Het Depressiegala

Na lang twijfelen besloot ik uiteindelijk om toch naar het Depressiegala te gaan. Undercover, welteverstaan. We zouden namelijk gaan met een paar mensen van dsmmeisjes en dan zijn we enorm zichtbaar, in onze dsm-kledij die uitnodigt tot gesprek. Iets wat ik soms wel aandurf, maar vandaag absoluut niet zag zitten. Dus besloot ik in mijn eigen kloffie te gaan, los van de andere meiden, die wel hun vrouwtje wilden staan in alle zichtbaarheid.

Voor aanvang verstopte ik me in een grote stoel in de gang, met m’n e-reader. Tijdens het gala verstopte ik me in het donker van de zaal. In de pauze verstopte ik me wederom in de gang. Na afloop deed ik echter iets dappers; er was namelijk één iemand die ik heel graag even gedag wilde zeggen. Dus verstopte ik me wederom, naast het podium, speciaal om haar te kunnen groeten. Bibberend, zwetend en stotterend, maar dat is dan maar zo. Zij kan het wel hebben. Daarna snel naar de trein, waar ik nu nog in zit, terwijl ik dit stukje typ.

Ik heb echt een geweldige avond gehad. Ik heb bovendien enorm gelachen, iets wat ik absoluut niet had verwacht. Alles voelde enorm knus en veilig aan en was erg afwisselend. Ik had het gevoel met allemaal gelijkgestemden in een grote huiskamer te zitten. Het ging over depressie en daar was dus ook ruimte voor, maar ik heb toch in lange tijd geen evenement bezocht waar zoveel gelachen werd. Bovenal was er enorm veel oprechtheid, iets wat altijd mijn aandacht weet vast te houden.

Stiekem heb ik me toch nog nuttig weten te maken voor dsmmeisjes door de social media te beheren. Deze ‘undercover rol’ heeft me blij gemaakt. Ik ben heel tevreden met mijn ‘onzichtbaarheid’ en dat ik op deze manier toch het hele gebeuren heb kunnen meemaken. Ik was bang iets te missen als ik niet zou gaan en die angst bleek terecht, want ik heb enorm genoten. Nu nóg geniet ik na en breng ik in gedachte een toast. Op alle geweldige mensen op het podium vanavond en in de zaal. Op de mensen die dit jaar (nog) niet konden gaan, maar wel hadden gewild of simpelweg te depressief zijn momenteel om überhaupt iets te willen. En op mezelf, omdat ik een manier heb gevonden om dit aan te gaan, die perfect bij me past.

En weet je wat misschien wel het allermooiste was? Dat ik het minder erg vond om gezien te worden dan ik dacht, toen ik uiteindelijk toch door mensen aangesproken werd. En dat gegeven vat misschien de schoonheid van deze avond wel het allerbeste samen: Ik voelde me veilig genoeg om me te laten zien.

Ik hoop echt dat evenementen als deze hun steentje zullen bijdragen aan een wereld die meer lijkt op het kleine, vredige universum in de Verkadefabriek vanavond.

5 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.