Het gaat voorbij

Ik word wakker. Benauwd, zwetend, trillend en bang. “Het is niet goed” is het eerste wat ik denk. De beelden uit mijn nachtmerrie duwen me verder het verleden in. Ik probeer orde te krijgen in de draaikolk in mijn hoofd. De juiste, helpende gedachten te zien en ze vast te pakken, maar het wil niet. Ik word meegesleurd en voel hoe ‘toen’ weer even ‘nu’ wordt. Hoe ik opgeslokt word door de beelden en het gevoel van het verleden. Daarna verandert het trillen en de angst voor even in een verdoofd gevoel. In een stilte die me benauwt. En voor even drijf ik weg in het onaangename gevoel van die stilte.

Kijken, voelen, horen, waarnemen en erbij blijven. Maar hoe? Hoe blijf je bij iets wat je kapot maakt? Hoe blijf je bij iets, waarvan je alleen nog weg wil? Ademhalen, kijken. De stilte wordt steeds groter en uiteindelijk wordt het zó groot dat de ruimte kleiner word. En dan is het er weer, die angst. Zo ga ik heen en weer. Ik kan alleen maar proberen terug te komen naar het heden en hopen dat het overgaat. Kijken. De wekker zegt dat het inmiddels vier uur ‘s nachts is. “Het gaat voorbij.” Dat is mijn mantra. Ik ben zo moe. Ik zet een luisterboek aan. Ik luister naar de klanken van de voorleesstem, maar hoor niet wat er wordt gezegd.

Uiteindelijk val ik weer in slaap, maar wanneer ik wakker word, komt alles van die nacht als een boemerang weer terug. Ik weet niet hoe ik me staande moet houden als dit te lang duurt. “Het gaat voorbij, het wordt beter.” Gedurende de dag probeer ik grip te krijgen op de dag, op het heden. Maar steeds weer lijkt het weg te glippen. Mijn therapeute zegt dat ik naar buiten moet. Even wandelen.
“Het gaat voorbij. Kijken, luisteren en voelen. Wind door mijn haren, mijn voeten op de grond. Terug naar het nu…” Waarom is voelen zo vreselijk moeilijk? Alles in mij wil niet meer voelen, even niet meer zijn. Gewoon omdat het even te veel pijn doet.

In de loop van de dag lukt het me om steeds meer stukjes nu vast te pakken, en me voor even daaraan vast te houden. Het lukt me om tegen mezelf te zeggen dat het wel weer goed komt. Dat ik niet fysiek kapot hoef om de mentale pijn te compenseren of te overtreffen, al voelt het alsof er binnen in mij iemand andere dingen schreeuwt. “Het gaat voorbij”, vertel ik ook maar aan haar, want ik wil mezelf zó graag heel houden. Ik wil hier zó graag uitkomen met een iets kleinere kater dan vroeger. De dag gaat voorbij. Ik houd me vast aan dat het morgen misschien weer anders is.

Terwijl ik dit schrijf, is het de volgende dag. En ja, ik kan zeggen dat het weer iets beter gaat, dat het weer dragelijk is. En dat ik (zoals wel vaker) een kater heb zonder alcohol gebruikt te hebben, omdat het hele gebeuren me heeft ontregeld en heeft uitgeput. Maar ik ben ook opgelucht dat ik mezelf heel heb gehouden en het dus inderdaad, voor nu, weer even voorbij is.

5 Comments

  1. Je hebt het doorstaan. Gezonder dan andere keren. Of ik weet niet hoe te omschrijven. Maar goed van je! Door t lezen van je blog besef ik hoe belangrijk het Is om te leren verdragen. Om beter te worden-ookal zijn er zoveel obstakels. Opweg! Liefs! Avermin

  2. Dankjewel Avermin,
    En soms is het zo intens of neemt het me zo over dat het moeilijk is om te geloven dat ik er ook op deze betere en gezondere manier doorheen kan komen. Maar ik ben blij dat het me gelukt is want dat geeft weer vertrouwen voor een volgende keer. <3

  3. Ja je kan het dus! En er Is vast nog veel te halen.
    Ik moet ook denken aan mezelf, maar dan een aantal jaren terug, dat ik helemaal nog niets bewust kon voelen of weten wat waarvandaan kwam…Dan dacht ik altijd; ‘het’ Is er weer… En ‘het’ moet weg… Want er is ‘iets’ mis met mij… Is dit depressie? Wat Is ‘het’… En nog steeds ben ik helemaal overrompeld wanneer ik denk de gevoelens niet aan te kunnen, een andere weg te moeten vinden.. Iets te moeten veranderen….
    In het moment begrijp ik het vaak nog niet.
    Anyway, zat om over na te denken zo… Tnx.

  4. Ik begrijp wel wat je bedoeld. Ik weet niet of je over verder kunt spreken want ieder van ons heeft haar eigen proces, en obstakels onderweg.
    Ik wil op de momenten dat ik me rot voel vaak hemel en aarde bewegen om te zorgen dat het weggaat. Maar om de juiste dingen te doen is soms zo moeilijk. Sommige dingen probeert mijn psycholoog me al heel lang te leren (pluim voor haar geduld met mij Haha) maar ik vergeet soms in de momenten van crisis wat dat dan was. Of ik ben te choatisch in mn hoofd of kan alleen maar blijven ademhalen. Maar soms en ik denk steeds vaker dan lukt er ineens iets wel. Het lastige is dat het zo dubbel is soms ik wil mezelf heel houden en leven. Maar tegelijkertijd is er in mij dat meisje dat de andere dingen zegt (en hoe langer zoiets duurt hoe gemener het vaak word) ik leer wel steeds een beetje meer over de (kromme)redenen die het heeft om zo te denken. Het is zo gecompliceerd dat het ook moeilijk is om uit te leggen. Maar ik leer steeds een beetje meer over waar alles vandaan komt en wat ik kan doen aan goede dingen om erdoorheen te komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.