Het gaat redelijk, denk ik…

Ik vind het altijd al moeilijk het juiste antwoord te vinden wanneer iemand mij vraagt hoe het gaat. Waar baseer je dat nou eigenlijk op? Ik probeer dan meestal na te gaan waarom iemand ernaar vraagt; is het iemand die ik vertrouw, iemand waarvan ik weet dat diegene me graag wil helpen? Of wordt het vooral uit beleefdheid gevraagd? Afhankelijk van hoe ik de persoon ken en hoe ik daar tegenover sta, denk ik wel of niet wat langer na over mijn antwoord. Ik vind het belangrijk om eerlijk te zijn maar niet ten koste van mijzelf.

In tijden van covid-19 vind ik dit misschien nog wel moeilijker. Ik betrap mezelf erop dat ik niet echt nadenk over het antwoord en vaak maar gewoon wat zeg. Ik merkte het een paar weken geleden eigenlijk al, maar heb het toen uit een stuk koppigheid weggewuifd met ‘het maakt toch niet uit hoe het gaat of wat ik daarover zeg’. Inmiddels begin ik te begrijpen waar het vandaan komt.

Ik durf niet stil te staan bij mijn gevoel omdat ik me machteloos voel

Ik hoor mijzelf vaak zeggen dat het wel oké gaat, redelijk. Dat is de waarheid, afhankelijk van hoe je ernaar kijkt. Ik functioneer redelijk, kan vanuit huis nog steeds wat werk doen voor Ixta Noa, ben recent verhuisd naar een rustigere woongroep, ga regelmatig naar mijn vriend (houd me daarbij natuurlijk aan de regels en beperk de plekken die ik bezoek) en beleef af en toe ook echt plezier aan de dingen die ik doe…

Daartegenover staat dat ik me regelmatig heel machteloos voel in de huidige situatie, alles en iedereen lijkt ontregeld. Dat komt soms hard binnen, vooral wanneer ik zelf nog wankel sta. Ik probeer me soms echt even stil te zetten om na te gaan wat ik nodig heb, maar… Het lijkt elke keer moeilijker om stil te staan bij mijzelf. Wat moet ik er vervolgens mee?

In april zou ik beginnen met een therapie waar ik lang op heb gewacht. Ik probeer mijzelf gerust te stellen door te blijven denken dat het niet is afgelast en alleen even op pauze staat. In de tussentijd mag ik een beroep doen op het FACT. Mijn casemanager is een ontzettend lieve man, maar hij kan ook weinig voor me betekenen wanneer het niet goed gaat. Ik voel me regelmatig ontzettend eenzaam in mijn gevecht om een beetje overeind te blijven. Ik ben bang eraan onderdoor te gaan. Ik wil er niet over nadenken, maar daardoor doe ik dat natuurlijk toch:

Wat gebeurt er met mij wanneer ik het niet meer kan, wat als het toch misgaat?

Ik voel dat ik mezelf wil verdedigen, vanuit het idee dat ik moet bewijzen dat het geen pessimistische angsten zijn. Ik weet inmiddels te vertrouwen op de kracht die ik in me heb, ik kan mijzelf heel goed redden. Angst is een slechte raadgever, maar wat moet ik doen met de angsten die misschien heel realistisch zijn? In een wereld waar iedereen afstand moet houden van elkaar, je geen hulpverleners meer ziet, handen wassen en handschoentjes de norm zijn… Is er dan nog iemand die je een hand zal reiken wanneer je valt en schreeuwend op de grond ligt?

Het gaat over het algemeen redelijk met mij en ik red me wel, dat geloof ik echt. Maar oh, wat ben ik soms bang.

Lees ook:

  • Dit is wat ik wil

    Ik wil het niet meer. Ik wil niet meer luisteren naar die dwingende gedachtes. Ik wil niet meer met politie te maken hebben. Ik wil niet meer mensen boos en verdrietig maken alleen maar omdat een gedachte mij vertelt wat…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer