vrouw alleen

Het begin van mijn postpartum depressie

De bevalling

Mijn postpartum depressie begon in mijn ogen al tijdens de bevalling. Ik zeg expres ‘in mijn ogen’ want ik heb andere verhalen gehoord. Dat het later kwam, na een week of twee. Maar het is mijn verhaal en ik schrijf zo goed mogelijk vanuit mijn herinneringen. 

Tijdens de bevalling voelde ik me in de steek gelaten, niet gesteund en erg alleen. Het was midden in de nacht en ik was helemaal alleen in een hele grote verloskamer in een bed. Ik kon niet bewegen door alle apparatuur waar ik op aangesloten was. Daarnaast had ik manlief naar huis gestuurd om nog even wat te slapen voordat ‘s morgens de weeënopwekkers werden gebruikt.

Maar de kleine man was eigenwijs en wilde ‘s nachts de wereld al zien. Na een uurtje of drie weeën opvangen, heb ik mijn man gebeld en die was supersnel in het ziekenhuis. Alsof ik alleen met mijn ogen knipperde. Misschien dat het kwam omdat ik ook aardig wat kwijt ben vanaf dat moment. Ik herinner me de intense pijn, mijn doodswens en de leegte nadat mijn zoon op mijn buik werd gelegd. Ik kreeg geen warm gevoel en op de foto’s is ook wel te zien dat er niet echt een glimlach meer vanaf kon bij me. We waren eindelijk een gezinnetje en eindelijk mochten we hem bewonderen en ik voelde weinig tot niets. Of ik kan het me niet meer herinneren. Dat was het begin van een hele lange zware en helse weg. 

Rollercoaster

Vanaf de geboorte jump je met z’n 3 een rollercoaster in en daar kom je voor een lange tijd niet uit. Het is voeden, verschonen, slapen, voeden, verschonen, slapen. En dat 7 tot 8 keer per 24 uur. Je slaapt maximaal 2 uurtjes per keer. En dan hopen dat je kind nog iets langer slaapt zodat wij ook even wat extra minuutjes meepikken. Overdag was de kraamzorg er en ‘s nachts was alles weer ons domein. Ik herinner me de gigantische weerstand en een heel naar gevoel als onze zoon begon te huilen en honger had. Ik wilde hem hier niet. Ik wilde slapen en al helemaal niet voor hem zorgen. Daarom is de borstvoeding na een week ook stopgezet. Ik begon me steeds slechter en afstandelijker te voelen. Gelukkig heeft de verloskundige tijdens haar bezoeken uiteindelijk ervoor gezorgd dat via de POH bij de huisarts er een intake gesprek kwam voor intensieve thuishulp vanuit de GGZ.

De psychiater 

Ik kreeg een telefoontje dat er een behandelaar voor een intakegesprek langskwam. En misschien kwam er een psychiater mee. ‘Psychiater?’ dacht ik, ‘ik ben toch niet gek? Wat moet die hier nou doen? Er is niets aan de hand. Ik voel me alleen niet heel fijn maar dat gaat wel weer weg.’

Binnen een kleine vier weken na de bevalling werd ik bekend met de GGZ. Tot dit moment heb ik nog nooit te maken gehad met de psychiatrie. Het was dus allemaal super spannend. Tijdens het intakegesprek was het de behandelaar en psychiater al snel duidelijk dat ik een postpartum depressie had. Ze startten een traject op voor intensieve hulp thuis en zo zag ik elke dag een psychiatrisch verpleegkundige thuis. 

Opnames

In de zeven weken dat de hulp thuis er was werd ik steeds slechter. Alles werd donkerder en ik wilde niets meer. De antidepressiva sloeg (nog) niet aan en ik kon niet meer thuis zijn. Daarom werd er een gesprek met de crisisdienst gepland en gelijk na het gesprek kwam er een crisisopname van één nacht. De dag erna hadden we een gesprek met een aantal psychiaters en m’n behandelaar. Het advies was om een moeder-kindopname te doen omdat dat het beste was voor de band tussen mijn zoon en mij. Met mijn rug tegen de muur heb ik deze beslissing gemaakt.

Daarna zijn we door naar het ziekenhuis gegaan voor de intake. Uiteindelijk ben ik daar 15 weken opgenomen geweest zonder echt resultaat. Ik moest elke dag voor mijn zoon zorgen en hem dus zien. Ik denk dat dat wel goed is geweest. Verder had ik zoveel weerstand tegen de opname en hoe verder de tijd verstreek, hoe meer ik besefte dat ze me echt niet konden helpen. Na die 15 weken ben ik overgeplaatst naar een kliniek in de buurt. Mijn zoon ging rond die tijd naar huis want hij was alweer een half jaar oud. Uiteindelijk heb ik nog 5 weken in de kliniek verbleven met heel veel oefenen met naar huis gaan. Ik bouwde mijn verlof op tot de dag van vertrek. Het was toen 13 juni 2018. De rest van mijn ervaring in de psychiatrie wil ik voor een volgend blog bewaren. 

Onze zoon

Ondertussen was ons kind alweer een half jaar oud en was hij naar huis gekomen. Mijn man zorgde volledig voor hem. Hij was toen een lekker mollig ventje die de wereld wel interessant vond. Hij kreeg z’n eerste fruithapje en leerde elke dag wel bij. Ik had heel veel moeite met om in zijn nabije omgeving te zijn. Ik wist niet goed wat ik moest doen en als ‘ie ging huilen was ik nergens te bekennen.

Ik voelde me zo ontzettend schuldig tegenover dat onschuldige ventje. Ik ben zijn mama maar ik raak in paniek als hij huilt. Zo waren er nog veel meer gedachten. Gelukkig kreeg ik weer intensieve thuis hulp zodat ik wel kon praten en m’n ei kwijt kon. Goed praten had ik het afgelopen half jaar wel geleerd. Zo fijn was dat. Ik keek soms uit naar de gesprekken om zomaar even te ventileren of kunnen praten als ik alles nog wat donkerder zag dan ik al deed. 

EDBC EED BC F AFCB
Schrijfsels van Denise

Lees ook:

  • baby en moeder

    Deze blog gaat in op suïcidaal gedrag. Heb je behoefte aan een luisterend oor? Neem contact op met de vrijwilligers van 113 of de Luisterlijn. Ik ben Denise, 32 jaar en heb nu anderhalf jaar…

  • black and white woman girl sitting

    Sommige maanden zijn zwaar en andere weken net iets minder zwaar. Dit is hoe je een dysthyme stoornis zou omschrijven. Het is een chronische lichte tot milde depressie. Soms zijn er weken waar de zon…

  • Open over mijn depressie

    Ik ben iemand die openlijk uitkomt voor het feit dat ik een depressie heb. Ik zou niet weten waarom dat raar zou zijn. Aan ziek zijn kun je niks doen, dus waarom zou je je…

2 reacties

  1. Zo heftig dit. Iedereen verwacht dat je op een grote roze (of blauwe;)) wolk zit, maar je kunt het niet voelen. Ik vind wel dat de verloskundige heel doortastend heeft opgetreden. Dat gebeurt helaas niet altijd. Mooi dat er hier plaats is voor openheid over dit onderwerp.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Ongenode gasten

    1. Dank voor je reactie. Het is zeker heel erg heftig en zit er nog gedeeltelijk middenin. Die blauwe wolk is er nog steeds niet en voel nog niets voor onze zoon. Ik ben meer aan hem gewend en kan beter met hem omgaan. Maar die onvoorwaardelijke liefde is er niet. Nieteens een heel klein beetje positief gevoel. Maar ik voel momenteel ook nog steeds niets voor mn man en ik weet dat dat er altijd wel was. We zijn al zo lang samen. Dus helaas is het nog niet afgerond. Gelukkig nu fijne ouder kind therapie. En hopen dat het ooit allemaal goed komt…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.