Groepmensen

Het afscheid van ons geheime project

Dit is het afscheid van ons geheime project. Helaas, we moeten afstand nemen en weer omdraaien. Daarom breng ik in kaart wat we gaan missen. Of, wat ik denk te gaan missen.

We gaan de afwezigheid van een beschermlaag missen. Alles is nu zo heerlijk tastbaar, zowel organen per stuk voelen, gevuld met eten, drinken, of leegte, als het voelen van botten. Het scherpe raken van mijn knieën als ik op mijn zij lig, wat wordt verzacht met een knuffel tussen mijn benen om zo te kunnen slapen. Het voelen van pijn in mijn heupen bij het liggen. Het onmogelijk kunnen liggen of zitten op harde ondergrond. Het aanvoelen van mijn heupbotten met mijn handen bij het staan. Het krimpen van borsten. Een bepaalde lichtheid en druk op de borst in de late middag wegens tekort aan energie of voedingsstoffen. Met één hand mijn bovenarm kunnen omvatten en met twee handen mijn bovenbeen. De pijn in spieren wanneer je ze hebt gebruikt. Ribben aaien. De honger. Het verlangen naar een eetmoment. Het hebben van verlangens. Verlangens kunnen uitstellen. Jezelf beperkingen geven. Onthouden. Straffen.

Ondergewicht hebben, daarmee de wetenschap hebben dat je te weinig bent. Te weinig energie hebt. Nauwelijks weerbaarheid. Je leven staat op een pauze. Altijd één geslaagde missie per dag: weten dat je qua calorieën onder je dagelijks nodige inname valt. Het was, het is, alsof ik mijn graf aan het graven was. En toch, elke keer als de dood weer net te dichtbij komt, haak ik af.

Verspilde moeite, hoor ik je denken. Niet jij, de lezer, maar jij, de ander, in mij. Al het werk voor niets. Zet nog even door, dan is het af. Dan zal ik nooit meer zeuren. Wellicht kan dat ook niet meer omdat je er dan sowieso niet meer bent. Blijf ik dan alleen over?

Dit is een afscheidsbrief aan mijn lichaam zoals het nu is. Leesbaar voor iedereen, dat wel. Blijkbaar wil ik het delen. Ik hecht me aan mijn huidige staat zoals ik ooit was gehecht aan scheermesjes en ooit was gehecht aan de giftige behoefte van ouders die aan hun kinderen zitten. Die ouders hebben mij geleerd dat aandacht voor je lichaam gekoppeld is aan onveiligheid en destructie. Het vreemde gevoel van veiligheid, genot, troost dat wordt gevonden in mezelf straffen is er toen in gehamerd. Weet ik van horen zeggen. Zelf voel ik niets.

Ik ben verslaafd geraakt aan het kale overleven. Genieten van het wandelen op een grens, zodat ik te allen tijde de keus heb voor leven of dood. Groei of vernietiging. Met twee benen in het leven staan, dat is het spannendste wat er is. Geen touw nodig om je aan vast te klampen, geen hoop voor beter, een uitweg, want dan is het al goed genoeg. Echter, de middelen en de mogelijkheden om te gaan leven zijn inmiddels aanwezig. Let wel, leven met alles erop en eraan, dus ook met vreugde, woede, pijn, verdriet en angst. Het zal niet gemakkelijk zijn, maar misschien beter. Maar, niemand kan me vertellen hoe het wordt. Niemand kan me vertellen wie ik word(t), als een meer geïntegreerd geheel.

Het is nu avond en ik lig al op bed. Mijn buik is vol. Mijn lichaam heeft genoeg, voor het eerst sinds tijden. (Vergeten te zeggen: de obsessie met eten, koken en voeding, ga ik missen als kiespijn.) Ik wil slapen, rusten. Ik kán nu misschien rusten. Een hongerig lichaam staat namelijk voortdurend klaar om te jagen. Zullen de anderen vanbinnen mij laten slapen? Ik voel trouwens dat zij ook uitgeteld zijn. Zou het één van de zeldzame nachten worden waarin we allemaal onze ogen toe doen? Ik hoop het maar. Wie weet kan ik dan morgen zeggen dat ik misschien nog niet weet hoe het is om als geheel te leven, maar dat ik wel al een keertje als geheel heb kunnen slapen.

Lees ook:

  • In deze blog wordt geschreven over iemand verliezen aan zelfmoord. Bedenk voor jezelf of het verstandig is om dit nu te lezen of dat je dit beter op een ander moment kunt doen. Verkeer je…

  • Afscheid van mijn behandelaar

    Hier zit ik dan. Een beetje lamgeslagen, ontevreden en onwetend. Gisteren heb ik afscheid genomen van mijn behandelaar. Ze gaat fulltime bij de crisisdienst werken en weg bij het FACT-team. En dus ook weg als…

  • Klimmen

    Ik leerde je kennen in de zomer van 2001, in Italië aan het Gardameer. Ik was meteen verliefd op jou. We brachten zoveel mogelijk tijd met elkaar door. Samen buiten in de natuur op vakanties…

6 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.