meisje dat boos kijkt

“Het gaat prima”

Ik wacht en ik wacht. Minstens zes maanden wachttijd tot mijn volgende therapiegroep. Nog minstens twee te gaan. Geen overbrugging, want van team Angst en Stemming naar team Persoonlijkheidsproblematiek is nogal wat. En als ze in de overbrugging aan al lang vastzittende pleisters gaan trekken, is er niemand die de boel opnieuw kan verbinden, of helen. Dat was de uitleg. Mijn signaleringsplan ligt klaar, maar ach, ik red het wel hoor!

“Het gaat goed.”
Mijn hersenen draaien door en ik lees 15 boeken per week om nog een beetje rust te hebben in mijn hoofd.

“Het gaat goed hoor!”
Ik vraag me voortdurend of of ik gek word. Ik geloof dat anderen mijn gedachten kunnen lezen, zie de walging en de afkeuring al in hun blik als ze zien wat er daar gebeurt. Waarom zeggen ze het niet gewoon in mijn gezicht?! En volgens mij wordt mijn telefoon ook al gecheckt, sommige mensen reageren zó anders dan normaal…

“Het gaat prima!”
Mijn buik doet pijn en mijn hartslag is veel te onregelmatig van het voortdurend proberen te lezen van de mimiek, de lichaamstaal van anderen, want zo langzamerhand moeten ze toch wel doorhebben dat ik alles en iedereen voor de gek hou. En dat ik gewoon niet oké ben, een waardeloos stuk vreten.

“Het gaat wel lekker eigenlijk!”
Ik vraag me af of ik niet beter kan stoppen met alle hobby’s die ik heb. Als ze er ooit achter komen dat mijn hoofd met écht heel andere dingen bezig is dan waar het mee bezig zou moeten zijn, mee bezig zou horen zijn… Dan zetten ze me er zelf wel uit. Maar ik denk dat sommigen dat al weten. Die gesprekjes steeds gaan vast over mij, ik zie ze wel kijken.

“Het gaat best!”
Mijn maskers zitten muurvast, en áls ik me al een keer kwetsbaar opstel, stel ik me aan, zal het allemaal wel meevallen. Of ik zie geïrriteerdheid, frustratie over zoveel drama en overdrevenheid.

“Met mij gaat het goed!”
Wat doe ik hier? Wie hou ik voor de gek? Ik heb geen recht hier te zijn, mijn hoofd, mijn ziel.. een puinhoop.

Ik wil geloven dat het goed gaat. Het moet goed gaan. Niemand mag weten wat er in mijn hoofd leeft. Dan maar de antisociale, stoere, aandachtvragende chaoot zijn, die af en toe veel te bitcherig is. De werkelijkheid is onuitspreekbaar. De afwijzing die er dan onvermijdelijk op volgt veel te groot. Dat overleef ik niet.

Nog twee maanden wachten. Tot die tijd gaat het best goed. Ik kan dit.

Lees ook:

  • Deze blog gaat in op een eetstoornis en bevat mogelijke triggers. Behoefte aan een gesprek? Neem contact op met De luisterlijn of Mind Korrelatie. “Wat eet je op een dag?” vraagt de diëtiste streng. Ze kijkt me doordringend aan. Ik word bang, bang van haar…

    Op de trap van een ggz-instelling

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.