meisjes arm in arm

Het gaat niet over eten

In Nederland wonen meer dan 17 miljoen mensen. Ruim twee miljoen Nederlanders lijden aan een psychische stoornis, zoals persoonlijkheidsstoornissen, depressie, eetstoornis of angst- en paniekstoornissen. 200.000 mensen lijden er jaarlijks aan een eetstoornis.  In Nederland wonen 8.654.043 vrouwen. 5600 van die vrouwen lijden aan de ziekte anorexia nervosa en 1 daarvan ben ik. 

Het taboe op psychisch ziek zijn heerst nog heel erg. Er heerst schaamte, angst en vooral onbegrip. Niemand zou ooit zeggen ‘het is maar een gebroken been, dat valt wel mee’. Want heb je daar al op geprobeerd te lopen? Dat gaat niet. Waarom gebeurt dat dan wel bij psychische ziektes? Waarom wordt openheid hierover gezien als aandacht trekken? Zoveel mensen lijden hieraan en voor sommigen betekent dit hun dood. Het zijn hersenen die niet meer goed kunnen functioneren. Net zoals een gebroken been, waar je even niet meer op kan lopen. Waarom ligt hier zo’n groot taboe op? Als we het nou eens serieus zouden nemen, dan kunnen we het taboe verbreken. Het enige wat daarbij helpt is open en begripvol zijn zonder oordelen. 

Wat weten mensen nou van een eetstoornis? Ja, die zien die graatmagere meisjes aan de sondevoeding in het ziekenhuis. Maar ook jongens kunnen lijden aan een eetstoornis. Er zijn vier verschillende soorten: anorexia nervosa, boulimia, BED en andere gespecificeerde eetstoornis. Eetstoornissen zijn niet altijd zichtbaar. Sterker nog, de meeste eetstoornissen zijn onzichtbaar. 

Een eetstoornis draait tenslotte niet om eten. Het gaat niet om er mooi uit te willen zien en aandacht te willen trekken. Het gaat niet over het weigeren van eten en het liegen over je gewicht. Het gaat niet over hulpverleners, familie en vrienden boos willen maken, omdat je niet doet wat ze zeggen.

Een eetstoornis gaat om het hebben van een negatief zelfbeeld. Ook wel een langzame zelfmoord genoemd. Het gaat over geheimen, leugens en schaamte. Het gaat over het niet kunnen toegeven dat je eten nodig hebt en dat je een leuk leven verdient. Dit gaat over angst, of panische angst voor zoveel. Het gaat over controle, over het wegdrukken van nare gevoelens of pijnlijke herinneringen. Het gaat over het weghongeren van pijn en verdriet. Het gaat over willen verdwijnen, over niet opnieuw pijn gedaan willen worden. Niet om kunnen gaan met gevoelens en angst voor de toekomst hebben. 

Het gaat over zelfhaat. Het gaat over de angst om (aan)geraakt te worden. Het gaat over je zo naar en negatief voelen dat het eenvoudiger is om alles te vermijden en je obsessief te richten op de hoeveelheid calorieën van bijvoorbeeld een appel. Het gaat over jezelf verliezen in de spiegel en op de weegschaal, in plaats van kunnen omgaan met je gevoelens.

Het gaat over niemand vertrouwen, enkel nog jezelf en jouw manier van eten. Het gaat over hulpinstanties, GGZ, bezorgde ouders en vrienden, pijn, verdriet, angst, wanhoop, therapie, proberen en falen en nog meer therapie. Het gaat om gezondheidsklachten, een trage hartslag, een slechte huid, het voortdurend koud hebben en botontkalking. Het gaat over ziek zijn. Het gaat over denken dat je niet ziek genoeg bent om hulp te krijgen. 

Het gaat om begrepen willen worden. Het gaat over vechten zo hard als je kunt en harder werken dan je ooit hebt gedaan. Het gaat over uitputting, tranen en heel veel steun en hulp nodig hebben. Het gaat over het bevechten van een strijd met jezelf. Het gaat over overleven en niet meer leven.

