Herstellen is mijn verantwoordelijkheid

Afgelopen week had ik mijn eerste therapiesessie na een therapiepauze van zes weken. Mijn therapeut was eigenlijk van plan om vijf maanden op reis te gaan, dus die zes weken waren te overzien. In tegenstelling tot wat ik verwacht had van zo’n eerste sessie, was het heel verhelderend. En confronterend. Ik werd wakker geschud: herstellen blijkt mijn verantwoordelijkheid te zijn. Wel of niet herstellen, het is mijn beslissing. Het werd mij duidelijk toen ik weer in hetzelfde patroon belandde:

Ik: “Een heel verhaal.”
Mijn therapeut: “Wat denk je dat er speelt, welke modi zijn er actief, wat is er aan de hand?”
Ik: “Geen idee, daarom zit ik hier.”

En opeens kwam het besef heel hard binnen: die therapeut is er wel voor mij, maar hij hoeft het werk niet voor mij te doen. Sterker nog, al zou hij het willen, hij zou het niet kunnen. Ik ben degene die moet willen veranderen, ontdekken en ervaren. Het blijven leunen op mijn therapeut zorgt ervoor dat ik niet echt ga ontdekken. Als de therapie op een dag klaar is, dan zit ik nog steeds met mezelf. Ook dan ervaar ik waarschijnlijk nog triggers, stap ik terug in modi en zijn er schema’s actief. Aan mij de taak om nu al te gaan ontdekken hoe ik hier zelf mee om kan gaan. Mijn therapeut kan me hierbij begeleiden, aangeven wat ik ook zou kunnen doen. Maar hij is niet degene die het voor mij kan doen.

Gek genoeg geeft deze confrontatie ook lucht: herstellen is mijn verantwoordelijkheid, maar het is ook mijn winst. Als ik stappen in de goede richting zet dan heb ik daar profijt van. Herstellen doe ik niet voor mijn omgeving of mijn therapeut. Herstel doe ik voor mezelf. Dat betekent dat iedere ervaring die ik opdoe een leerervaring kan zijn, als ik er zo naar durf te gaan kijken. Die paniekaanvallen op het schoolplein, me minderwaardig voelen in het contact met anderen, het continue gevoel van falen: als ik wil dat daar iets in verandert, dan mag ik het heft in handen gaan nemen. De situatie verandert niet als ik hetzelfde blijf doen.

Tegelijkertijd is mijn zwart-wit denken ook direct actief: als ik verantwoordelijk ben voor mijn herstel dan moet het ook wel perfect gebeuren, zonder fouten. Maar herstel gaat niet perfect, het gaat niet in een keer goed. Herstel is onder andere ontdekken wat bij je past en wat je wilt loslaten. Je weet als je start niet waar je heengaat. Daar kom je alleen maar achter als je het gaat proberen.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!