meisje op de vloer

Het gaat niet goed, maar dat is oké

Het gaat niet goed.
Ondanks dat alle externe invloeden positief zijn, voel ik mij niet goed.
Ik heb plezier in mijn werk, thuis gaat het goed. Ik heb een geweldige vriend en allemaal leuke, lieve dieren. Vriendschappen zijn er niet veel, maar voldoende en zeker van goede kwaliteit.
En toch voelt het alsof ik verdrink.

Na bijna een jaar niks te hebben vernomen van mijn GGZ-behandelaar, kreeg ik afgelopen maand een telefoontje. Ik heb een vervangende behandelaar en deze wilde weten of ik nog steeds geïnteresseerd was in behandeling. Inmiddels ben ik dat niet meer. Een jaar geleden wel. Ik wilde zo graag. Maar nu niet. Er is geen crisis, er is niks gebeurd en er is niks waarover ik zou willen praten. Weer het verleden opnieuw vertellen, daar ben ik inmiddels ook wel klaar mee.

Geen psychologische hulp meer voor mij dus. Maar goed voel ik me niet.
Ik huil bijna dagelijks. Om alles. Om niks. Alles emotioneert me en mijn lichaam voelt constant alsof het een overvloed aan lucht bevat. Of juist en gebrek aan lucht.
Ondanks dat alles me laat huilen, voel ik me ook numb. Ik lig op mijn buik op de vloer. De harde vloer laat mij mijn lichaam voelen. Het geeft een bepaalde mate van bewustwording van mijn zijn. Het geeft me nog enigszins het gevoel dat ik besta.

Er is iets in mij wat niet oké is. Iets wat ook nooit oké gaat worden. Het komt met regelmaat terug en is vaak onverwacht. Lente, zomer, herfst of winter. Het maakt niet uit wanneer, het ligt altijd op de loer. Soms zit er anderhalf jaar tussen en soms maar drie maanden.
Ik heb veel destructieve manieren gehad om ermee om te gaan, maar heb hiervan geleerd. Dit is geen claim dat ik nu niet meer destructief kan zijn, maar niet meer zoals vroeger.

Mijn copingmechanismen zijn gezonder geworden. Het voelt niet meer uitzichtloos. Natuurlijk denk ik bij goede perioden dat de slechte perioden op de loer liggen, maar nu gebeurt het ook andersom. Ik weet dat ik nu in een slechte periode zit en dat dit voorbij gaat. Dit kan twee maanden duren, maar kan ook een halfjaar duren. Het maakt niet uit, want het gaat een keer weer de goede kant op.

Voor nu zit ik mijn tijd uit en wacht ik tot de zon in mijn hoofd weer gaat schijnen. Tot die tijd voel ik het koude laminaat tegen mijn wang en voel ik de lucht in mijn borstkas, terwijl de warme tranen over mijn gezicht glijden.
Het gaat niet goed, maar dat is oké.

Lees ook:

4 reacties

  1. dit proces mag er zijn , en als je hier ook weer doorheen komt dan voelt dit zo goed .
    Er tegen vechten heeft geen zin , in elk leven zijn nu eenmaal goeie en minder goeie tijden en de zon gaat toch ook altijd weer schijnen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.