Het gaat niet over eten.

Je bent gevangen in je hoofd. Door een vriendin, maar tegelijk je ergste vijand. Een tweestrijd in je hoofd. Welke kant moet ik nou kiezen? Een strijd 24/7 in je hoofd. Vechten, elke dag, elke uur, elke minuut en elke seconde. Het maakt je moe en somber. Geen energie meer over voor andere dingen. Een masker op je gezicht dragen, waar niemand doorheen komt. Altijd lachen, want dat is toch goed. Jezelf afzonderen en isoleren van de buitenwereld. Het liefst onzichtbaar willen zijn en geen ruimte innemen. Doen alsof alles goed gaat, terwijl je je alleen maar slechter voelt. De energie uit je lichaam verdwijnt en je bent op. Op van het vechten en op van het leven. Maar toch door willen gaan, want opgeven, dat bestaat niet. 

Het enige wat ik wil vragen is: doorbreek het taboe over psychische ziektes. Wees eerlijk, open en help elkaar. Oordeel minder, want je weet niet wat iemand mee maakt in zijn/haar hoofd.  Wat al kan helpen is een beetje begrip en steun. Vragen stellen als je dingen niet snapt, maar niet doordrammen als iemand er niet over wil praten. Gewoon een beetje meer respect en openheid voor elkaar. Dat zou toch mooi zijn? 

In deze blog worden citaten gebruikt uit dit filmpje van Proud2Bme:

Lees ook:

  • Eetstoornis: het gaat niet over eten of uiterlijk

    Onlangs verscheen de eerste aflevering uit de documentairereeks 'Eetstoornissen: Maskers af' gemaakt door Jessica Villerius. In deze documentaire volgt Jessica vier verschillende mensen die allen te maken hebben met een eetstoornis en laat ze zien…

  • Mijn eerste keer

    ‘U heeft deze week zeker nog geen boodschappen gedaan?’, vroeg de caissière van de AH. Hij keek verbaasd naar zijn lopende band, waar ik maar producten op bleef leggen.  ‘Dit hele jaar niet’, antwoordde ik,…

  • Sluipmoordenaar

    Het gaat niet over eten, over gewicht, uiterlijk. Het gaat niet om de calorieën of het eindeloze sporten. Het gaat niet over de weegschaal of het meetlint. Het gaat niet over mooi gevonden worden, er…

7 reacties

    1. Hoi Jippie,

      Dank je wel voor je opmerking. De redactie was er niet van op de hoogte dat de schrijfster citaten gebruikt die afkomstig zijn uit dit filmpje. Onze excuses, als we dit hadden geweten hadden we Proud2Bme uiteraard aangehaald als bron. Ik heb het filmpje onderaan alsnog toegevoegd.

      Groetjes,
      Rivka – hoofdredacteur dsmmeisjes

      1. Top! Thanks voor jullie reactie.
        Ik voelde me een beetje een bitch, maar heel tof hoe jullie het oppakken en nu verwijzen naar het filmpje (wat trouwens echt een vet goed filmpje is).

        Groetjes!

  1. Wat heb jij dit prachtig verwoord .
    Want zo is het inderdaad , er zit zoveel meer achter een eetstoornis .
    En het word ook hoog tijd dat er inderdaad het taboe en ook de vooroordelen stoppen .
    Want dit is zo’n strijd echt overleven en er moet vooral eens begrip voor komen .

  2. Inderdaad hoog tijd , want achter een eetstoornis zit zoveel ellende en leed .
    En om dan ook nog eens veroordeeld te worden dat hakt er extra in .
    Niemand maar dan ook niemand kiest ervoor om een eetstoornis te krijgen .
    En het ergste vaak is ook nog dat de juiste behandeling voor veel mensen vaak niet mogelijk is , omdat er zoveel meer achter zit en niemand echt weet waar ze aan moeten beginnen .
    Dat maakt het nog eens extra zwaar .
    Het is elke dag overleven .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.