Het delen van mijn diagnose met vriendinnen

Ik heb mijn diagnose via een appje gedeeld met de dames van onze vriendengroep. Toen ik het deed, voelde het alsof ik in het vliegtuig zat en zo ging parachutespringen, bijna even intens. Toen ik het gedaan had, voelde het alsof ik net voor een denderende vrachtwagen weg was gesprongen. Dat ‘ie mijn haar nog geraakt had, zeg maar. Toen ik reacties kreeg voelde ik me gloeien van liefde. Toen er een paar niet antwoordden, voelde het alsof ik op de uitslag van een slecht geleerd eindexamen zat te wachten. En nu voelt het alsof ik aan het herstellen ben van een gigantische stumperige valpartij met de scooter. Inclusief gekneusde ribben, heup en schouders.

Ik ben wel blij dat ik het gedaan heb. Alleen in het kader van wat ik ermee wilde zeggen, zijn er nog een paar dames die ik persoonlijk bericht wil doen of wil spreken. Maar daarvoor moet ik eerst even herstellen van dat onhandige gedoe op die scooter.

Onze vriendengroep is behoorlijk groot en ontstaan vanuit een dorpsgemeenschap. Met de dames die er vanaf de vroege jaren bij zijn heb ik veel mooie herinneringen. Een groot deel is er later via relaties of gezamenlijke vrienden bij gekomen. Soms gaan we samen weg, al kan ik hier vanwege onze financiën niet vaak bij zijn. Maar ik ben wel blij dat ik die vriendinnen heb, al ben ik ook super onzeker over wat ze van me denken. Het lijkt soms meer op een familie. Dit is wat ik met ze deelde in het berichtje:

‘Hallo dames, na lang twijfelen heb ik toch besloten dat ik mijn laatste diagnose wel via deze weg naar jullie wil benoemen. Naar een aantal van jullie heb ik dat al eerder persoonlijk gedaan. Sinds een paar maanden weet ik dat ik een persoonlijkheidsstoornis heb. Persoonlijkheidsstoornis NAO; met name met trekken van vermijdende persoonlijkheidsstoornis en borderline. Toen mijn zoon een baby was heb ik bij een re-integratiebureau veel geleerd waarmee ik mijn ‘borderline-buien’ onder controle heb gekregen. Tegelijkertijd ben ik daardoor heel erg onzeker geworden over alles wat ik voel, omdat het vaak niet in proportie is. Zowel positief als negatief. Ik deel dit artikel vooral met jullie omdat ik vind dat het heel duidelijk beschrijft wat borderline doet. Niet omdat ik vind dat jullie op een bepaalde manier met me om moeten gaan. Misschien dat je er bepaald ‘opvallend’ gedrag van mij uit het heden of verleden wel beter door kunt plaatsen. Het spijt me oprecht als ik je daarmee heb benadeeld! Ik kan helaas niet altijd plaatsen wanneer dat zal zijn geweest. Mocht je je aangesproken voelen en er over willen praten, graag! Misschien kan ik benoemen welke trigger het zou kunnen zijn geweest. Ik heb er in therapie inmiddels een paar ontdekt, maar ik weet dat er nog veel meer zijn, met name in contact met vriendinnen/vrouwen in het algemeen.’

De reacties waren vooral lief. Dapper noemden ze me… Dat wordt in mijn hoofd uiteraard gelijk afgebroken. Ik vind mezelf niet dapper. Als ik dapper was zette ik mijn blogs onder mijn eigen naam op alle social media, riep ik tegen iedereen die het maar horen wil dat stigma doorbroken moet worden. Maar goed, ik heb een soort van geaccepteerd dat velen het dapper vinden.

Waar ik een persoonlijk berichtje verwacht had van iemand die ik in mijn verleden heel zwart/wit had behandeld, kreeg ik een appje van een leuke, lieve, gevoelige meid. Dat we het een tijd lang zo leuk hadden gehad samen en dat dat van het ene op het andere weekend veranderd was, of ik daar een trigger aan kon koppelen. Ik begreep gelijk wat ze bedoelde, maar ik kon me niet herinneren of en wat daar is voorgevallen. Waarschijnlijk kwam ze gevoelsmatig te dichtbij en heb ik haar onbewust afgestoten. Het besef dat ik op deze manier mensen van me af heb geduwd kwam beetje bij beetje binnen. Niet alleen mensen die ik ‘veroordeelde’ vanuit mijn beperkte blik. Maar ook lieverds heb ik pijn gedaan. Ik ben zo vaak eenzaam en dat heb ik toch vooral aan mijn hyper-beschermingsmechanisme te danken.

Eigenlijk is het nog een wonder dat ik zoveel mensen om me heen heb. Deels door onze grote bijzondere vriendengroep. Verder heb ik denk ik de laatste jaren veelal contact gezocht met mensen die zelf ook voorzichtig zijn, die lekker veilig op gepaste afstand blijven. En heel soms even heel dichtbij komen, om te stoeien met herkenning. En dan weet ik, uit ervaring, dat ze net als ik, heel snel terug in hun schulp kruipen om hun opengeraakte oude wonden te likken. Tot we er beide weer aan toe zijn om elkaar op te zoeken.

Borderline gaat vaak gepaard met heftige emoties. Hoe ga je daar als borderliner mee om? En als omstander?

Bekijk de laatste blogs over borderline:

3 Comments

  1. Hee Madelief,

    Ik vind het echt goed van je dat je dit met je vriendinnen hebt durven delen. Ik was best wel ontroerd door het feit dat je mijn stuk aan ze had laten lezen! Het is ontzettend fijn om te horen als anderen iets hebben aan wat ik ooit heb opgeschreven vanuit eigen ervaringen.

    Je mag trots zijn op jezelf, en als dat niet lukt dan ben ik het in ieder geval wel op je! 🙂

    Rivka
    Rivka onlangs geplaatst…Pijn is pijn – lichamelijk verklaarbaar of nietMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.