persoon in cirkel

Het doorbreken van de cirkel van trauma en anorexia

Toen ik 19 was vertelde ik eindelijk met behulp van mijn toenmalige vriend voor het eerst over mijn trauma’s. Jarenlang had ik deze voor mezelf gehouden maar als ik beter wilde worden wist ik dat hier verandering in moest komen. Al sinds mijn veertiende zit ik in de hulpverlening en ze snapte maar niet waar alles vandaan kwam. Ze gingen ervan uit dat het vooral door aanleg zou komen. Uiteindelijk zat er zo veel meer achter. Ik kreeg de diagnose CPTSS en deze hing samen met heel veel van mijn andere diagnoses. Als ik mijn CPTSS zou gaan behandelen zou daar waarschijnlijk een deel van wegvallen. Dit was nog maar het begin, want ik moest veel cirkels gaan doorbreken. Ik wist dat dit een lange reis naar herstel zou gaan worden.

Hierop volgde heel wat therapieën. Ik ben begonnen met EMDR. Helaas ging dit niet goed en moest ik hiermee stoppen. Ik durfde niet tot mijn echte gevoelens te komen en als dit wel lukte dan ging ik er met een gevaarlijke destructieve manier mee om. Hier moest ik eerst vanaf zien te komen. Na bijna een jaar wachten op een wachtlijst kon ik beginnen met de DGT. Hierin zou ik gaan leren om met mijn spanningen op een gezonde manier om te gaan. Ook deze therapie heb ik niet kunnen afronden. Mijn anorexia was op dat moment te veel aanwezig. Hierdoor had ik niet voldoende energie om de therapie goed te kunnen laten doordringen en door mijn ondergewicht werd het ook niet toegestaan om verder te gaan. Mijn anorexia komt door mijn trauma. Hoe kon ik ooit deze cirkel gaan doorbreken als mijn anorexia samenhing met een onverwerkt trauma?

Uiteindelijk ben ik begonnen met een eetstoornisbehandeling maar helaas konden ze mij in mijn verwerking niet verder helpen. Ze konden mij alleen steunen bij het behandelen van de eetstoornis zelf maar niet bij de oorzaak van de anorexia. Ik ben toen weer doorgestuurd om een intensieve traumabehandeling te gaan volgen. Ik werd hier echter afgewezen. Ik was niet stabiel genoeg met mijn destructieve manieren om te kunnen dealen met het trauma. ik maakte de belofte dit zelf op te gaan pakken. Uiteindelijk is dit me aardig gelukt, op de anorexia na. Ik kan mijn anorexia maar niet loslaten.

Gelukkig had ik wel gewoon gesprekken bij mijn hulpverlening en heb ik toch het een en ander geleerd. Ik heb een enorm zelfinzicht gecreëerd en ik ben geen gesloten boek meer. Ik kan inmiddels aangeven wat mij triggert en ook kan ik heel af en toe al een beetje over trauma gelinkte dingen praten zonder daar gelijk destructief op te reageren. Ik sta weer op de wachtlijst voor de DGT. Ik moet hier nog wel echt voor aankomen in gewicht, maar ik heb wel een compromis gemaakt. Ik hoef niet helemaal op een gezond gewicht te komen. Mijn motivatie is hierdoor nog meer toegenomen. Ik ga mijn uiterste best doen om dit voor elkaar te krijgen met hulp van mijn eetstoornisbehandeling en een diëtiste. Ik wil zo graag verder in mijn leven. Ik zal en moet toch ooit deze cirkel gaan doorbreken. Ik weet niet of het gaat lukken maar ik blijf er voor vechten om eindelijk mijn trauma’s achter mij te kunnen laten. Om zo weer stappen te kunnen maken in mijn leven.

Ik wil iedereen meegeven om te proberen niet alles maar weg te stoppen wat ik jarenlang heb gedaan. Het heeft mij enorm geholpen dat mensen nu snappen dat heel veel dingen een gevolg zijn van een onverwerkt trauma. Ook kan er meer rekening gehouden worden met eventuele triggers en therapie die beter aan kan sluiten. Het is heel erg moeilijk en lang zoeken maar uiteindelijk word je er weer sterker van.

tattoo
tattoo

Lees ook:

  • Te complexe, complexe ptss?!

    Al jaren hobbel ik mee op het ritme van de hulpverlening. Totdat het allemaal na een suïcidepoging bruut werd stopgezet. Mijn zwembandjes werden afgepakt en ik verdronk in de ellende van het "alleen moeten doen".…

  • zie de mens

    Toen ik de hulp vroeg van de GGZ, voelde ik me niet goed. Mijn verdriet over het verlies van mijn echtgenoot (hij was 38 toen hij stierf) kwam als een tsunami over me heen toen…

  • Het zwijgen voorbij

    "Zwijgen is het beste" dacht ik altijd. Vroeger heb ik wel eens verteld over wat er gebeurde, maar dat heeft me niet veel goeds opgeleverd. Sterker nog, het werd er erger van. Dat zwijgen heb…

2 reacties

    1. Herkenbaar. Misschien zijn het geen cirkels maar spiralen: iets meer openheid, iets minder destructief, iets meer stabiliteit qua (onder)gewicht, iets meer grip op emoties, iets meer verdragen van spanning… In mijn geval kon zo de focus steeds meer verschuiven naar de kern en stapsgewijs minder naar de coping (eetstoornis). Na al die jaren nu voluit bezig met traumaverwerking en nog steeds behoorlijk grip op mijn eigen destructiviteit. Een lange weg, maar niet onmogelijk! Stap voor stap voor stap…

      Veel succes en sterkte met jouw weg!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.