gebalde hand

Het blijft een strijd

Deze blog gaat over zelfbeschadiging. Lees deze blog niet als je weet dat je veel last hebt van triggers. Ben je op zoek naar Lotgenotencontact? Neem contact op met Stichting Zelfbeschadiging.

Het blijft een strijd. Het komt telkens terug. Ik kan ‘m maar niet winnen, hoe graag ik ook wil. Het is al jaren een strijd. Soms lijkt het alsof ik de strijd gewonnen heb, maar telkens gaat het weer mis. Telkens ervaar ik dat ik weer rustig word door naar bloed te kijken en de pijn te voelen. Telkens moet ik opnieuw de motivatie vinden om niet te gaan snijden.

Telkens is het weer een teleurstelling. Dan heb ik het al zoveel dagen niet gedaan, en toch gebeurt het weer. Toch is de verleiding dan uiteindelijk te groot en voel ik me te verdrietig, te bang en te eenzaam. Maar gelijk nadat ik het heb gedaan, heb ik zo’n baalgevoel. Weer mislukt. Weer is het me niet gelukt. Dan komen de ouderstemmen. Je faalt. Je bent niet sterk genoeg. Je bent zwak. Je gaat er nooit vanaf komen.

Wat maakt dan dat ik telkens weer terugval? Het klinkt misschien raar voor mensen die er geen ervaring mee hebben, maar het geeft me ontzettend veel. Als ik niet weet wat ik met mezelf aan moet, dan is snijden wat op korte termijn het grootste effect heeft. Het is een ontlading. Alsof er spanning wegvloeit uit m’n lichaam.

Eerst bouwt de spanning op. Ik krop steeds meer op aan verdriet, angst, eenzaamheid, boosheid, irritatie en wat al niet meer. Dit kan over een paar dagen opbouwen, maar ook (voor m’n gevoel) binnen een uur. Op een gegeven moment komt de gedachte aan zelfbeschadiging op en een tijdje verder kan ik aan niets anders meer denken. M’n hele lijf schreeuwt dan om de rust die zelfbeschadiging brengt.

Als die neiging er zo sterk is, probeer ik er eerst nog tegen te vechten. Dan probeer ik mezelf te motiveren om niet toe te geven aan de drang. Als ik nog wat kracht in me heb, probeer ik alternatieven uit m’n signaleringsplan. Naar keiharde muziek luisteren. M’n gevoel erkennen door er letterlijk ruimte voor te maken (op m’n veilige plek gaan zitten). Keihard muziek maken. Iemand appen om te bellen.

Maar dan komt de omkeer in m’n hoofd. Het maakt allemaal toch niets meer uit. Boeiend als je snijdt. Je moet van de spanning af, doe het nou maar gewoon. Het kan me allemaal niets meer schelen. En dan doe ik het toch. Soms is het ook een rationele afweging van schade beperken. Ik kan allerlei andere destructieve coping inzetten, zoals eten, maar dat is in mijn beleving schadelijker dan een keertje zelfbeschadiging. De knop is in ieder geval om.

Dan komt de opluchting. Die komt zodra de knop om is. Ik heb een oplossing. De emotionele pijn gaat stoppen. Ik kan dit aan. Maar achteraf komt de spijt. Wat heb ik gedaan? Nu is het weer mislukt. De eerste tijd is de strijd tegen zelfbeschadiging dan extra zwaar. Deels omdat ik m’n motivatie kwijt ben en deels omdat ik weer heb gevoeld hoe het me ‘helpt’. Maar op lange termijn heeft het negatieve consequenties dat ik het weer gedaan heb. Op korte termijn echter, is het zó belonend. Dit maakt dat het telkens toch weer gebeurt.

De strijd tegen zelfbeschadiging is zo ontzettend zwaar. Regelmatig denk ik dat het me nooit gaat lukken om ervan af te komen. Toch lukt het me, als ik over de jaren kijk, om steeds minder te snijden. Het eind is nog niet in zicht, maar de frequentie is sterk omlaaggegaan. Ik heb wel veel bereikt. Tegelijkertijd blijft het zo’n grote strijd. Telkens moet ik weer vechten tegen de drang.

Hoe is de strijd voor jou?

PS: Ik heb een hekel aan de term ‘automutilatie’. Dat vind ik heel afstandelijk en klinisch klinken. Dus ik heb het steevast over zelfbeschadiging, omdat die term fijner voelt voor mij. Prima als je een andere term gebruikt, maar uit mijn mond zal je de term ‘automutilatie’ niet horen.

Lees ook:

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer

1 reactie

  1. hoi Tivka,

    Heel herkenbaar wat je schrijft. Het is een enorme strijd, die ik zelf ook jaren lang heb gevoerd. Op dit moment gaat het met mij gelukkig een stuk beter en heb ik de drang onder controle. Geef jezelf tijd. Gun jezelf dit. Stap voor stap wordt het iets beter.

    Liefs,
    Ann1

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.