Het gevaar van kernovertuigingen

De zorg van anderen op me nemen is het meest egoïstische wat ik ooit heb gedaan. Ik kon mezelf geen emotionele support geven, dus had ik weinig compassie voor een ander. “Nee, het is goed, ik doe het wel!” om vervolgens te roepen “ik doe alles, jij voert geen flikker uit!”

Zo lang ik voor die ander blijf zorgen ben ik een goed mens, toch? “Niemand kan mij iets maken, want ik ben degene die hier de boel draaiende houd, ze moeten me dankbaar zijn. ” Dit emotioneel misbruik word ondergewaardeerd, want dat is het voor de mensen die dichtbij je staan. Dit is mij aangedaan, en raad eens, ik heb het een ander aangedaan.

Ik noem geen namen, maar alles was goed, ik voelde me gezien en werd opgevangen. Probeerde terwijl ik depressief was zoveel mogelijk bij te dragen, vroeg lief of het oké was en dat was het ook. Ik liep op mijn tenen maar, begon zoveel vertrouwen en liefde te kweken. Tot het weer ging stormen en ik het over me heen kreeg. Ik moest maar dankbaar zijn… Mijn lichaam vulde zich met angst en schaamte. Ik nam me voor nooit meer te vertrouwen.

Maar opnieuw gaf ik de controle van mijn gevoel weer uit handen, want we konden zo goed praten. En ik was Alice maar. Zonder deze persoon had ik niet meer geleefd geloofde ik. Alles was goed en geloof me, ik voelde me gelukkig en ging maar in alles mee om die persoon niet wéér kwaad te krijgen, want ik was toen nog in de veronderstelling dat een ander mijn hart in handen had. Terwijl dat bullshit is, ik gaf mijn hart zelf uit handen. Ik voedde het zelf en dat is misschien nog wel het moeilijkste om toe te geven.

Ik voelde me weer zo gehoord en zat zo op één lijn met deze persoon, mijn innerlijke kind sprong in de armen van een ander. Ik zag zelfs kwetsbaarheid. Ik was net zo. Ik wilde loyaal blijven, dat is wat je doet, wie ben ik om voor mezelf op te komen? Wie ben ik om een andere mening te hebben? Alle disfunctionele overtuigingen hadden me bijna de kop gekost.

BAM! Net als ik weer vertrouwen had werd het weer beschadigd en ik huilde mezelf in slaap. Stond voor de spiegel tegen deze persoon te preken, omdat ik zo bang was. In mijn hoofd waren er zoveel conversaties, mijn gevoel vertelde me dat dit toxisch was, maar mijn overtuigingen waren sterker. Het was namelijk allemaal mijn fout…

Ik sloot mezelf af van de wereld, niet omdat ik dat wilde, maar omdat de wereld vol met slechte mensen zat en niemand te vertrouwen was… En het ergste is dat ik dit misbruik begon door te geven, precies hetzelfde, dat ik meeging in alle wensen. Nooit voor mezelf en mijn ouders heb gestaan, boos worden en dan het vertrouwen weer terugwinnen, om vervolgens iemands leven weer in te laten storten.

Wat misschien het heftigste is is dat ik me tot de dag van vandaag schuldig voel dat ik weg ben gelopen uit een situatie die mij de dood had kunnen bezorgen, dat ik zo bang ben om dit te posten en het voelt als niet loyaal zijn. Terwijl ik zou moeten rouwen om het verlies, ik geniet van de vrijheid. Al die kernovertuigingen die mijn leven tot een hel hebben gemaakt. Weet je…fuck dat!

3 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.