Herstellen van een eetstoornis? Dat doe ik zelf!

Tijdens mijn depressieve episode miste ik de controle. Mijn emoties lagen overhoop zonder dat ik daar een aanleiding voor kon vinden. Het was geen probleem met een duidelijke oplossing. Ik voelde me compleet machteloos.

In een poging het lege gevoel weg te krijgen, ging ik veel eten, mezelf letterlijk opvullen. Het werkte averechts en ik voelde me alleen maar machtelozer, ontspoord zelfs en boven alles: dik. Ik begon met minder eten en het tellen van calorieën. Mijn autisme zorgde er bij mij voor dat nummers me een gevoel van zekerheid gaven. Het tellen werkte verslavend. Het was zoveel simpeler dan mijn emoties voelen. Ik wilde x kilo afvallen en daarvoor moest ik minder calorieën eten. Het was een probleem met een duidelijke oplossing. 

Toen de kilo’s er af waren, was het probleem opgelost dacht ik, maar mijn eetstoornis dacht daar anders over. Er kon toch wel wat meer af? En zou ik dat nou wel eten? Ik bleef automatisch calorieën tellen, ik kende de waardes na alle keren invullen inmiddels uit mijn hoofd.

Ik kwam bij terecht bij een eetstoorniskliniek. Volgens hen moest ik aankomen, volgens mijzelf moest ik de gedachten kwijt raken, dan kon ik weer normaal eten. Met aankomen zouden de gedachten vanzelf wel weg gaan, werd me verteld. Ik snapte niks van deze logica, de gedachten voorkwamen juist dat ik at en aankwam.

Terwijl ik bleef aankaarten dat ik psychische ondersteuning nodig had, kreeg ik alleen maar meer regels over eten van mijn behandelaars. Het maaltijdplan maakte mijn eetstoornis alleen maar meer inflexibel. Ik had net een tussendoortje gehad, dat ik honger had maakte niet uit, ik moest wachten tot het volgende eetmoment.

Het zien van andere eetstoornispatiënten maakte dat ik mijzelf nog meer kon vergelijken met anderen. Het constant wegen legde de focus van mijn behandelaars, net als die van mijn eetstoornis, op nummertjes. Hoe de rest van de sessie verliep werd bepaald door mijn gewicht. Als ik niet genoeg was aangekomen kreeg ik een preek. Ik voelde mij niet gezien als persoon. 
Kortom, ik zakte alleen maar dieper weg in mijn eetstoornis, terwijl ik hier juist behandeld zou moeten worden.

Na de zoveelste preek besloot ik dat ik er klaar mee was. Ik stopte met de behandeling. Ik zou het zelf wel oplossen. Daarvoor was er echter wel een voorwaarde: ik kon niet meer zo ver afzakken als ik had gedaan. Ik gooide het maaltijdplan, de weegschaal en alle regels rond het eten de deur uit. Een niet eetgestoord persoon weegt zichzelf toch ook niet elke week? Ik focuste op het plezier in eten terug vinden. Langzaamaan herstelde ik, niet door de kilo’s zoals de kliniek beweerde, maar door weer normaal te eten. Het gewicht was simpelweg een gevolg van het eten.

Ik ben lang boos geweest op de eetstoorniskliniek, maar ik weet nu dat ik nooit de motivatie had gevonden om te herstellen als ik daar niet terecht was gekomen.

Ook meeschrijven op dsmmeisjes? Stuur hier je blog in.

Lees ook:

  • food plate yellow white

    De afgelopen drie maanden verbleef ik in een kliniek voor eetstoornissen. Hier is het leven precies omgedraaid als in de grote boze buitenwereld. Wij moeten snoepen, mogen niet bewegen en absoluut niet onze eigen kamer schoonmaken. Per week dien je…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer