dat laatste is belangrijk. In mijn puberjaren begon ik, onbewust, te merken dat ik bij mijn ouders niet kon halen wat ik graag wilde. Ik zocht naar ouder-personen in mijn omgeving. Dat begon op school. Ik merkte dat ik veel positieve aandacht kreeg als ik goede resultaten haalde, mijn docenten goed kon invoelen en de ‘juiste vragen’ stelde. Dat zette door tot en met mijn opleiding en later ook in werk. De overtuiging dat ik er mag zijn, dat ik welkom ben, alleen als ik er iets voor doe, is al een hele tijd in mijn hoofd vastgeroest. Daar kom je moeilijk vanaf, vind ik, in ieder geval.

De laatste tijd merk ik dat ik niet altijd de goede vragen kan stellen, niet altijd de beste resultaten kan behalen (vanwege mijn mentale staat, maar ook omdat niemand onfeilbaar is – blijkbaar). Door therapie kom ik er nu steeds meer achter dat ik niet alleen het genoemde inzet om positieve aandacht te krijgen, maar dat ik ook mijn lichaam inzet. Helaas heb ik regelmatig seksueel contact met mensen, nog steeds ouder-personen, om positieve aandacht te krijgen. Om mijn plek op deze aarde te valideren. Het seksuele contact is tegen mijn zin, maar ik zeg er niets over, omdat ik bang ben dat de rest van het wel positieve contact verdwijnt. Het wordt clichématig, maar: dit gaan beseffen is heel zwaar. Ik ben er erg verdrietig om, ik vind het afschuwelijk en ik zeg nog steeds geen nee. Ongelofelijk, toch?

Nieuwe ervaring

Ik ben blij dat ik er open over durf te zijn bij mijn behandelaren. Bij hen heb ik het idee dat zij mijn behoefte vervullen en niets van me terugverwachten. Dat is nieuw en soms voel ik me ontzettend schuldig. Dat ik dat, het vervullen van die behoefte, van hen vraag of hen voor het blok zet om zo vriendelijk mogelijk tegen me te zijn. Dwing ik de genegenheid af? Ik hoop het niet, maar ik ben er wel bang voor. Het maakt me erg verdrietig, de gedachte alleen al – ook al zou het niet waar zijn. Het is moeilijk om mezelf hierin niet te laten gaan. Maar ik doe mijn best. Dit opschrijven geeft meer lucht en is meteen een bewijs voor mezelf dat ik mezelf wel serieus neem.

5 Comments

  1. heel mooi, duidelijk en herkenbaar! dat verlangen en de wisselwerking tussen je schuldig voelen over het krijgen van positieve aandacht van behandelaren en toch de moeite om om te gaan met een tekort eraan in het dagelijks leven. . dankjewel voor je verhaal. liefs!

  2. Maria

    Al 3 x opnieuw begonnen met reactie.
    Nu doorzetten dus.
    Ik ben even stil van je verhaal en tegelijkertijd vliegen er vragen door me heen.
    Ik ga dat boek zoeken, dank je voor je openheid èn de tip!
    Succes

  3. Hallo Anne,
    ik vond je blog toen ik bij google “Schaduwkind / Zonnekind” ingaf. Ik ben de vertaler van het boek “Het kind in je een thuis geven”. Ik vond wat je schreef erg goed. Ik werk nu al meer dan 40 jaar als psychotherapeut en gebruik het boek met mijn clienten en in mijn workshops. Het wordt erg goed ontvangen en zoal je zei is het ook een “doe-boek”. Je hebt het dus voor een stuk zelf in de hand hoe ver je er mee komt.

    Mocht je vragen hebben dan kun je ten alle tijden contact met me opnemen.

    Martien Janssen

    PS. Achter in het boek vind je info over mijn werk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.